το γκρι τους και η χώρα τους (και η γκαντεμιά μου μέσα)

φτάνεις σ'ένα σημείο που δεν αντέχεις άλλα χτυπήματα. θέλεις να παραδοθείς άνευ όρων. ό,τι είναι να γίνει ας γίνει.

ηττοπαθής ; λιπόψυχη ;

σ'αυτή τη φάση ελάχιστα ενδιαφέρει

από τα λίγα, ζήτησες τα ελάχιστα, τα πλήρωσες ακριβά... πολέμησες...

niente

.....

και για να το ελαφρύνουμε λίγο... ας ασχοληθούμε με τον καιρό

αληθινός διάλογος σε χώρα που από την άνοιξη περνάει κατευθείαν στο φθινόπωρο μετά από 10 μήνες χειμώνα

- μαμά, πότε θα 'ρθει το καλοκαίρι ;

- καλοκαίρι είναι , αγόρι μου

(να αυτή η αθωότητα μ'αρέσει στα παιδιά. που πιστεύουν ακόμη στην ύπαρξη σταθερών αξιών )

.......

νιώθω σαν αυτό το μικρό αγόρι. τέσσερα χρόνια περιμένω το καλοκαίρι.

του χρόνου θα'ρθει ;

λίγο πριν

στον κήπο μαζεύουμε τις πιπεριές. διαλέγει τις μακρουλές που κάνουν για τηγάνι .  δείχνω μία κρυμμένη για γέμισμα. "αυτήν θα την γεμίσεις για μένα και θα μου την στείλεις"

''σύμφωνοι. θα την βάλω στην  κατάψυξη και θα σου τη φυλάξω "

ξέρω ότι μιλάει σοβαρά.

κάθε μέρα ποτίζαμε τις τριανταφυλλιές  και μετρούσαμε τους ιβίσκους

όπως τότε με τον μπαμπά που τους έβρισκα στην αυλή να πίνουνε το πρωινό καφεδάκι , και πάντα εκείνος έπρεπε να μου πει για τα καινούργια λουλούδια

κερνώ τα γατιά μια τελευταία λιχουδιά,

τα γατιά, μαζί και ο μεγάλος πορτοκαλής που τώρα πια μ'αφήνει να τον αγγίξω.

τα πράγματα  είναι απ'ώρα έτοιμα.  δεν έμαθα ποτέ να φεύγω (από  τις συγκεκριμένες συναισθηματικές συντεταγμένες) . είναι που  κάτι οριστικό αφήνεις πάντα πίσω σου .κάτι οριστικό και αμετάκλητο στο οποίο δεν μπορείς να επιστρέψεις.

 δεν έμαθα να το διαχειρίζομαι .

ποτέ.

νιώθω πως πάντα κάτι χάνω. ο χρόνος κυλά αδυσώπητα και πάντα κάτι χάνω.

 

λίγο καλοκαίρι

παράξενο να περνάς τόσο χρόνο σ'έναν τόπο που μισείς, για έναν άνθρωπο που αγαπάς κι επειδή το τωρινό σου σπίτι κατοικεί σε μια χώρα που δεν ξέρει καλοκαίρι

(κι εσύ ζεις για το καλοκαίρι...)

και τι βαρετό να εξηγείς, σε κείνους που προγραμμάτισαν τη ζωή τους με αυτόματο πιλότο τα πιο απλά,

όπως την απαραίτητη - για την ύπαρξή σου - διαύγεια στον αέρα ,την διαφορά ανάμεσα στις αποχρώσεις ακόμη και την αναγκαιότητα της μοναξιάς και της ιδιωτικότητας.

σε κάποιες έννοιες δεν γίνονται εκπτώσεις, όσο ακριβές κι αν είναι

στο τέλος καταλήγεις να λες χοντράδες ή εγκαταλείπεσαι στη σιωπή κι αφήνεις τις ερμηνείες στη διάθεση των άλλων.

λίγες εικόνες μόνο καλοκαιρινές, λίγα φυτά γεμάτα ήλιο

...

Είναι ανοιχτή για τον καθένα μας η ιδιωτική του οδός. Και όμως, την ακολουθούν ελάχιστοι. Μερικοί, μόνον όταν συμβεί, μία ή δύο φορές στη ζωή τους, να είναι ερωτευμένοι. Κι οι υπόλοιποι ποτέ. Είναι αυτοί που αποχωρούν μια μέρα από τη ζωή χωρίς να έχουν πάρει καν είδηση τι τους συνέβη. Και είναι κρίμας. Είναι κρίμας αυτός ο ισόβιος εγκλεισμός στην κιβωτό της Ανάγκης, με καθηλωμένες τις αισθήσεις σε υπηρετικό επίπεδο. Και να 'φταιγε μόνον η έλλειψη παιδείας; Εδω, κι ένας αμπελουργός ή ένας ψαράς, εαν είναι αυθεντικοί φτάνουν απο την άποψη της συνειδητοποίησης των δρώμενων, στον ίδιο βαθμό που φτάνει ο ποιητής.

Οδ. Ελύτης,

Εν λευκώ

 

αν ήθελε

- μα γιατί επιτρέπει η κυβέρνηση  να κλείνουν τους δρόμους  ; από πότε οι δρόμοι έπαψαν να είναι δημόσιο αγαθό ; 

αν θέλουν να απεργήσουν ας κλειδώσουν τα ταξί στα σπίτια τους.

