αλλαγές

ο εκσκαφέας διαλύει αργά το μεγάλο σπίτι απέναντί μου και αλλάζει τη γεωγραφία.
"ήμουν εδώ, όταν συντελέστηκε η αλλαγή"...θα λέω
αλλά δεν έχω την εικόνα του. θύμα αισθητικής.
το μόνο που θα μείνει θα είναι αυτή η τομή.
το σημείο που διασταυρώθηκε η δική μου ζωή μ'αυτό.
μερικές ρυτίδες παραπάνω.
φωνές και ανάσες και όνειρα

βάζω το χέρι στην τσέπη και βρίσκω μια σοκολατένια καρδιά  και ένα ακυρωμένο εισιτήριο.
απολαμβάνω τα εύρετρά μου.
ξετυλίγω τη σοκολάτα, αν και γάλακτος, ενώ κοιτώ την ημερομηνία στο εισιτήριο και σκέφτομαι πως η χρονική απόσταση αποκτά μία εντελώς υποκειμενική υπόσταση όταν βρίσκεσαι πολύ μακριά.στον τόπο ή στο συναίσθημα.
 πως αυτό το νοητικό παιχνίδι - αν μπορεί να θεωρηθεί παιχνίδι - υποβοηθείται ή υφίσταται μόνο με τις παρούσες ή παρόμοιες συντεταγμένες.


το σπίτι αύριο δεν θα είναι εκεί. κάτι αλλάζει.
άλλοτε είμαστε παρόντες στις αλλαγές, άλλοτε καταλαβαίνουμε την απουσία μας , αντικρίζοντας τις ξαφνικά.
σε ένα πρόσωπο, σε ένα σκυφτό βάδισμα, στην πόλη που αφήσαμε πίσω μας.

αμνησία

η μνήμη είναι μια εξίσου χρήσιμη ιδιότητα με την αμνησία.
και οι δύο σε ορίζουν.
αλλά η δεύτερη σε σπρώχνει απαλά στις αλλαγές σου

γλυκό το ημίφως εκείνης της μέρας

σκόρπιες σκέψεις

ξυπνάς σε ένα απίστευτα γκρίζο νεφέλωμα.πριν ακόμα ανοίξεις τα μάτια.
πέρασε ο καιρός που ένα κύμα γεννιόταν πίσω από τα μάτια σου για να σκάσει λεύτερο στην ακτή του αύριο.
πόση ελπίδα!
και μετά ένα σενάριο...τόσο απρόσμενο. τόσο διαφορετικό.
χάθηκε η ακτή .

θα την ξαναβρώ. πρέπει. για μένα.
είμαστε στιγμές.
η θλίψη μας, η χαρά μας είναι στιγμές.
δεν είναι τυχαίο που ερωτεύομαι ήλιους


το κοτσυφάκι περιμένει τροφή. κάθε μέρα
να, ένας ευγενής σκοπός.
νομίζω πως έχει καταλάβει πια την αδυναμία που του έχω

ένας χαρούμενος νεαρός  προχωρά κορδωμένος, αληθινά ευτυχισμένος,ενώ κρατά ένα παγωτό στο δεξί του χέρι. με -2 δεν κινδυνεύει  να του λιώσει .
ζηλεύεις αυτήν τη χαρά. την πηγαία.
ενώ σκέφτεσαι πως οι περισσότεροι που περνιούνται για ευφυείς στον κόσμο μας πάσχουν από κάποια μορφή κατάθλιψης. δε βγάζει λογική.

αχ! με τους γλάρους σήμερα. σκηνικό για κινηματογράφηση. ολόκληρο σμήνος

αν κάτι δεν μπορώ να συγχωρήσω στους άλλους, είναι την αγνωμοσύνη. με κατακλύζει τότε ένα αίσθημα κενότητας, απογοήτευσης, μέχρι να χωνέψω τη διαφορετικότητα εκείνων.
μετά συνεχίζω την προσωπική μου πορεία.
πιστεύοντας ακόμη σε αρετές.
έτσι.
από πείσμα.

έμπνευση

σε αυτά τα ημερολόγια που στη βάση τους είναι προσωπικά , καμιά φορά θέλω να θυμάμαι ένα μικρό απόσπασμα , δυο φράσεις, έναν διάλογο, ίσα ίσα για να τον βρίσκω πιο εύκολα

από την αλληλογραφία του  Ελύτη προς τον Εμπειρίκο:

Έτσι , τον Ιούλιο του 1954 στην Πάρο (σαν να την ξαναβλέπω τη σκήνη), εκεί που προχωρούσαμε το καταμεσήμερο μες στα στενά, είδαμε να μας έρχεται απ'αντίκρυ μ'ελάχιστο ρούχο - κι εκείνο στον αέρα - μια ξανθή παιδούλα, θα'λεγες μόλις βγαλμένη από τον Όμηρο, μια σωστή "Ίρις Αγγελέουσα", που τσακίστηκες να τη φωτογραφίσεις αλλά σου ξέφυγε. "Είναι σαν την έμπνευση " μου είπες "δεν την προλαβαίνεις δυστυχώς πάντοτε." Και μείναμε, συνεχίζοντας με τη φαντασία μας πάνω στους ασβεστωμένους τοίχους το όραμα. Που ίσως αυτό να'χει και μεγαλύτερη σημασία. Επειδή η φαντασία είναι αυτάρκης, θέλω να πω , πραγματοποιείται με την αυτοκατανάλωσή της μέσα μας.

