κόντρα στον ήλιο

τα πανιά του Σαν Τροπέ

Με την ιστιοπλοΐα δεν είχα ποτέ καμία σχέση, ούτε και ταξίδεψα ποτέ με πλοίο διαφορετικό πέρα από αυτά των πλοίων της γραμμής. Με αυτά τα τελευταία βέβαια,  έχω κάνει πολλά ταξίδια -καλοκαίρι και ελληνικό νησί είναι στο μυαλό μου έννοιες αλληλένδετες - αλλά το πλοίο , όπως κι ένα λεωφορείο, ήταν πάντα το μέσο. Αυτό που ενδιέφερε ήταν αποκλειστικά ο προορισμός , όχι το ταξίδι.
Κι ύστερα ήρθαν τα τελευταία χρόνια και  κυριάρχησαν στις θάλασσές μας τα διάφορα σούπερ φαστ και το ταξίδι έγινε ακόμη πιο στεγνό και αδιάφορο. Δε λέω, έχει τα πλεονεκτήματά του να είσαι με το αυτοκίνητό σου στη Σαντορίνη σε 6 ώρες, αλλά το ταξίδι, το ίδιο το ταξίδι, δεν έχει πια βόλτες στο κατάστρωμα, ούτε  ανέμους να σε φυσούν με μανία στην πλώρη με τη γεύση και τη μυρωδιά της αλμύρας, ούτε και γλάρους να ακολουθούν από πίσω.
Τώρα, διαβάζεις το βιβλίο σου σε έναν σχεδόν αποστειρωμένο χώρο , με τον κλιματισμό στο φουλ και τεχνητό φωτισμό και απλά περιμένεις να φτάσεις.

Χτες η Welt am Sonntag είχε ένα μικρό αφιέρωμα σε έναν από τους τελευταίους μεγάλους ιστιοπλοϊκούς αγώνες για φέτος, που γίνονται το φετινό φθινόπωρο στο Saint -Tropez, "Les Voiles de Saint -Tropez"
Οι αγώνες τελείωσαν χτες, αλλά οι εικόνες ήταν από αυτές με τις οποίες ταξιδεύεις νοερά, όταν ας πούμε το σκοτάδι πέφτει νωρίς ή το θερμόμετρο δείχνει -11 ή απλά θέλεις για λίγο να ξεφύγεις σε έναν ορίζοντα δίχως όρια ,σε μια ζωή δίχως όρια .
Φυσικά τα συγκεκριμένα σκάφη ήταν αγωνιστικά και οι συμμετέχοντες δεν κάνανε διακοπές ...αλλά αυτά δεν τα κοιτάς εσύ ο απ'έξω. Εσύ κοιτάς αυτά τα θαύματα της αισθητικής, τη δύναμη και την ομορφιά τους και στο βάθος το άλλοτε γραφικό ψαροχώρι του Saint-Tropez, αυτό που τόσο επαίνεσε η Francoise Sagan πριν κατακλυστεί από τις ορδές των τουριστών και στο ακόμη πιο βάθος τη θάλασσα. Τη Θάλασσα.....

Αλλά ας επανέλθω στον αγώνα αυτό καθ΄αυτό
Δεν πρόκειται για μικρά σκαφάκια που αγωνίζονται για το ποιο θα φτάσει πρώτο. Όχι. Πρόκειται για μεγάλα πλοία, πραγματικά θηρία με πανιά, πολλά από αυτά σε παλιές κλασσικές φόρμες, αυτά είναι και τα πιο εντυπωσιακά, με πολυμελή πληρώματα, και η όλη οργάνωση είναι περισσότερο μια φιέστα, μια γιορτή και λιγότερο ένας καθαρόαιμος αγώνας που έχει μοναδικό σκοπό την πρωτιά και την κατάκτηση μιας καλής θέσης

                                                                    Mari Cha III

Velsheda

                                                                       Shamrock

Τα πλοία, με τις φόρμες, το στυλ, τις ανέσεις ή την έλλειψή τους αντικατοπτρίζουν φυσικά το χαρακτήρα του κατόχου τους (όπως καθετί δικό μας). Υπάρχουν πάντα αυτά που φωνάζουν "νεόπλουτος", αλλά υπάρχουν και τα άλλα τα πιο φινετσάτα, συνήθως παλαιότερα σκαριά και υπάρχουν και τα καθαρά αγωνιστικά

Μ'αυτά και  μ'αυτά μου φαίνεται πολυ ενδιαφέρον το Σαν Τροπέ στα τέλη του Σεπτέμβρη.

