θέλω το γέλιο μας πίσω (updated)

όταν επιστρέφω από τη δουλειά μου, μ'αρέσει να περνώ από την πλατεία του δημαρχείου. ακόμη κι όταν τίποτα ιδιαίτερο δε συμβαίνει εκεί. είναι  ένα ωραίο κομβικό σημείο.
είναι φορές που στέκομαι και χαζεύω τις μεταλλικές σημαίες να χρυσίζουν κάτω από τον ήλιο και  άλλοτε πάλι κοιτώ τα μεγάλα κυκλικά ανοίγματα που αφήνουν τους πυργίσκους να ξεχωρίζουν με τις τυρκουάζ μυτερές κορυφές τους.
δεν ξέρω τι είναι αυτό που νιώθω κάθε φορά σ'αυτήν την τετράγωνη πλατεία με τα πολλά αρχιτεκτονικά στυλ και τους πολύχρωμους θυρεούς, αλλά μοιάζει κάπως σαν οι σκέψεις να ελαφραίνουν από το βάρος τους. οι απώλειες να γίνονται λιγότερα αισθητές, το αίσθημα της μοναξιάς μια όμορφη συνθήκη. ίσως να είναι αυτό το βλέμμα προς τον ουρανό , στον οποίο σε οδηγούν οι πύργοι
από την άλλη , πρόκειται για μια πολύ προσωπική ματιά. και το ξέρω.

πριν μερικούς μήνες είχα εκφράσει τη γνώμη, ότι αυτή η πόλη και γκρίζα παραμένει ωραία.δεν άλλαξα. η χρωματική αρμονία που δημιουργείται από κτίρια, φύση και ουρανό ακόμη και στις πιο μουντές της αποχρώσεις, δε σε οδηγεί ποτέ στη μελαγχολία. θα μπορούσες να κάθεσαι  για ώρες και να βλέπεις την ομίχλη να σκεπάζει αργά έναν έναν τους πύργους της, πίσω από το κανάλι και να αδειάζει το μυαλό σου ....να αδειάζει
μόνο το χιόνι ήταν μονότονο. κράτησε πολύ.

μερικοί νομίζουν πως ο διαφορετικός δρόμος που κάποιοι ακολουθούν είναι πάντα ζηλευτός. βλέπουν σ'αυτόν το όραμα μιας εξιδανικευμένης ζωής που δεν υπάρχει.
αυτό που υπάρχει, είναι μια πραγματικότητα όμοια με όλες τις άλλες. το βλέμμα διαφέρει. η ματιά. και η ανάγκη να δεις τον κόσμο από το παράθυρο που επιλέγεις.

μια φίλη μού λέει : - μας πλήρωσαν κι αυτό το δεκαπενθήμερο
- ναι, της απαντώ. μας πλήρωσαν
- έτσι θα ζούμε από εδώ και πέρα. θα παίρνουμε παράταση κάθε 15 μέρες. ελπίζοντας...
- ναι


σήμερα ο καιρός ήταν όσο πιο χάλια θα μπορούσε να είναι  μια μαγιάτικη μέρα.
βαριά συννεφιά και αραιή βροχή  και αέρας...και κρύο.
το συνηθίζει κανείς
πείτε μου μια συνθήκη που δε συνηθίζει ο άνθρωπος

οι ήχοι μιας ζωντανής μπάντας με οδήγησαν στο χώρο της πλατείας όπου στημένοι πάγκοι  ήταν γεμάτοι μικρές και απλές ανθρώπινες δημιουργίες. ξύλο, πέτρα, μέταλλο
πολύ απλές κατασκευές. σχεδόν πρωτόγονες.
ένας κεφάτος σιδεράς βάραγε το αμόνι του  ακολούθωντας τον country ρυθμό της μπάντας, ενώ πιο πέρα μια ψηλή ξανθιά τυλιγμένη με μια κουβέρτα (είπαμε κάνει κρύο), χόρευε μπροστά στις γυάλινες χειροτεχνίες της.
χάρηκα τον αυθορμητισμό της με κείνη την κουβέρτα γύρω από τη μέση
κανείς δεν αγόραζε , ήταν και ο καιρός χάλια, αλλά το κέφι...κέφι

