το κενό

- Εκείνα τα χρόνια ήμασταν όλα τα αγόρια και τα κορίτσια όμορφα

- Μην το λες αυτό.. Είχαμε και τότε χοντρούς και ξερακιανούς, ατσούμπαλους και σπυριάρηδες. Είχαμε και τότε κυτταρίτιδα και στραβές μύτες...

Αλλά με κάποιον τρόπο ήμασταν ανεπιτήδευτοι. Μάλλον αυτό σου λείπει.

(και ήμασταν νέοι)

Φοράγαμε αθλητικά παπουτσάκια και τζιν και τα μαλλιά μας ήταν φυσικά και, πέρα από ένα απλό κουρεματάκι, αφρόντιστα Το μακιγιάζ αφορούσε τους ηθοποιούς στο θέατρο ή κάτι γερασμένες κοκότες .Γριές ήταν φυσικά όλες οι τριαντάρες και πάνω. (Αυτό και σήμερα δεν έχει αλλάξει κι ας βγαίνουν τα περιοδικά να λένε «τα 30 είναι τα νέα 20» και «τα 40 τα νέα 30» κι άλλες τέτοιες αηδίες. Τα 20 είναι 20. Τελεία.)

Τώρα βλέπω το μακιγιάζ των 16χρονων κοριτσιών και το ζηλεύω . Μα πού έμαθαν όλα τα επαγγελματικά μυστικά και πετυχαίνουν τόσο άψογα αποτελέσματα ; Ποτέ δεν μπόρεσα να αφιερώσω τόσο χρόνο στην εξωτερική μου εικόνα. (  θα ήταν σπατάλη χρόνου για κάτι -προσωπικά- αδιάφορο  ,αλλά αυτό δε μ'εμποδιζει να το θαυμάζω , όταν το αποτέλεσμα είναι εκθαμβωτικό) Χώρια το πώς ισορροπούν πάνω στα 15ποντα.

Εσύ τα βλέπεις απαξιωτικά όλα αυτά και μου λες πως το λαïφσταιλ θα μας φάει, αλλά η αλήθεια είναι πως οι εποχές αλλάζουν. Για καλό ή για κακό δεν ξέρω, κι οι γονείς μας τα ίδια λέγανε κι όλο γκρίνιαζαν. Κι έγιναν κατεστημένο.

Κι άρχισαν να νοσταλγούν.

Τι νοσταλγούσαν ; Μέσα στη φτώχεια και τον πόλεμο μεγάλωσαν.

Αλλά αυτή η σπίθα της νιότης…

Τελικά οι χρυσοί αιώνες, οι χρυσές εποχές δεν αφορούν την ιστορία. Δικοί μας είναι. Αυστηρά προσωπικοί.

Μερικές φορές ξυπνώ σαν από λήθαργο και νιώθω σαν κάποιος να με τοποθέτησε εν αγνοία μου πολλά χρόνια μετά. Νιώθω ένα κενό χαμένων χρόνων. Πώς βρέθηκα εδώ ; Πότε έφτασα εδώ ;

Το μέσα μου έχει κολλήσει σε μία ηλικία. Πώς γίνεται το ημερολόγιο να με διαψεύδει;

Γίνεται να ξυπνήσω σ’ένα καλοκαίρι όμοιο μ’εκείνα τα παλιά ;

Χωρίς ξαπλώστρες στην αμμουδιά και κινητά και ασφαλτοστρωμένους δρόμους να οδηγούν στην πιο μικρή κι απόμακρη παραλία;

Και να’μαι ατσαλάκωτη σαν τότε ;

ποτέ ξανά ?

... 

αυτή η καταπληκτική φωνή ?

 

της πανσελήνου

είναι τόσο καθηλωτική αυτή η ζέστη, τόσο ξεσηκωτική ταυτόχρονα που το μυαλό κινείται ανάμεσα σε μια νωχελική αδράνεια και σε μια ονειρική εγρήγορση.
εστιάζω στην επιθυμία .
και στην ηρεμία του πατρικού και της αγάπης.

βγαίνω στην άνετη  ταράτσα  και χαζεύω ένα στρογγυλό, στο χρώμα του πορτοκαλιού, φεγγάρι . μπορεί  η συγκεκριμένη μικρή πολιτεία να μ'εδιωχνε ανέκαθεν, αλλά  ωραία φεγγάρια είχε πάντα
 μια γκρίζα γάτα τυλίγεται γουργουρίζοντας στα πόδια μου, απλώνω το χέρι μου στη γούνα της.
 δεν ξέρω ποιος  απολαμβάνει περισσότερο τα χάδια, ξέρω μόνο πόσο μου έλειψαν και μέσα μου βλέπω το  σπίτι στο νησί, μικρό κι απλό . με λίγες γάτες στην αυλή , και λίγες ντοματιές στον κήπο, δυο γλάστρες με βασιλικό .
μόνο τον ήλιο τον θέλω πολύ. αχόρταγα πολύ.
απαραίτητη προυπόθεση η παρουσία σου