ξύπνημα

στα μαύρα βράχια της Σύρας γνώρισε τη στέγνια του τόπου. τη φτώχεια. την ερημιά.την  πιο απλοποιημένη μορφή της ύπαρξης . ίσως την πιο αληθινή - αν κάτι μπορεί να κουβαλά το βάρος μιας στάλας αλήθειας

τη   δ ι α φ ά ν ε ι α

(ακόμη κι οταν κινδυνεύεις να γίνεις αόρατος στα μάτια των άλλων)

υλικά που βάζεις κάτω από το προσκεφάλι ή στο βαλιτσάκι σου ή μαζί με το σελιδοδείκτη ανάμεσα στις σελίδες

στη δική σου ερμηνεία του κόσμου. ή των συναισθημάτων.

εκείνη που  δε ζητά βράχο να στηριχτεί. παρά γέρνει σαν τη καλαμιά.

κάποιες φορές.

ίσα να μην σπάσει.

είδε τη θάλασσα να κοχλάζει με το νοτιά.

κι έμαθε πως δεν μπορείς  να προχωράς με δεκάρι βοριά. όση κόντρα και να βάλεις


......................


ο Γιακουμής και ο Αη-Δημήτρης, η κάππαρη και το θυμάρι , ο Κλέαρχος και η Ιππολύτη

οι ζεστές βραδιές του Απρίλη, οι καμπάνες του Αη-Νικόλα

η θάλασσα παντού.

παντού.

παντού

- One day at shore... ten years at sea. It's a heavy price for what's been done.

- Depends on the one day.

Pirates of the Caribbean

μια από τα ίδια

είδαμε τα πυροτεχνήματα, ήπιαμε τις σαμπάνιες, αλλάξαμε την ατζέντα

και από αύριο δε θα δίνουμε πια φακελάκια στους γιατρούς για να μην πεθάνουμε άδοξα στα χέρια τους.
ούτε θα πληρώνουμε διαφορετική τιμή στον εργολάβο για την αγορά κατοικίας από αυτήν που θα δηλώνουμε στην εφορία.
ούτε θα αφήνουμε να μας εκβιάζει ο κάθε ηλεκτρολόγος, υδραυλικός κλπ τεχνίτης πως δεν θα μας κάνει την δουλειά αν θέλουμε ντε και καλά απόδειξη.
και θα πάψουμε να στέλνουμε τα παιδιά μας στα ιδιαίτερα
κι ακόμη θα απορούμε μαζί με όλους  τους αθώους  δημοσιογράφους, για το ΠΟΙΟΙ να είναι τέλος πάντων αυτοί που φοροδιαφεύγουν

 κανείς δεν τους ξέρει.κοινό μυστικό.


κι επίσης....επειδή άλλαξε η χρονιά, ξαφνικά θα σεβόμαστε όλοι τους νόμους. και δε θα έχουμε την εντύπωση ότι όταν δε μας βολεύουν θα ισχύουν για όλους τους άλλους εκτός από μας.
ακόμη ηχούν οι αντιδράσεις  στ'αυτιά μου , όταν ψηφίστηκε  η απαγόρευση του καπνίσματος. "σιγά μην ισχύσει στην Ελλάδα" με ύφος απαξιωτικό.

αυτό το "σιγά μην ισχύσει στην Ελλάδα" είμαστε. κι αν όχι εσείς κι εγώ, αρκετοί που προσωπικά μου δυσκολεύουν καθημερινά τη ζωή σε χίλιες δυο εκφάνσεις της


είναι τραγικό ένας ολόκληρος λαός να βρίσκει έκφραση στην γελοιογραφία του ΚΥΡ " δεν ελπίζω τίποτα, δεν περιμένω τίποτα, είμαι Έλληνας"
από την άλλη η ατιμωρησία  σε μια λανθάνουσα ερμηνεία της Δημοκρατίας που περισσότερο με αναρχία μοιάζει - ή πιο σωστά, πρόκειται για μια  επιλεκτική εφαρμογή των νόμων της στα πιο ασθενή της μέλη, εκείνα που δεν μπορούν να αντιδράσουν - δεν μου επιτρέπει να είμαι αισιόδοξη σε εθνικό επίπεδο.