τόσο δύσκολο είναι να αφαιρέσουν καμμιά άδεια όταν οι άλλοι παρανομούν ; αν πήγαινα εγώ να εμποδίσω με το έτσι θέλω την είσοδο  στους αρχαιολογικούς χώρους και έριχνα λάδια μπροστά στα τουριστικά λεωφορεία θέτοντας σε κίνδυνο ανθρώπινες ζωές , δε θα με συλλαμβάνανε ;

- μην είσαι αφελής. η κυβέρνηση επιτρέπει μόνο πράγματα που θέλει να συμβαίνουν. σοβαρά πιστεύεις πως αν ήθελε να δώσει τέλος σε όλο αυτό το μπάχαλο, δεν έχει τα μέσα να το κάνει ;

γλιστρά ο Ιουλιος

Χτες αργα.

Αφεγγαρη νυχτα κοιτω τον ουρανο , αραια συννεφα στα βορεια ξεχωριζω την κασσιοπεια και σε σκεφτομαι στο πλοιο. Τα αστρα παντα σε συνδεουν με το πλοιο.

Λιγο λιγο κουβαλω τον Σεφερη από πανω. Τη μια τις μερες, την άλλη την αλληλογραφια, τωρα τα ποιηματα.

Τι θα πει, γιατί τον Σεφερη ;

Πηρα και δυο βιβλια από τις εφημεριδες. Τα διαβασα, εχασα το χρονο μου , τα πεταξα.

Εχω εδώ τετοιον θησαυρο ! 400,500,600 βιβλια ουτε κι εγω ξερω ποσα

Να ξερεις πως θα με προσδιοριζουν παντα ο ανεμος των Κυκλαδων.Το μπλε του Αιγαιου. Και τα βιβλια μου.

Κι εκείνο το λευκό εκκλησάκι στην άκρη του γκρεμού

Ομορφη που είναι η παλια εκδοση των ποιηματων! Κιτρινισε και το εξωφυλλο του ικαρου. 20 χρονω βιβλιο. Σα να ηξερα από τοτε. Δε διαβαζα και ποιηση. Όχι πως τωρα διαβαζω.

Μαλωμενες.. Τι ηθελε να πει ο ποιητης και κουραφεξαλα. Ό,τι ηθελε να πει το ειπε. Και σ’όποιον ηθελε να το πει, επισης το ειπε. Αν σ’αρεσει παρτο, αλλιως παρατα το.

Σημερα

Κοιτω το τσαλακωμενο δερμα . Γιατι γερνώ ; καημος κι αυτός . να’ναι γι’αυτό που αγαπώ το κιτρινισμενο εξωφυλλο ;

Αλλαξε κι αυτό. Αλλα βαθια μεσα , είναι ιδιο. Τα ιδια γραμματα.

Όμως...θα ηταν ωραια, να εμενε το δερμα ατσαλακωτο! Ουφ…

Μ’αρεσει που τωρα σημειωνω τα βιβλια. Υπογραμμίζω με λεπτό μολυβάκι την εντύπωση της στιγμής. Το συναίσθημα της εποχής. Χαμογελω σ’αυτην την διαπίστωση. Εκανα τα βιβλια δικα μου. Σ’ένα επομενο σταδιο θα πρεπει να μαθω και να μην φοβαμαι και να μην ντρεπομαι. Λιγο λιγο το καταφερνω.

Στο τελος θα γινω εγω. Επρεπε να ειμαι απο την αρχη ,ε;

Ειχα αναγκη αυτή τη δυνατοτητα να μπορουν να αλλαζουν οι καταστασεις. Η ζωή.. Συνεχως.

Δυνητικα συνεχως.

Για σενα παντα αλλαζαν

Με τις πολιτικες δεν ασχολουμαι. Ασε το καλοκαιρι να γλιστρησει πανω σου, λεω. Απ’τις σφαλιαρες εκεινων ετσι κι αλλιως δε γλιτωνεις.

Να γιατι μ’αρεσει το καλοκαιρι. Σου θυμιζει πως η ζωή είναι κατι πολύ πολύ αναλαφρο.

Κατι πολύ πολύ δικο σου.

Αλλωστε χωρις τη δική σου συγκατανευση κανεις δεν εχει εξουσια πανω σου

Ο ηλιος το κανει αυτο

Ο ηλιος και το μυαλο που αφηνεις να αδειαζει

ΥΓ μολις προσεξα την σχεδον παντελη ελλειψη των τονων σ'αυτην τη σελιδα ημερολογιου. αλλα στο γερνώ εβαλα. αρα οκ. εκει που χρειαζεται τους βαζω ενστικτωδως. ισως καπως ετσι να καθιερωθουν οι καινουριοι κανονες τονισμου.να βαζουμε μονο τους απαραιτητους

ΥΥΓ μια που η αναφορα στο Σεφερη, ο πιο υπερβατικος κατ'εμέ στιχος, ο πιο ερωτικος. από τα τρια κρυφα ποιήματα

Σε κοίταζα μ'όλο το φως και το σκοτάδι που έχω

αρμονία

νομίζω πως για να συνυπάρξω αρμονικά με το περιβάλλον μου -υλικό και μη- , θα πρέπει αυτό να υπηρετεί μια ορισμένη αισθητική. η ασχήμια όπως προσωπικά την αντιλαμβάνομαι με απωθεί αφόρητα και δεν εννοώ μόνο αυτήν της εικόνας.

η αισθητική λοιπόν , η αισθητική του χώρου, της παρουσίας, των τρόπων, αλλά και μιας πολύ ιδιαίτερης χάρης με περιορίζει -εκούσια και εν πλήρει συνειδήσει- σ'ένα μικρό ελάχιστο τμήμα του κόσμου μας

 

μοναχικότητα ?  σνομπισμός ? παραξενιά ?

ο χαρακτηρισμός προέρχεται πάντα από τρίτους και δεν έχει σχέση με το προσωπικό αίσθημα ισορροπίας