πρωινό

ζαλισμένη ήμουν το πρωί
με έτρωγε μια αδικία κι άφηνα αφηρημένη το βλέμμα να παρασυρθεί από κινούμενες εικόνες του κόσμου που ξυπνάει.
την είδα να έρχεται κουτσαίνοντας προς το παγκάκι της στάσης κι έκανα χώρο να καθίσει. με ευχαρίστησε. μου χαμογέλασε. και μέσα σ'αυτό το χαμόγελο της μαυροφορούσας, ζαρωμένης γριούλας, τόσο όμοιο με αυτό της γιαγιάς μου, έδιωξα την αδικία και τη θλίψη του πρωινού.

lost in translation

Ο Γ έζησε  κάποια χρόνια στο Μόναχο. Πολύ καιρό πριν. Δε μιλάει καλά τη γερμανική γλώσσα, αλλά ώρες ώρες τον ακούω να αναπολεί τη ζωή του εκεί με νοσταλγία.
Σε ένα δυο χρόνια βγαίνει στη σύνταξη.

- Τι λες για το Αμβούργο; Δεν είναι καλά εκεί ;
- Καλά είναι. Αν βγαίνεις οικονομικά , καλά είναι.
- Ας είναι και λίγο φτωχικά, δεν με πειράζει, μόνο να φύγω από εδώ από αυτήν τη μιζέρια. Έβαλα την άλλη φορά στο μπαλκόνι μου ένα πανί να μην βλέπω τους απέναντι. Μετά δεν άντεξα το έβγαλα. Παρατήρησα τις εικόνες γύρω. Βρόμικες πολυκατοικίες, στο απέναντι μπαλκόνι ένα σκουριασμένο ποδήλατο, παντού σκουπίδια, τα μηχανάκια πάνω στο πεζοδρόμιο....
Βγαίνεις έξω και δεν έχεις πού να περπατήσεις.Το Αμβούργο πρέπει να είναι ωραίο, έτσι δεν είναι ;
- Ναι είναι ωραίο, αλλά προτιμώ τη Στουτγκάρδη
- Δε μου αρέσει. Κάνει γούβα. Πολύ κλειστή.
- Μα είναι ωραίοι οι λόφοι με τα αμπελάκια.
- Πάντως εδώ δεν αντέχεται, Σε πιάνει η ψυχή σου.
- Είπαμε....αν βγαίνεις...
- Μπορώ και με τα λίγα εγώ. Δε χρειάζομαι ακριβό σπίτι. Να μη βλέπω αυτή τη μιζέρια στα πρόσωπα, να βγαίνω και να ανοίγουν τα μάτια μου.
Εσύ δεν το σκέφτεσαι ;
- Το σκέφτομαι.
- Έχει και τη θάλασσα.
- Ναι, έχει και ποτάμι,
- Είναι ωραίο το Αμβούργο, ε;
- Λίγο κρύο κάνει το χειμώνα.
- Δεν πειράζει
......

στη Γερμανία συχνά αισθανόμουν ανασφαλής, γιατί δεν μιλούσα τη γλώσσα όσο καλά θα ήθελα...τελικά όμως καταλαβαινόμασταν μια χαρά. κυρίως ήξερα τι ακριβώς έλεγε ο απέναντί μου και τι μπορεί να ζητούσε. εδώ όσο τέλεια και να μιλάς τη γλώσσα , συχνά είναι αδύνατον να συνεννοηθείς.

......
π.χ. ξέρει κανείς πώς θα υποβάλλει φέτος την φορολογική του δήλωση ;
σε εποχές που  θέλουμε να δείξουμε ότι η εικόνα της Ελλάδας αλλάζει και βαδίζουμε ολοταχώς προς την ανάπτυξη και την πρόοδο (sic !).... βγάζουμε πρώτα τις καταληκτικές ημερομηνίες υποβολής των φορολογικών δηλώσεων (με σκοπό να τις παρατείνουμε ) , στη συνέχεια  στέλνουμε τους ραγιάδες να σχηματίσουν ουρές για να αποκτήσουν εμπρόθεσμα κλειδάριθμους γιατί δεν μπορούσαμε να τους τους ζητήσουμε 1-2 μήνες νωρίτερα, έπειτα θυμόμαστε ότι θέλουμε να δηλωθούν και οι τόκοι των καταθέσεων , αλλα δεν ξέρουμε ακόμη από ποιο ποσό και πάνω (περίμενε ντε να το συζητήσουμε, έχουμε χρόνο...αφού είπαμε θα δώσουμε παράταση) και επιπλέον δεν ενημερώσαμε και τις τράπεζες για να τις στείλουν στους πελάτες τους για να σχηματιστούν κι εκεί εξίσου ωραίες ουρές και τελικά ανακαλύπτουμε ότι οι συνταξιούχοι δεν έχουν πάρει ακόμη τις βεβαιώσεις αποδοχών τους (τι, μόνο με δυο ουρές θα την βγάζανε οι συνταξιούχοι δλδ ;)

