Mary Lou

Κρατώ την αλληλογραφία της δουλειάς στα χέρια, ενώ δέχομαι ευεργετικά τα λιγοστά σημάδια του ήλιου να φωτίσουν τις ξεθωριασμένες παραστάσεις της πραγματικότητας. Προτιμώ να την ανοίγω πάντα εκεί στη στάση ή στο λεωφορείο. Ό,τι νέο θέλει να με φτάσει, να έχει τη διάρκεια της σύντομης διαδρομής. Στη συνέχεια θα απορροφηθεί από τις υποχρεώσεις της ημέρας και θα αμβλυνθεί η όποια επίδρασή του, αν είναι αρνητική.


Αν και το είδος μας τα καταφέρνει πάντα με την προσαρμογή, δεν μπορώ να μην αναρωτηθώ κάποιες στιγμές, πώς είναι δυνατόν να πάνε τόσα πράγματα στραβά μέσα σε τόσο λίγο χρόνο. Πώς ήταν δυνατόν να συμβούν τόσες ανατροπές.
Κι αυτό το γκρίζο, το ατελείωτο γκρίζο και το σκοτάδι που θα ακολουθήσει απαιτούν καβάντζες, πολλές καβάντζες.

Δίπλα μου τρέχει βιαστικά ένα καστανόξανθο μικρό διαολάκι θηλυκού γένους με το ποδηλατάκι του, φωνάζοντας δυνατά, όσο πιο δυνατά μπορεί :
"MARY LOU , WARTE*........WARTE MARY LOU"
Δεν την βλέπω την Mary Lou,σκόνη έχει γίνει, τρέχουν σαν διαόλια μ'αυτά τα ποδήλατά τους, αλλά ξαφνικά μια λάμψη έρχεται, έτσι, από το πουθενά.
Έτσι θα την έλεγαν. MARY LOU.
Θα είχε γκριζοπράσινα μάτια ή καστανά. Έχει σημασία ;
Αλλά θα την φώναζα Mary Lou .
Κι εκείνη θα έτρεχε με το ποδηλατάκι της.

Μια μέρα που χαζοφιλοσοφούσαμε με τον Β, μαζί έχουμε κάνει μερικές από τις πιο ωραίες συζητήσεις , ξέρετε είναι από κείνους τους τύπους που ξέρουν να σου κάνουν πάντα τις σωστές ερωτήσεις και μετά ψάχνεσαι και προβληματίζεσαι και αναρωτιέσαι πώς δεν το είχες σκεφτεί κι εσύ αυτό, ήταν τόσο απλό. Μα ....τυφλός ήσουνα ;
Γιατί απαντήσεις κανένας δεν μπορεί να σου δώσει και είναι τουλάχιστον ηλίθιο αν περιμένεις να σου δώσει κάποιος άλλος τις απαντήσεις. Όλη η δουλειά είναι οι ερωτήσεις
Μια μέρα, λοιπόν, που με πιάσανε τα πεσιμιστικά μου, δε χώραγα στη ζωή μου, δε χώραγα πουθενά, εκείνος για απάντηση πήρε να θυμάται την προσωπική του ιστορία . Και μέσα από τον  μονόλογό του έβγαινε ένα μεγάλο ευχαριστώ . Και μια αγωνία για το αν θα προλάβαινε και αν θα αποδεικνυόταν άξιος του δώρου που δέχτηκε.
Δε με αμφισβήτησε, δε με αντέκρουσε, αλλά ήταν σαν να άνοιξε ξαφνικά ένα μεγάλο παράθυρο στον ήλιο. Δεν ξέρω γιατί το είχα κλειστό τόσο καιρό. Ίσως και να μην ήξερα ότι υπάρχει. Το έχετε  πάθει να είναι κάτι μπροστά στα μάτια σας και  όμως να μην το βλέπετε; Ένα τέτοιο feeling

Μπορεί η ζωή, η θέλησή μου, να μη μου φέρανε ποτέ μια Mary Lou. Αλλά τουλάχιστον γνωρίζω πως θα της είχα κάνει ένα υπέροχο δώρο.
Πόσα χρόνια μου πήρε να το καταλάβω ;

