Είναι ό,τι θυμάται κάποιος;

ή ό,τι παρατηρεί ;

ή για τους πιο ρεαλιστές... ό,τι αντιλαμβάνεται ;

τα γυμνά πόδια των κοριτσιών...ένα φωτεινό βλέμμα...τη γωνία που σκύβει το κεφάλι προς τα δεξιά... ένα σκανταλιάρικο χαμόγελο...την καμπύλη μιας κίνησης

......................

ελληνικό ρεπερτόριο ακούω σπάνια στην Ελλάδα. είναι που μου επιβάλλεται παντού. και συνήθως με τον πιο χυδαίο τρόπο.

εδώ μου λείπει.

.....................

μια μέρα λέει, παίρνεις ένα μήνυμα παράξενο, σαν σε ξένη γλώσσα, το κοιτάς και το ξανακοιτάς, δεν πολυκαταλαβαίνεις τη σημασία του, την καταλαβαίνεις μήνες,χρόνια μετά

αλλά εκείνη τη μία μέρα χαμογελάς, όπως είχες ξεχάσει

αλλαγή εποχής

το 2003 ήταν πάλι μια τέτοια χρονιά που ήμουν πολύ λαβωμένη. του 'χα ζητήσει τότε να πάμε στη Ναύπακτο στην αλλαγή της εποχής.

θα μπορούσαμε να είχαμε πάει στο Αιγαίο ή στο σίγουρο Ναύπλιο, για κείνον όλα τα χρώματα ήταν ίδια, αρκεί να μην επαναλαμβάνονταν συχνά

αλλά ήταν η Ναύπακτος.

κι έτσι έμαθα αυτό:

στους έρωτες που γεννιούνται κάτω από ορισμένες συγκυρίες δεν πρέπει να επιστρέφεις.

είναι ευάλωτοι.

δεν μοιάζουν με τις βαθιές αγάπες. αυτές  και τραυματισμένες και γερασμένες να τις βρεις , τις κοιτάς με κατανόηση κι επιείκια και τις δέχεσαι όπως και να'ναι.

μα κάτι απορίες

αν θεωρήσουμε ότι στην οικ. κρίση του 2010 δεν φτάσαμε τυχαία, τότε όσοι είχαν κάποιο πολιτικό αξίωμα τα προηγούμενα χρόνια  μας οδήγησαν σε αυτήν είτε από ανικανότητα είτε υπηρετώντας προσωπικά -ή τέλος πάντων "δικά"- συμφέροντα.

πώς γίνεται η σημερινή κυβέρνηση και η βουλή να εκπροσωπείται κατά ένα μεγάλο μέρος από ακριβώς αυτά τα πρόσωπα ;

an impossible journey

αφήνω το νερό να τρέξει πάνω μου στο ντουζ, αυτό το απαράδεκτο νερό το γεμάτο  άλατα, έχει καταφέρει να εξουδετερώσει τις πιο ακριβές μαλακτικές κι αφρόλουτρα  και  μου ζητάει τόνους viakal αλλά στα μαλλιά μου δεν μπορω να βάλω viakal.

μουρμουρίζω  προβλήματα  ενώ το αφήνω να με ξεπλένει,  σκέφτομαι πως αν αλλάξω λίγο τον ορισμό του ιδανικού, όλα είναι ιδανικά. ή θα μπορούσαν να είναι, ή να γίνουν. ..ή...δε γ..που λέει κι εκείνος.

ζωή είναι, θα περάσει.

συνεχίζω να δρω χωρίς νόημα. δεν μπορώ να το αλλάξω αυτό. υπό άλλες συνθήκες μπορεί να επέμενα πως εμείς δίνουμε νόημα στα πράγματα, αλλά τώρα εδώ, δεν.

είμαι στο σημείο μηδέν.

σε ένα σχεδόν στατικό σημείο του χρόνου από το οποίο δεν υπάρχει έξοδος διαφυγής. ή μάλλον η μόνη πιθανή έξοδος ενέχει πολλούς κινδύνους και μεγάλο κόστος και σε αφήνει μετέωρο να αναρωτιέσαι  αν αξίζει το ρίσκο.

δεν είσαι για νέες περιπέτειες. ούτε καν για τις παλιές.

μετράς μόνο χρόνο. άραγε όταν εκτίσεις την ποινή σου θα υπάρχει ο κόσμος όπως τον ήξερες ;

προχτές μιλούσαμε για το ...δεν έχει σημασία για τι μιλούσαμε, αλλά θυμήθηκα την ταινία μ'εκείνα τα δέκα εκατοστά. γιατί  για μένα όλη η ταινία παίχτηκε για κείνα τα δέκα εκατοστά και τα 30 δευτερόλεπτα, ανάμεσα στο 7.28 και το 7.58

για εκείνο το  άγγιγμα που ζεις ή πεθαίνεις

ένα τετράγωνο κομμάτι ουρανού (γαλάζιου)

οι τελευταίες δυο εβδομάδες ήταν - από άποψη επαγγελματική - εξοντωτικές. όχι για το έργο που παράχθηκε, αλλά γι' αυτό που δεν.

ώρες ώρες νιώθω σαν σκύλος που γυρίζει γύρω από την ουρά του.

ματαιοπονώ.

και είμαι μόνο στην αρχή.