εικόνες

μια νεαρή γυναίκα στριμώχνεται με το καροτσάκι της στο υπερπλήρες λεωφορείο - σπάνια είναι τόσο γεμάτο - και χαμογελά αμήχανα.
είναι μελαψή και ξένη, ίσως να μη μιλά και τη γλώσσα, γι΄αυτό και πιθανόν να μην καταλαβαίνει τις αγενείς συστάσεις . μόνο χαμογελά αμήχανα.
κοιτά με τρυφερότητα το  μωρό της, προσπαθεί να καταλάβει όσο λιγότερο χώρο γίνεται η ίδια....ζητά μόνο μια μικρή θεσούλα στον κόσμο

και χαμογελά αμήχανα

ωωω.....αυτό το χαμόγελο! πόση γλύκα βγάζει!

μόνο που πρέπει να είσαι ξένος για να το καταλάβεις

χρώματα

Μερικές φορές έχω την εντύπωση πως αυτές οι χώρες του Βορρά, που δεν είναι ευνοημένες από μια μεγάλης διάρκειας παρουσία του ήλιου και του φωτός, είναι γεμάτες χρώματα.

Με κάποιον τρόπο πρέπει να σπάσεις, βρε αδερφέ, τη μονοτονία του γκρίζου. Με κάποιον τρόπο πρέπει να αναπληρώσεις το κενό που αφήνει η έλλειψη του Άμωνα Ρα.

Κάπως έτσι βρίσκουν εξήγηση τα κατακόκκινα λεωφορεία του Λονδίνου και οι τηλεφωνικοί τους θάλαμοι, τα πολύχρωμα σπίτια στη Κοπεγχάγη, οι ζωηρά βαμμένες καλύβες στα νορβηγικά φιορδ.
Τα πορτοκαλί παλάτια και τα απανταχού παρτέρια με πολύχρωμα λουλούδια.

Στην Ελλάδα του Αιγαίου , όπου νιώθεις τις ακτίνες του ήλιου να τρυπώνουν παντού και να κόβουν τις εικόνες σε πολλά μικρά καρέ, με εκείνη τη διαφάνεια που συχνά τρομάζει με τη σκληράδα της (κι ίσως γι' αυτό την ερωτεύεσαι),  το λευκό είναι ήδη υπερβολή

κάπως έτσι

διαλέγεις να είναι Απρίλης. ένας γλυκός,ηλιόφωτος, ζεστός Απρίλης.
δυο βήματα από το καλοκαίρι
και διαλέγεις το Μοναστηράκι. να χαθείς στον κόσμο.
μπορεί να είναι Παρασκευή, σαν σήμερα ας πούμε (αν και ο μήνας είναι λάθος)
και θα διαβάζεις λίγο νευρικά μια εφημερίδα
ενώ θα φοράς το αγαπημένο σου τζην


και θα'ναι Απρίλης. με τα κοτσύφια τρελαμένα
...............
γιατί τον Μάη πρέπει να πας στο Koblenz
σ'εκείνο το δωμάτιο με τα εννιά παράθυρα και τον ήλιο να δύει στο ποτάμι

ο Μάης είναι πιασμένος

....................
και...
θα είναι απόγευμα και θα κοιτάει ανήσυχος το κινητό του και θα φοράει μπλε. εκείνη την ημέρα θα φοράει μπλε. και θα μυρίζει ωραία.
και θα έχει εκείνο το απερίγραπτο χαμόγελο.
ein armer Wicht, wer das nie erlebt hat... που λέει και η heidenreich
die Welt steht still
και θα σε σφίξει στην αγκαλιά του. όπως ποτέ κανείς δε σ'έσφιξε
και θα σ'αγαπήσει όπως ποτέ κανείς δε σε αγάπησε
ναι....κάπως έτσι....κάπως έτσι

...................
και θα τον αγαπήσεις όπως ποτέ κανέναν δεν αγάπησες

windmills of your mind

ωραίο το do you play ? λατρεμένοι οι δυο σταρ στο απόγειο της δόξας και της ομορφιάς τους, αλλά η αλήθεια είναι πως έπεσα πάνω του ψάχνοντας  να ακούσω εκείνο το περίφημο windmills of your mind (του Michel Legrand στο The Thomas Crown Affair).

και κάπου εκεί.....συνάντησα και την παρακάτω εκδοχή ....και στο κάτω κάτω, γιατί όχι?
είναι ευχάριστο να ανακαλύπτεις ότι τα πράγματα δεν έχουν ποτέ μόνο μία όψη

do you play ?