Και τώρα ξέρω. Θα την λέγανε Mary Lou

*περίμενε

αλλαγή εποχής

δεν ξέρω αν θαυμάσια έτρεχε σήμερα ο ουρανός μέσα από τα σύννεφα, αλλά είναι γεγονός πως ο ήλιος κρυβόταν συνεχώς ανάμεσά τους
φως-σκια, κρύο- ζέστη κι ίσως γι' αυτό να μου λείπει εκείνη η εσάρπα

δεν ξέρω τι με έκανε να την αναπολήσω. παλιά ήταν, φθαρμένη ήταν, εντελώς ντεμοντέ

με ζέσταινε όμως τα κρύα βράδια.

υπάρχουν πολλοί τρόποι για να πεις το ίδιο πράγμα και κάθε τρόπος γεννά κι ένα συναίσθημα, διαφορετικό κάθε φορά.

στην επιστροφή κρατούσα τη μικρή μου φωτογραφική...

λατρεύω

Μμμμ...λατρεύω τα σοκολατάκια με brandy φρούτων.
τα βατόμουρα, που βρίσκω στην αγορά αυτήν την εποχή.
τα γλυκά που γίνονται με φρούτα του δάσους.
το να ξυπνώ με ήλιο (τόσο σπάνιο πια!)

Λατρεύω τις άγριες ακτές.
τους γλάρους με τις εκκωφαντικές φωνές τους.
τις κάργιες ,στα τοπία της ηρεμίας, που βαδίζουν νωχελικά δίπλα σου με κουνιστό περπάτημα.
(γι'αυτό και ο Hans Rabe)
τα ουράνια τόξα μετά από ώρες - μέρες βροχής κι ενώ αναρωτιόσουν αν συμμετέχεις σε ένα καινούριο σενάριο καταστροφής του κόσμου

Λατρεύω τους ανθρώπους με καλή διάθεση
που βρίσκουν σχεδόν πάντα έναν λόγο να χαμογελάσουν
μια καλή κουβέντα να σου πουν
που συνειδητά αντιλαμβάνονται πως οι καθημερινές έγνοιες δεν είναι τίποτα μπροστά στο "μεγάλο θαύμα"
(όταν αυτή η στάση δεν είναι ένα εκ γενετής χάρισμα, θέλει πολύ μεγάλη τέχνη να την κατακτήσεις)

Μμμμμ....λατρεύω τις ώρες της σιωπής.
το μοναχικό άκουσμα αγαπημένης μελωδίας.
το τρίψιμο πάνω στο κορμί του.
το να κοιτάμε φωτογραφίες  και να μου λέει "δεν είσαι εσύ"
λες κι έπαψα ποτέ να είμαι μια Η.G.

(δεν κατέχω την τέχνη της απροβλημάτιστης αποδοχής δύσκολων καταστάσεων, ούτε καν αυτή της εύκολης αισιοδοξίας.....αλλά μισώ, μισώ, μισώ τη μιζέρια.τη δική μου ή των άλλων)

στιγμές

Από το Πέραμα στη Σαλαμίνα παραμονή Πρωτομαγιάς, ένα ταξί σταματά σ'ένα βεζινάδικο. Προμήθειες και η μεγάλη πύλη του ναυπηγείου .
Έκπληξη.


Στον σταθμό του μετρό Ακρόπολη μία καθαρίστρια σταματά τη δουλειά της και χαμογελά. Το βράδυ θα'χει μια όμορφη ιστορία να διηγηθεί. Καμιά φορά ο κινηματογράφος μεταφέρεται  στους δρόμους


Αγροτικό ιατρείο στο νησί. Πρέπει να κάνει 40 βαθμούς υπό σκιάν. ΔΕ θέλω να κάθεσαι εκεί.
Πάει. Πέρασε. Οι μνήμες είναι γεμάτες τρυφερότητα


Γεύμα πέντε αστέρων με την καλύτερη θέα της πόλης και την μοναδική συντροφιά για την οποία αξίζει να υπάρχει αυτή η θέα

....................

this bloody sth

..καποιες μελωδιες σου κολλανε. ετσι απλα...