λίγο αργότερα η τρυφερότητά μου βρίσκει τοίχο. κούραση και αγάπη, αντικρουόμενα αισθήματα της μέρας
δύσκολο να μάθω να σωπαίνω, να αποτραβιέμαι, να μη μοιράζομαι όταν τόσο θέλω να μοιραστώ. τόσα...
συμβαίνει όταν κινείσαι σε παράλληλες πραγματικότητες. άλλες παραστάσεις, άλλη ζωή, άλλη ανάγκη για μοίρασμα
κι ένα πλήθος εμπόδια

με τον τρόπο που αγαπάνε τα κορίτσια

Στις εννέα Ιουλίου, Τετάρτη, ο Σπύρος Μαλταμπές της άγγιξε το χέρι, στις δεκαεφτά Ιουλίου, την επόμενη Πέμπτη δηλαδή, της το'σφιξε κιόλας, όχι το δεξί αυτή τη φορά, το άλλο, το χάιδεψε αργά, το ξανάσφιξε, έτριψε εκεί που διχαλώνουν δυο δυο τα δάχτυλα. Μαζεύτηκε κι αυτή σαν σαλιγκαράκι, ένιωσε ένα κάψιμο παντού κι αμέσως μετά την καρδιά της, δίχως ήχο, να σκάει σαν ρόδι και τα ρουμπινάκια να διαγράφουν τόξα, να ξανασκοντάφτουν στους ώμους της και πάνω του, να αναπηδούν στις πλάκες του αγίου, σαν πυγολαμπίδες. Πέθανα φαίνεται, της ήρθε στο νου χωρίς να φοβάται ή να μετανοεί.
(Μικρά Αγγλία, Καρυστιάνη)

σελίδα ημερολογίου

μ'αρέσει

να ξυπνώ υπό τον ήχο μιας απαλής αγαπημένης ταξιδιάρικης μελωδίας

μ'αρέσει ο ήχος της σιωπής του σπιτιού μου

τα κόκκινα φρούτα : βατόμουρα και φράουλες και φραγκοστάφυλα

οι σκιές που αφήνει το καλοκαίρι, οι ασπρόμαυρες φωτογραφίες με έντονο κοντράστ

η σκέψη ενός καλοκαιριού με ανέμους να σφυρίζουν ανάμεσα σε καλαμιές, λευκά προβατάκια στη θάλασσα

μ'αρέσει η σκιά που αφήνει το κορμί μου όταν κολυμπώ σε διάφανες θάλασσες

μου αρέσουν οι μη ασφαλτοσρωμένοι δρόμοι των νησιών μας και οι μυρωδιές τους

μ'αρέσει η λιτότητα των λευκών δωματίων με τα λευκά σεντόνια

ο Ωρίωνας το καλοκαίρι στις τέσσερις τα ξημερώματα σε απόλυτο σκοτάδι

η  βόλτα στο Εμπορειό της Θήρας, να χανόμαστε στα στενά

μ'αρέσουν τα αέρινα φορέματα  και τα κάθε είδους καπελάκια

μ'αρέσει το κροτάλισμα από χαλίκια που παρασέρνει το κύμα, καθώς σκάει με ορμή στην ακτή

μ'αρέσει να ακούω το speak low απο την Billie και να βουτώ στο βαθύ κυανό της σκέψης μου

να σηκώνομαι τα χαράματα και να αναζητώ  λίγη σοκολάτα

μ'αρέσει να με καλεί κοντά του κάθε που αισθάνεται την απουσία μου


πιο πολύ μου αρέσει να βρίσκομαι στην αγκαλιά του και ν'αδειάζει το μυαλό μου


(επαναλαμβάνομαι το γνωρίζω. αλλά μήπως αν γκρινιάξω αλλη μια φορά για τις πολτικές εξελίξεις κι αυτό επανάληψη δεν θα είναι ; ξύπνησα ακούγοντας ένα όμορφο καλοκαιρινό τραγούδι και θυμήθηκα τα όμορφα της ζωής εκεί έξω)

στο νησί του Φ

όταν το τραγουδούσες....
πόσο ήθελα να είμαι εκείνο το κορίτσι στην Ελευσίνα...
κι εκείνο....κι η Μαρίνα...και κάθε κορίτσι
όλων των τραγουδιών τα κορίτσια...
τέτοιο το πάθος που τα τραγουδάς...
ήθελα το παρελθόν, το παρόν και το μέλλον μαζί
τον χρόνο που έχασα...
πού ήσουν ;

και δεν ξεχνώ ποτέ τον μύθο που κουβαλάς,... αγκυροβολημένος στο μυαλό μου

και μια μέρα θα πάμε σ'εκείνο το νησί , του Φράνκο, γιατί εκείνος ήξερε, είχε καταλάβει τη μυστική σημασία του
εκείνος ήξερε