βλέμματα καλοκαιρινά

Δεν είναι “μηχανικό” μάτια μου. Ποτέ δεν ήταν. Ώρες ώρες μοιάζει με παραλήρημα , σαν κάποιος που ψιθυρίζει στον πυρετό του την ίδια λέξη.
Αλλά μηχανικό δεν ήταν ποτέ.
Δε θυμάμαι τη ζωή μου πριν. Μοιάζει κρυμμένη πίσω από ένα πέπλο προστατευτικής αμνησίας.
Να τα’χεις όλα ,αλλά να μη νιώθεις
Και να προσπαθείς με τρόπους ψεύτικους, με τρόπους ξένους να βρεις ένα λόγο….
Κάποτε τον βρίσκεις στα μάτια μιας Στελίτσας ή ενός Φράνκο….αλλά δεν είναι αρκετός
Είναι μονάχα σταγόνες .
Πώς να ξεδιψάσεις με σταγόνες ;
Κι όλα εκείνα τα ταξίδια και οι καθώς πρέπει κύκλοι και τρόποι και τα πολυτελή ξενοδοχεία
Ω! αν ήξερες πόση κενότητα φιλοξενούν τα πολυτελή ξενοδοχεία!
19-7

…………..

Είμαι πάλι στη χώρα με τις ακριβές διαφημίσεις, τους κρατικούς λειτουργούς που κλειδώνουν τις πόρτες σε ώρες κοινού , τους κοιλαράδες προϊσταμένους Υπηρεσιών με τα ανοιχτά πουκάμισα που δεν ξέρουν να απαντήσουν ούτε σε μία βασική ερώτηση , τους αγενείς ελεύθερους επαγγελματίες. Χαζεύω ένα γυναικείο περιοδικό με προτάσεις ακριβών διακοπών, δεν ξέρω σε ποιους απευθύνεται, αυτήν την απορία την είχα πάντα .

Ένα δωμάτιο στη Φολέγανδρο για 250 ευρώ. Τα ξέρω αυτά τα δωμάτια. Μικρά και απλά είναι. Μόνο η θέα αξίζει…. μόνο για τη θέα…

Έχω μείνει στο Grand Stanford με πολύ λιγότερα χρήματα…και με θέα που έκοβε την ανάσα. Και το δωμάτιο μπορεί να ήταν ίσαμε 50 τετραγωνικά. Με δυο τεράστια κρεβάτια με μεταξωτά παπλώματα και μπάνιο όπου έστηνες χορό.
Αλλά σιγά! Τι είναι το Χονγκ-Κονγκ μπροστά στη Φολέγανδρο!

(για μένα είναι…ΕΙΝΑΙ ….η Φολέγανδρος πιο πάνω…αλλά μ’έναν τρόπο μυστικιστικό..που έχει να κάνει με τους ανέμους που με στοίχειωσαν και με τις μυρωδιές και με τα χρώματα και με στίχους από Μικρούς Ναυτίλους και Άξιον Εστί…αλλά αυτά όλα είναι πολύ προσωπικά και δεν έχουν σχέση με ό,τι αντικειμενικά κοστολογείται ακριβά)

……………

Κάπου διάβασα πως είναι καιρός να αφεθούμε σε χάδια και βλέμματα συνενοχής. Αυτά δεν κοστίζουν τίποτα, ούτε μπορούν να μας τα πάρουν . Κι ας είναι τα πιο ακριβά

Αν...

Αν σε ένα αντρόγυνο γονιμοποιούνταν όλα τα ωάρια με όλα τα σπερματοζωάρια θα προέκυπταν περίπου 283 τρισεκατομμύρια ανόμοια τέκνα (Εξελικτική Ψυχολογία, Παρασκευόπουλος)

…αυτά, από ΕΝΑ αντρόγυνο.

Η μοναδικότητα εξηγείται  επιστημονικά....και υπάρχουν κάποιοι που συνδυάζουν τα πιο απρόσμενα και φαινομενικά αντιφατικά  χαρακτηριστικά...κι ακόμη.... όσο κι αν η ζωή κυλά σε διαφορετικά  επίπεδα, το καμήλι με το άσπρο κεφάλι , ίσως να μην είναι μόνο παραμύθι

πριν το καλοκαίρι

παράξενη χώρα η Ελλάδα. το φως της ηχεί μ'έναν αλλόκοτο τρόπο μέσα μου.
όχι όλης . ενός πολύ μικρού κομματιού της.  φτωχού και λιτού.
( αλλά με τα σωστά χρώματα. και τις σωστές μυρωδιές.)
αυτού που θελω να περιηγηθώ ακτή-ακτή φέτος το καλοκαίρι
την υπόλοιπη την κουβαλώ σαν κατάρα. κάπως σαν τους συγγενείς που δε διαλέξαμε.