πόσο θέλω να επιστρέψει το αυθόρμητο γέλιο μας.
όχι, δε χρειαζόμαστε γυαλιά prada για να χαρούμε όμοια μ'αυτούς τους πλανόδιους λιανοπωλητές

η φίλη μου , μου λέει για τη σιγουριά που ένιωθε για τη δουλειά της ...το μισθό της.
το αίσθημα ασφάλειας  που χάθηκε.
μου'ρθε να της πω : μα δεν βλέπεις τις καινούριες ταυτότητές μας ; είναι πολύ μαρτυριάρικες .

παλιά γράφανε τη διεύθυνσή σου, το επάγγελμά σου, το όνομα του συζύγου σου.
τώρα τίποτα.
ξέρουν από πριν πόσο μεταβλητά είναι αυτά τα δεδομένα.

...............

ένας λαός βουτηγμένος στην κατάθλιψη. ίσως ήρθε η ώρα μετά τους προσωπικούς απολογισμούς που θα κάνουμε, να βγούμε από αυτή την παθογένεια της νιρβάνας και να φτιάξουμε κάτι πραγματικά ωραίο

κατά παράφραση

We are poor  but we have the music.

και φοράω το μαύρο πλεκτό save the queen φόρεμα ,τα χαμηλά μποτάκια, οι νότες του waltz ζαλίζουν έξω από την Ο2 world, και κάνει κρύο, τρέμω από το κρύο αυτή τη νύχτα του Οκτώβρη in Berlin, και τα πλήθη βγαίνουν κατά χιλιάδες και είναι αδύνατο να βρεις ταξί, but we have the music ακόμη στα αυτιά μας, και την εικόνα αυτού του ηλικιωμένου άντρα  που στέκεται ακόμη στη σκηνή με τη ρεπούμπλικα , γιατί του 'φαγε τα λεφτά η γκόμενα και τώρα  πρέπει πάλι να βγει για συναυλίες, αλλά έχει ακόμη εκείνο το ίδιο το βλέμμα, το μελαγχολικό και άπληστο και σκοτεινά αχόρταγο

κι εκείνη τη βαθιά φωνή, την πολύ ιδιαίτερη που πάντα μοιάζει να σου ψιθυρίζει ερωτόλογα


......

( κάποιοι θέλουν να κατευθύνουν όλες μας τις σκέψεις προς μία ορισμένη κατεύθυνση. αρνούμαι. η ζωή είναι πολύ πιο large....για κάποιον παράξενο λόγο σήμερα ξύπνησα με αυτούς τους στίχους)

πρώτη

κι εκεί που ανοίγει το κανάλι προς τη θάλασσα, βλέπεις διαρκώς τα ιστιοφόρα να ξεμακραίνουν , να χάνονται..
κι άλλα πλοία μικρά, μεγάλα....όλα εκεί στον ανοιχτό ορίζοντα

ήταν μια συννεφιασμένη μέρα

strandkörbe

- θέλω Strandkörbe και στη Μύκονο (τρόπος του λέγειν, μια και Μύκονο δεν έχω καμία διάθεση να  ξαναπατήσω. )
μου γελάει
-στη Μύκονο, δεν κάνει κρύο
-ναι, αλλά όταν έχει δυνατό μελτέμι σου 'ρχεται η άμμος και σε μαστιγώνει και πίστεψε με αυτό δεν είναι καθόλου ευχάριστο, όταν έχεις βγει μόλις από τη θάλασσα

τέλος πάντων. το θέμα είναι ότι μου αρέσουν. απλά και όμορφα μου αρέσουν.
όπως και η γειτονική μου παραλία ....αν και κοσμική

... και η παιδική χαρά στην άμμο με το ομοίωμα πειρατικού πλοίου

αλλά.... η ιδανική μου παραλία είναι γυμνή.δίχως κόσμο και φυσικά δίχως strandkörbe. με μόνη συντροφιά ένα αρμυρίκι ή τα γυμνά βράχια. το έζησα στην Ιο πριν χρόνια . το έζησα στη Σέριφο. ελπίζω να το ξαναζήσω.
μήπως τελικά η οικονομική κρίση σώσει μερικά νησιά μας από την αλόγιστη εκμετάλλευσή τους ;

