το - ακόμη πιο ενδιαφέρον - μεγαλείο του μπλε (και όχι μόνο)

όταν μπορείς να δεις την Ελλάδα μόνο με εικόνες,

τότε θα δεις 

 

αυτή τη θάλασσα

αυτά τα παράθυρα στα βράχια

                                                                                        θα δεις φραγκόσυκα

                                                                                τον ήλιο να παιζει στις κεραμοσκεπές

   

                                                                                                   κι ελιές

φτάνουν;

(πέταξα τις εφημερίδες στα σκουπίδια, κλείνω τα αυτιά μου στις ειδήσεις, μαθαίνω καλά τους χρόνους του "πληρώνω" ειδικά τον Ενεστώτα και τους Μέλλοντες,  εγκλωβίζω την Ελλάδα σε εικόνες....φτάνει ; για να αποκτήσουν οι μέρες ένα νόημα αληθινό ....φτάνει ;)

το γκρι, το μεγαλείο του και όχι μόνο

αφιερωμένο σε εστέτ και πειρατές που αγαπούν τα συμπαθή τετράποδα

για όσα δεν καταλαβαίνω

απ'όταν επέστρεψα, όποτε έχω κάποιο μικροπρόβλημα υγείας, αντί να πηγαίνω στο γιατρό, πηγαίνω κατ'ευθείαν στο φαρμακείο και παίρνω απ'έκεί ότι μου φαίνεται πιο κατάλληλο. οι γιατροί κοστίζουν πολύ ακριβά και στον εοπυυ δεν βρίσκω κανέναν απ'όσους ήξερα κι εμπιστευόμουν.

με πιάνει απελπισία όταν σκέφτομαι πως δουλεύω μόνο για να πληρώνω λογαριασμούς και πως αν μου τύχει κάτι , δε θα μπορώ να μου προσφέρω μια στοιχειώδη ιατροφαρμακευτική περίθαλψη, αν και πληρώνω γι'αυτήν πάνω από 20 χρόνια.

κάθε μέρα εδραιώνεται μέσα μου η πίστη πως  η ελλάδα  είναι πια τόπος μόνο για τους πολιτικούς, για τους μαυρολεφτάδες και για όσους έχουν τεράστιες περιουσίες

.....
προχτές έπεσα πάνω σε μία εκπομπή για τον Ελύτη. για λίγη ώρα αισθάνθηκα διαφορετικά. μια άλλη γλώσσα, άλλα ιδανικά, ένας άλλος άνεμος.  ταυτόχρονα συνειδητοποιούσα πως αυτή η χώρα δεν υπάρχει πια. και όση σχέση έχει ο νεοέλληνας με τον αρχαίο κάτοικο αυτού του τόπου, άλλη τόση έχει και με τον Ελύτη και την εποχή του.
.....
ο καιρός περνά, η άνοιξη πλησιάζει, μα εμένα μου φαίνεται η Ελλάδα παγωμένη. νομίζω πως και το καλοκαίρι πάλι παγωμένη θα μου φαίνεται
.....
μόλις άκουσα πως ο κατώτατος μισθός των 500 μικτών είναι πολύ υψηλός στην Ελλάδα. σωστά. όσο οι μισθοί θα είναι μόνο νούμερα στην ατζέντα των υπουργών οικονομικών,  θα μπορούν να  δέχονται κάθε είδους τέτοιων χαρακτηρισμών. άλλωστε το απαραίτητο εισόδημα για ένα επίπεδο διαβίωσης, ακόμη και δίπλα στα όρια της φτώχειας, μοιάζει με άσκοπη φιλολογία, εντελώς άσχετη με το παραπάνω θέμα.
προσωπικά θα πρότεινα να καταργηθεί εντελώς ο κατώτατος και γενικά  μισθός. προσφορά εργασίας με ανταλλαγμα  δελτία για ψωμί, γάλα και ρύζι θα ήταν ίσως η ιδανικότερη λύση.
.....
από την άλλη το λαιφ στάιλ κρατά γερά στη χώρα. κάτι δεν καταλαβαίνω καλά

αν...

πιλότος μικρού αεροπλάνου για τη μεταφορά των αναγκαίων σε δυσπρόσιτες περιοχές

αρχαίος φαροφύλακας

ταχυδρόμος..... την εποχή που έφερνε  ακόμη γράμματα - δέματα

αστροναύτης

γιατρός-χειρούργος οτιδήποτε χωρίς σύνορα

εφευρέτης - εξερευνητής



στα γεράματα ....βιβλιοθηκάριος

τα δικά σας όνειρα ;

αυτό το αίσθημα αποτυχίας

Εικοσιτοσαχρόνια πίσω θα είχα ακολουθήσει άλλους δρόμους. Δεκατόσα χρόνια μετά, δε θα μ'ένοιαζε.  Στο μεταίχμιο , μπορώ να ζω μόνο ένα εφιαλτικό παρόν και να προσπαθώ να βρω μια διέξοδο εκεί που δεν υπάρχει.
"Δυο πράγματα" έλεγε ένας καλοστεκούμενος εβδομηντάρης πρέπει να τα επιλέξει κανείς με πολύ μεγάλη προσοχή  "τη δουλειά του και τον/τη σύντροφο του " Πρέπει να τ'αγαπάς, πρέπει να περνάς καλά μαζί τους.....
Θα έλεγα και την χώρα που ζει, μια που από αυτήν μπορεί να εξαρτάται η επιτυχία των άλλων δυο επιλογών του.

