Με τον Ρέντφορντ ήμασταν όλες μας ερωτευμένες, τότε στο τέλος της εφηβείας μας.  Ήταν το μέτρο σύγκρισης για κάθε ενδιαφέρον αρσενικό.

Παρένθεση.

Μια μέρα βλέπαμε το φιλαράκι του τον Newman στο Message in a Bottle, όπου με 5 μόνο ατάκες "εξαφάνισε" από το φιλμ τον πρωταγωνιστή Costner. "Κοίτα πως περπατάει είχα παρατηρήσει τότε."

"Κοίτα πως χαμογελά ο Ρέντφορντ", για να επανέλθω. Κοίτα το βλέμμα του πάνω στις γυναίκες που τον ενδιαφέρουν.

Είχε αυτόν τον καλιφορνέζικο ήλιο πάνω του, την γοητεία μιας ανεμελιάς από προνομιακά μέρη, την αύρα του γεννημένου νικητή.

Τον άνθρωπο Ρέντφορντ τον ήξεραν μόνο οι οικείοι του, αλλά ο ρόλος με τον οποίο περισσότερο τον είχα ταυτίσει ήταν εκείνος στο "Πέρα από την Αφρική"

 Εδώ και μερικά χρόνια "η εποχή μου" κι εγώ ακολουθούμε ξεχωριστούς δρόμους. Σε τίποτα δεν τα βρίσκουμε. 

Πρόσφατα ανακάλυψα τη χαρά της έντυπης ενημέρωσης ξανά. Και μέσα σε εφημερίδες και περιοδικά βρήκα τη χαρά της μη "προσωποποιημένης" πληροφόρησης. Αυτό το, να βρίσκω κείμενα που δεν είναι "για μένα", αλλά ακριβώς γι' αυτό είναι για μένα. Με κούρασε η παντογνώστρια Google που όλα τα γνωρίζει, όλα τα σφάζει και τα μαχαιρώνει. Καμιά φορά και στην κυριολεξία τώρα που το σκέφτομαι.