περνώ τις τελευταίες μου μέρες πριν το καλοκαίρι (ξέρω ότι ημερολογιακά είναι ήδη εδώ) στην πόλη με τα ποτάμια, τα κανάλια και τους πολίτες της που δεν έμαθαν πώς είναι σε βαραίνει η πατρίδα σου και να σε φορτώνει καθημερινά με έγνοιες.
τους βλέπω να ασχολούνται με τους κήπους τους. να γυαλίζουν τα ποδήλατά τους. να βγάζουν βόλτα το σκύλο τους. να κολυμπούν στο ποτάμι.
καμιά φορά η ζωή μπορεί να είναι απλή

συζήτηση σήμερα το πρωί με τη Σ. η αγαπημένη μου ανιψιά περνά μάλλον σε υψηλόβαθμη Πανεπιστημιακή Σχολή. το ερώτημα που  βασανίζει την  οικογένεια είναι ..... ποιο πτυχίο έχει πέραση "έξω" ;
αναλογίζομαι "τι ωραία χώρα είναι αυτή που διώχνει τα πιο λαμπρά μυαλά της ;"
όχι μόνο τώρα με την κρίση. από τότε που θυμάμαι τον εαυτό μου. πάντα αναδείκνυε τη μετριότητα θάβοντας την ικανότητα ή το ταλέντο
αλλά κυρίως...είχε πάντα την ικανότητα να μην επιτρέπει τα όνειρα. ή να τα θάβει.


....................

καμμιά φορά ακούω φαντάσματα. τους ήχους που θα ήθελα να ακούσω. τότε κοιτάζω γύρω μου. αφουγκράζομαι τη βέβαιη σιωπή
-λάθος. έκανα λάθος

.....................

ένας συνειρμός μου'φερε στο νου το σπίτι με τα δέματα. πόσα δωμάτια είχε εκείνο το σπίτι ; άγνωστο.
ξέρω μόνο πόσο άδειο ήταν. και πόσο δε χωρούσα μέσα σε κείνη την αδειοσύνη

μια μέρα

Πρώτα η μουσική...την βάλατε ; οκ... τώρα η μέρα μπορεί να ξεκινήσει .
Και με καφέ στην αγαπημένη σας κούπα....μμμμ.... ωραία μυρίζει!


Θέλω να σας ζητήσω μια χάρη σήμερα. Τίποτα το δύσκολο. Μην ανησυχείτε.

Χαρίστε στον εαυτό σας τη μέρα. Αυτό. Και προσπαθήστε να κάνετε μόνο θετικές σκέψεις.Και πράξεις. Ακόμη και αν δε σας φαίνεται ως η καλύτερη μέρα της ζωής σας (κάτι για το οποίο  κάποτε θα έχετε διαφορετική γνώμη ...) θυμηθείτε το σενάριο της μέρας της Μαρμότας. Ο πρωταγωνιστής φτιάχνει τη μέρα.

Ξεκινήστε με ένα χαμόγελο σε όσους στέκονται κακοδιάθετοι απέναντί σας. 'Η που θα τους μεταδώσετε το χαμόγελο ...ή - κατά το σλόγκαν- θα τους κάνετε να ανησυχήσουν.
( Κάπως πιο προχωρημένο είναι να τους πείτε  με το "Καλημέρα" ότι τους αγαπάτε .Κάποιοι θα γίνουν πολύ ευτυχισμένοι)
Βγάλτε το χιούμορ σας. Μην το κρατάτε κρυμμένο. Κάνει θαύματα. Τα πιο μεγάλα
Ακόμη και σε κάτι καφενεία που πάνε οι γέροι και τσακώνονται...μερικές φορές πάνε και οι γριές. Αλλά το χιούμορ πάντα νικάει

Δείξτε σ'αυτούς που αγαπάτε πόσο πολύτιμοι σας είναι.΄Οχι, δεν είναι αυτονόητο.

Κάντε κάτι το ιδιαίτερο που θα σας δώσει χαρά και θα ξεχωρίσει το σήμερα από το χθες ή το αύριο

Και ....(αυτό, ωιμέ! πρέπει να μου το επαναλαμβάνω σαν μάντρα)....πάψτε να ανησυχείτε με οτιδήποτε μπορεί να μοιάζει με ανεπίλυτο πρόβλημα. Αν το καλοσκεφτείτε , ελάχιστα προβλήματα εμπίπτουν σ'αυτην την κατηγορία.