δεν μπορώ να επιδράσω πουθενά θετικά. αλλά μου επιβάλλεται να δρω.

τα οράματά μου γι' αυτό το άνοιγμα, ακόμη και τα πιο συγκρατημένα, δεν περιλάμβαναν τόσα πολλά εμπόδια και τόση πολλή αδιαφορία

 

γιατί ποτέ οι διαδρομές δε μένουν ίδιες

υπήρχαν φορές που γεμάτη απουσίες, καθόμουν στην πίσω γωνία και κοιτούσα μόνο το χιόνι έξω.

το κανάλι, τους ελάχιστους περαστικούς και το χιόνι έξω.

μετά έπεφτε το σκοτάδι. μετά έφευγα.

περίμενα στους -2, στους -5, κοιτούσα τα φώτα των αυτοκινήτων, άφηνα το μυαλό να αδειάζει στο τίποτα ενός ακόμη σήμερα

 ``````````````````

...ήθελα ακόμη ένα φθινόπωρο στο λογαριασμό μου  με εκείνες τις διαδρομές που μπορεί να ήθελα να θυμάμαι.

μπορεί.

σαν μια μικρή αποζημίωση. δεν ήλθε.

τα πράγματα δεν έρχονται ποτέ όπως τα περιμένουμε. βρίσκουν δικούς τους δρόμους να ακολουθούν.

```````````````````` 

απ'όταν έμπλεξα σ'αυτήν την περιπέτεια που νόμιζα ελεγχόμενη, οι ανατροπές διαδέχονται η μία την άλλη, το ίδιο και οι απομυθοποιήσεις.

κι είναι τόσο κουραστικό κι αδιάφορο να εξηγείς σε όσους πλάθουν κόσμους με υλικά που βρίσκουν στις οθόνες, τις σελίδες ή σε αλλοτινές παμπάλαιες διηγήσεις πως δεν ισχύει ούτε ο ένας μύθος ούτε ο άλλος. τα πράγματα είναι  χειρότερα απ'ότι φαντάζεται κάποιος. και τα πράγματα είναι  καλύτερα απ'ότι φαντάζεται κάποιος .

αλλά αν θέλεις να γνωρίσεις την πραγματικότητα , έλα και ζήσε την. είναι ο μόνος τρόπος

και χαίρομαι που  δεν εκπροσωπώ - από καμία άποψη- κανέναν από τους μύθους , εγωιστικά θα τολμούσα να εκτιμήσω και εντελώς ναρκισσιστικά.

αλλά υπάρχει κι ένα καλό. μπορείς στιγμές στιγμές να χαμαιλεοντίζεις.

........

κάπου είναι καλοκαίρι.

γιατί κάποιος μου ψιθύρισε σ'έναν εφιάλτη, πως τα χάσαμε κι αυτά.

αλλά δεν το πιστεύω.

τα εύκολα και τα δύσκολα αντίο

από την Σ 10 έφυγα δύσκολα. τα ψιλοπράγματα είπαμε να τα πάρουμε μόνοι μας. πήγαινα και ξαναπήγαινα , αν και με τρόμαζε η αδειοσύνη, προσπαθούσα να αποτυπώσω όσες περισσότερες εικόνες  στο μυαλό μου και, ξανά στα παράθυρα τα κυπαρίσσια έξω, το μικρό κρυφό μπαλκονάκι.

τι ακρωτηριασμός κι αυτός ..

έκλαψα. άστεγη.

από τη Ν, της αγαπημένης των πολλών πόλης, έφυγα εύκολα. δε θυμάμαι κανένα απωθημένο κλείνοντας την πόρτα σε μια χωρίς επιστροφή εποχή ανεμελιάς και μεγάλου έρωτα.

τέλειωσε, έφυγα

κι από τη Σ έφυγα εύκολα . σαν τρελή ήθελα να φύγω. κι ας ήταν η αφετηρία για  τα μέρη εκείνα, όπου εντελώς απρόσμενα  ανακάλυψα τα πιο ενδιαφέροντα σημεία του ολογράμματός  μου

εκεί επιστρέφω στα δύσκολα. συνήθως νοερά. κάπου πρέπει να βρίσκεις να πατήσεις.

από τη Α 39 έφυγα  δύσκολα. είχα βρει μια μορφή ευτυχίας  που δεν περίμενα. ένα γαλήνιο λιμάνι. θυμάμαι ακόμη τα υγρά μάτια αποχαιρετώντας όχι έναν τόπο, αλλά μια εποχή

απο τη Δ 9 έφυγα πανεύκολα. σαν έτοιμη από καιρό. απλά άνοιξα την πόρτα και διέγραψα τη μισή μου ζωή. μερικές φορές είναι τόσο απλό

από την Σ 20 νομίζω πως δεν έφυγα. θα ξαναγυρίσω. πρέπει. αυτά τα ψηλοτάβανα δωμάτια, αυτά τα υπέροχα μαρμάρινα σκαλιά, τα με τόση μελέτη σκαλισμένα, νομίζω πως με περιμένουν

(όλοι οι αποχαιρετισμοί αφορούν μόνο αγαπημένους σταθμούς, λιμάνια...

παρ'όλα αυτά .απ' αλλού μπορούσα να φύγω. από αλλού όχι)