πίσω πάλι

Δυο μέρες ακόμη. Κι αφήνω πίσω μου το καλοκαίρι .Και την ανόθευτη αγάπη.


Σκεφτόμουν σήμερα, πως είμαστε χαμελαίοντες. «Αλλάζουμε χρώματα» σύμφωνα με το περιβάλλον. Φοράμε κοστούμια ή φτερά, σοβαρότητα ή κυνισμό, υπομονή ή αδιαλλαξία. Όσο πιο πλούσιο το μυαλό μας τόσο πιο πολλές οι μάσκες.
Ίσως να επιδιώκουμε ένα συνταίριασμα ακόμη κι όταν αυτό δεν υπάρχει από καθαρό, «πούρο» ένστικτο. Επιβίωσης θα το έλεγα
Είναι αυτή η Anpassungsfähigkeit. Όχι δεν σημαίνει ακριβώς « ικανότητα προσαρμογής».Γι’αυτό και προτιμώ την πρώτη. Νομίζω πως έχει μια δυναμική που δεν έχει η δεύτερη
..................


Ο Χατζιδάκις έλεγε πως δε θα μπορούσε να ζήσει για καιρό έξω από την Ελλάδα γιατί σε καμιά γλώσσα δεν θα μπορούσε να εκφράσει τις σκέψεις τα συναισθήματά του με την ακρίβεια και την άνεση που το έκανε στην ελληνική. Τα ‘χε πει πάνω κάτω και ο Σεφέρης. Λίγο διαφορετικά.

((Να μπορείς να εκφράζεις τις πιο λεπτές αποχρώσεις της σκέψης σου με τα σχήματα που επιλέγεις. Νιώθεις φτωχός, χωρίς…)


Επιστροφή λοιπόν. Εκεί που το φθινόπωρο έχει ήδη φτάσει.
(άλλωστε ...κουρέλια γίνανε τα νεύρα μας μ'αυτή τη ζέστη )

θάλασσα

Σήμερα θέλω να θυμηθώ λίγη γλωσσολογία για μια από τις πιο αγαπημένες μου λέξεις με τη βοήθεια του Robert Flaceliere
Η ελληνική γλώσσα ανήκει γλωσσολογικά στην ινδοευρωπαϊκή ομάδα μαζί με τη σανσκριτική, τη γερμανική , τη λατινική και τις περισσότερες γλώσσες από αυτές που μιλιούνται σήμερα στην Ευρώπη. Όλοι οι λαοί που μιλούν ένα ιδίωμα της ινδοευρωπαϊκής ομάδας, ζούσαν μαζί τα παλιά χρόνια, ίσως την τέταρτη χιλιετία π.Χ., πιθανόν στις περιοχές που αντιστοιχούν σήμερα στη νότιο Ρωσία και την κεντρική Ευρώπη.
Όταν οι Αχαιοί (οι κατοπινοί Έλληνες) κατέκτησαν τις περιοχές που σήμερα αποτελούν την Ελλάδα, διαδέχτηκαν εκεί έναν λαό για τους οποίους ελάχιστα γνωρίζουμε, τους Πελασγούς. Οι Πελασγοί κατά πάσα πιθανότητα δεν ήταν ινδοευρωπαίοι.
Από τους Πελασγούς οι Αχαιοί δανείστηκαν αρκετές λέξεις για να εμπλουτίσουν τη γλώσσα τους, ανάμεσά τους και τη λέξη "θάλασσα" μια και οι ίδιοι ζούσαν για πολύ καιρό σε χώρα ηπειρωτική και είχαν ξεχάσει τη λέξη που αντιστοιχούσε στο υδάτινο στοιχείο, αφού δεν τη χρησιμοποιούσαν.
Η ινδοευρωπαική λέξη για τη θάλασσα ήταν το γνωστό λατινικό "mare" που υπάρχει με μικρές παραλλαγές στις περισσότερες ευρωπαϊκές γλώσσες
Αλλά τα φύλα του Βορρά που εδώ επέλεξαν να κατοικήσουν ευτυχώς την είχανε ξεχάσει και μας έμεινε η "θάλασσα"
Δοκιμάστε να την ψιθυρίσετε δυο-τρεις φορές και θα ακούσετε το σιγανό κυματισμό της