το τραγούδι του βιντεακίου έρχεται κάθε καλοκαίρι , πιστό στα ραντεβού της μνήμης, να παίξει τις νότες του στο μυαλό μου
αφιερωμένο στις διακοπές όλων μας

με βλέμμα μελαγχολικό

κουράστηκα να ξυπνώ μ'αυτήν την ανασφάλεια του να μη ξέρεις από πού θα σε βρει το επόμενο κακό.
απομυθοποιήσεις και διαψεύσεις και σβήσιμο από τον χάρτη του μυαλού κάθε ονείρου. μικρού ή μεγάλου είναι άνευ σημασίας.
προσπαθώ σαν μια άμυνα προς τον εαυτό μου να ελαχιστοποιώ τις προσδοκίες. δεν μπορούν να σε χτυπήσουν αν δεν περιμένεις τίποτα.
μπορείς  όμως να ζήσεις χωρίς να περιμένεις τίποτα ;

.........

από χτες παίζουν και ξαναπαίζουν οι νότες του μια "φυλακή ". δεν έχω τα cd μου εδώ και δεν το βρήκα στην εκτέλεση που επιθυμούσα, έπεσα όμως στα "δακρυσμένα μάτια". αν και όχι σε ερμηνεία του Λέκκα.
εκείνον τον χειμώνα - πόσα χρόνια να περάσανε;..... 15 ;... - ξανά και ξανά στην diva ....τα "μάτια", ο Κεμάλ, η Περιμπανού.... ο Λέκκας έμοιαζε να μας παίρνει από το χέρι και να μας οδηγεί σε μια εξωπραγματική διάσταση , όπου οι στίχοι αποκτούσαν  ξεχωριστή οντότητα. μια μυστικιστική σχεδόν επικοινωνία που αν και είχε τη βάση ενός κοινού βιώματος, απογείωνε τον καθένα στο δικό του συναισθηματικό σύμπαν.
μετά από κάθε παράσταση , έβγαινε ξεθεωμένος, ενώ όλοι εμείς οι συνταξιδευτές παραπαίαμε ανάμεσα στη μελαγχολία, το ανεκπλήρωτο των στίχων όπου για λίγο είχαμε βρεθεί και στην πραγματικότητα.

τον ξαναείδα και τον ξαναάκουσα από τότε και σε άλλους χώρους. κλειστούς- ανοιχτούς δεν έχει σημασία. εκείνη η μυσταγωγία στη diva έμεινε ανεπανάληπτη

μέρες του Ιούνη

Μόλις μια μέρα βγάλει ήλιο, την επομένη πρέπει και πάλι να συννεφιάσει, να μας κρυώσει, να ρίξει πυκνές και αραιές σταγόνες. Το αντίτιμο μιας ηλιόλουστης μέρας πληρώνεται πάντα άμεσα και δίχως καθυστέρηση.
Σαν για να μην πρέπει να ξεχνιόμαστε πως πάντα το φως διαδέχεται από σκοτάδι, η λιακάδα από την καταιγίδα, η χαρά από θλίψη.
Σαν για να μην πρέπει να ξεχνιόμαστε πως πρέπει πάντα να πληρώνουμε το λογαριασμό. Άμεσα και χωρίς άτοκες δόσεις.

Ίσως να είναι και αυτός ένας λόγος που οι λαοί ετούτοι του Βορρά, είναι πιο πειθαρχημένοι, πιο μετρημένοι, πιο σοβαροί. Ξέρουν πως δεν υπάρχει καλοκαίρι διαρκείας. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η Ελλάδα ευνοεί τις αυταπάτες.

Χτες όμως ήταν μια λαμπερή μέρα, τα πάρκα γέμισαν από κόσμο, οι εξοχές, οι δρόμοι. Τα κορίτσια με τους ώμους ακάλυπτους και τα πόδια γυμνά, όταν είναι όμορφα σε τούτα τα μέρη, είναι εκθαμβωτικά όμορφα και είναι να στέκεσαι να τα θαυμάζεις. Δηλαδή...εγώ η μεσόγεια, στέκομαι. Οι εδώ, τα προσπερνούν αδιάφορα.
Θα μπορούσαν να κυκλοφορούν τα πιο πρωτοκλασάτα μοντέλα στους δρόμους, άλλωστε έχω δει κοπέλες ακόμη ωραιότερες. Κανείς δε γυρίζει να τα κοιτάξει
Είναι μια πολύ απελευθερωτική προσέγγιση της ομορφιάς, αυτή. Να ξέρεις ότι δε θα σε προσέξουν.

Στο μεταξύ παντού έχουν στήσει μικρά κόκκινα κιόσκια φράουλας. Και είναι οι φράουλές τους από τις πιο γνήσιες και αρωματικές. Απόλαυση.

blue day

μου λείπει η θάλασσα.
η ιδέα της.

θέλω ν'ακουμπήσω πάνω του και να ξεχάσω...

να ζεις με χίλιους τρόπους και να'ναι ο ένας μόνο αληθινός

και να το ξέρεις