θάλασσα

έμοιαζε με υπόσχεση στον εαυτό μου
"μόλις φτιάξει ο καιρός θα πάω στη θάλασσα"
ανάγκη. επιθυμία. λαχτάρα


εκείνος μου το έλεγε πάντα." είναι ωραία. θα δεις. θα σου αρέσει"
δίσταζα λιγάκι. τόσες θάλασσες .τόσοι ωκεανοί.
γιατί αυτή ;

είχα ξεχάσει το πιο σημαντικό. μαζί του ξανάρχισα να βλέπω (και ν'ακούω. και να μυρίζω)
δεν υπάρχει πιο μεγάλο πράγμα

πάρτυ

ξυπνάω με τις νότες ενός πάρτυ. 

και θέλω να κάνω κι εγώ ένα μεγάλο πάρτυ. όχι τώρα. κάποτε. κάπου.σ'ένα  ξενοδοχείο στο Αμάλφι ας πούμε
δεν έχω να προσθέσω πολλούς στον κατάλογο του Λουκιανού (αν και ένας Τζωρτζ, Τζώννυ και Χαβιέ
 δε θα μου κακοπέφτανε)

 αλλά στο δικό μου πάρτυ θέλω και γυναίκες. δεν μπορώ να είμαι μόνη ως οικοδέσποινα. βαρετό.
κι απορώ πως το σκέφτηκε ο Κηλαηδόνης ένα πάρτυ χωρίς γυναίκες....

θα ήθελα να τις προσθέσω στη λίστα λοιπόν...

τη Μαιριλυν . με το λευκό της πλισέ φόρεμα, όπως τότε πάνω από τη σχάρα ...και την Όντρεϋ με κείνο το υπέροχο μαύρο  στο πρόγευμα...

θα ήθελα τη Φαίη από εκείνη την περίφημη παρτίδα σκακιού με τον Στηβ και τη Χέϊγουρθ μόνο με το ένα γάντι
την Γκρέτα, ίσως τη Μαρλένε  και τη δική μας Μελίνα
θα ήθελα τη Φρανσουάζ Σαγκάν και την Εντίθ Πιαφ
την Μπίλυ Χόλιντεϋ και την Μπόνυ Τάιλερ
την Μπέτυ Ντέιβις και την Κατρίν Ντενέβ
θα ήθελα την Άυν Ραντ και τη Ζυλιέτ Μπινιός
τη Σάρον Στόουν και τη Μάτα Χάρι
την Τζούλια Ρόμπερτς και την Πενέλοπε Κρουζ
την Ούμα Θέρμαν και την Κίρα Νάιτλυ
την Κοκό Σανέλ και τόσες άλλες....

....δεν τελειώνουν....
θα αφήσω την πρόσκληση ανοιχτή

χαμένη μέρα

ξυπνώ μ'έναν εφιάλτη που δεν θέλω δεν θέλω δεν θέλω . ούτε τις σκέψεις που τον γέννησαν.

το συναίσθημα είναι εκεί.  έχει ρίζες όλες εκείνες τις ρηχές αναπνοές

μακάρι να μπορούσα να σου ζητήσω να τον διώξεις.

λίγο αργότερα κάθομαι αδιάφορα πίσω από ένα μεγάλο γραφείο, χαζεύω  δυο δέντρα απέναντί μου. είναι τα μόνα των οποίων την ύπαρξη μπορώ να δικαιολογήσω

-τι κάνω εδώ ;

χρειάζομαι κάτι που δεν ξέρω γιατί το θέλω. γνωρίζω μεν το τελετουργικό- η φυλή μας είναι γεμάτη τελετουργικά- αλλά δεν ξέρω τι θέλω εκεί.... πίσω από το μεγάλο γραφείο.

η νέα κοπέλα , ο δικηγόρος, η πρόεδρος....

πώς μπορούν να δικαιολογούν την ύπαρξή τους αναπαράγοντας κάθε μέρα την κενότητα σε κάθε πράξη ;

ήθελα μόνο να φύγω.

......................