Για τους άτυχους αυτής της γης δεν υπήρξε ποτέ επιλογή. Για τους  ευνοημένους, όπου και να ζουν, τα πράγματα ήταν πάντα απλά.
Για τους υπόλοιπους ίσχυσαν οι κανόνες  της χώρας που κατοικούν. Στην Ελλάδα δεν υπήρξαν ποτέ κανόνες. Όσο πιο άξιος  κάποιος τόσο πιο πολλές σφαλιάρες θα φάει (μέχρι να ισοπεδωθεί η όποια αξιοσύνη του με την ανικανότητα των άλλων).
Όσο πιο τίμιος, τόσο πιο μαλάκας.


Προχτές σ'έναν απελπισμένο μονόλογο, αναρωτήθηκα :
"Μπορώ ν'αλλάξω σήμερα ταυτότητα; Διαβατήριο ; Να μην έχω τίποτα σ'αυτόν τον τόπο; Να μην μου χρωστάει, να μην του χρωστάω ;"

Μπορώ ;

(εννοείται πως μπορώ....κι εγώ.....κι εσύ....κι ο καθένας....αλλά στο μεταξύ έχω επενδύσει όλη τη μέχρι τώρα ζωή μου σ'αυτήν την γαμημένη χώρα)

σκόρπια

Οι ξερολιθιές διαδέχονται τους έρημους πύργους. Σιγοτραγουδώ
Κατεβαίνουμε το Ταίναρο και ψάχνω τους στίχους.
Τους βρίσκεις. Όλους.




....μελαγχολική εποχή. Διαρκώς θέλω να λέω "μη με ρωτάς" και διαρκώς δε θυμάμαι.

....

Παίζω με τους αριθμούς και σκέφτομαι πως αν η ζωή μου ήταν μαθηματική εξίσωση θα είχα πολλές πιθανότητες για ευτυχία. Δυστυχώς είναι γεμάτη φιλολογία. Των άλλων.
....

«Να κυττάξω….» Kοιτώ παράξενα το σημείωμα με το γραφικό μου χαρακτήρα. Αφού πάντα σε διορθώνω πως είναι «κοιτάζω»…πώς ? Το μυαλό κάνει παράξενες διαδρομές όταν πιέζεται.

......
Κάθε μέρα κοιτώ το δελτίο απεργιών και το δελτίο καιρού. Να ξέρω αν θα χρειαστώ το κανό και τις γαλότσες

το σήμερα

Μελαγχολώ.
Όπου και να κοιτάξω συναντώ το παράλογο.....
Σιωπώ τότε....στρέφομαι εντός, μη έχοντας άλλη επιλογή.

Στις εφημερίδες τα πρωτοσέλιδα μιλούν για αδιάφορες λίστες...μέρες τώρα...μήνες τώρα...ίσως...χρόνια τώρα.
Τι αναίτια φλυαρία  ;

Στα λεωφορεία, στο τρένο, άγνωστοι πιάνουν μεταξύ τους κουβέντα, ανακυκλώνοντας συνεχώς τα ίδια και τα ίδια, αποδίδοντας ευθύνες δεξιά κι αριστερά ...αλλά ο φούρναρης της γειτονιάς ακόμη δεν μου κόβει απόδειξη...ούτε και ο γιατρός αν δεν του την ζητήσω με ιδιαίτερη επιμονή.
Μετά θα βρίσουνε κι αυτοί το ένοχο κράτος, την κατάντια του και την αδυναμία του.

Η Μ, η Σ, ο Κ  δεν καίνε πετρέλαιο στα σπίτια τους, αλλά κρατάνε τα τελευταία iphone στα χέρια τους, φοράνε πανάκριβα παπούτσια και τα παιδιά τους πάνε σε φιγουράτα ιδιωτικά.
.....

Μερικές φορές αναρωτιέμαι : μόνο τα δικά μου όνειρα πτώχευσαν; Πώς καταφέρνουν όλοι μια χαρά να επιπλέουν και να ζούνε όπως πριν ; Σε ελάχιστους απ'όσους προσωπικά γνωρίζω κάτι έχει αλλάξει στη ζωή τους.
.....

Νιώθω πως ο μόνος τρόπος να επιβιώσεις σ'αυτόν τον τόπο είναι να περιχαρακώσεις τον μικρόκοσμό σου και να μη βλέπεις τίποτ'άλλο, να μην ακούς, να μην προσπαθήσεις να καταλάβεις. Και να μην ρωτάς, φυσικά. Στο άδικο ποτέ να μην ρωτάς.

Ακουμπώ στα πρόσωπα και στα πράγματα του μικρόκοσμού μου.  Το κάθετί έχει αποκτήσει την αξία του, απ'ό, τι υλικό με πλαισιώνει και χαίρομαι που μπορώ να το εκτιμήσω . Τα φτηνά, τα της ανάγκης, τα μη του γούστου μου.
Παλιά ήταν όλα ακριβά και προσεχτικά διαλεγμένα....τώρα είναι λίγα, τα απαραίτητα,όσα χωράνε στην προσωρινότητα, και τελικά όλα είναι προσωρινά ..... αλλά είμαι ευγνώμων.
Για τις μικρές ελευθερίες, για τις μικρές απολαύσεις...πιο πολύ για τους ανθρώπους, αφού αυτοί κάνουν την διαφορά.

Μου λείπει όμως η προοπτική. Μου λείπει η αισιοδοξία του πρωινού , η γαλήνη της ασφάλειας.
Μου λείπει η ελαφράδα ενός τρελού ονείρου, που δεν είναι και τόσο τρελό.