........

Γ πότε φεύγουμε για Αμβούργο ;

" ώστε εδώ ήταν όλο το φως κρυμμένο ;"

- Μπορείς να έχεις λιγότερα πράγματα....

Το θέμα όμως είναι ότι σήμερα κανείς μας δεν έχει λιγότερα πράγματα. Όλοι έχουν πολλά πράγματα, που τα στριμώχνουν σε μικρά σπίτια, μέχρι που εκείνα γεμίζουν ασφυκτικά. Δε μου αρέσουν τα ασφυκτικά σπίτια. Θέλω τους χώρους άδειους και λιτούς με λίγα - ελάχιστα να φαίνονται ,τα τελείως απαραίτητα και με πολλούς αποθηκευτικούς χώρους σε σημεία μη εμφανή.

Όμως εσένα σε αγάπησα γιατί μπορείς να χωρέσεις τη ζωή σου σε έναν ναυτικό σάκο. Και μαζί σου μπορώ κι εγώ να χωρέσω  τη ζωή μου σε έναν ναυτικό σάκο. Ή  έστω σε δυο βαλιτσούλες μικρές. Από αυτές που μπορώ να σηκώσω.

.....
Στο ενδιάμεσο, έτσι άπληστοι που είμαστε οι άνθρωποι, θα ονειρεύομαι  γυάλινα σπίτια στις ακτές της Αφρικής ή σε κάποιο νησί της Μεσογείου με θέα τη θάλασσα και φως παντού .

επιθυμίες vs ανάγκες

Προχτές είδα ένα φόρεμα ,από αυτά που μια γυναίκα ερωτεύεται. Ή τουλάχιστον μια γυναίκα με το δικό μου γούστο.. Παραμυθένιο, νεραϊδίσιο . Δυστυχώς η τιμή του σε απότρεπε από μια επιπόλαιη αγορά  κι επιπλέον ήταν από κείνα τα φορέματα που φοράς σε πολύ ειδικές περιστάσεις.
Χάιδεψα το αέρινο ύφασμα του και προχώρησα....
Τουλάχιστον κάποιοι κάπου κατασκευάζουν ακόμη όνειρα.
Και η σκέψη αυτή, ότι κάποιοι κάνουν ακόμη όμορφα πράγματα, ήταν από μόνη της ενθαρρυντική.
....

Τελευταία με πιάνω συχνά να σκέφτομαι, πως η κρίση έκανε αρκετούς από εμάς πιο δημιουργικούς. Όπως παλιότερα. Που όταν δεν βρίσκαμε κάτι έτσι όπως το θέλαμε, προσπαθούσαμε να το φτιάξουμε.
Θυμάμαι  κάτι παιδάκια σε απομακρυσμένα χωριά στην Κένυα να κρατούν στα χέρια τους μικρά αυτοσχέδια παιχνίδια, από τα πιο ετερόκλητα υλικά. Από εκείνα που εμείς πετάμε δίχως ποτέ να αναρωτηθούμε αν θα μπορούσαν να έχουν μια οποιαδήποτε άλλη χρήση. Ήμουν - είμαι βέβαιη πως εκείνα τα παιχνίδια ήταν πολύ πιο πολύτιμα απ'όσα στολίζουν τα γεμάτα παιδικά δωμάτια των παιδιών μας.

......
Τα προηγούμενα χρόνια απλώναμε τις επιθυμίες και τα όνειρά μας λίγο πιο πέρα και λίγο πιο πέρα, ανάλογα με τους στόχους που μπορούσε να προσεγγίσει ο καθένας και τώρα καλούμαστε να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.
Δε μας αρέσει, δεν είναι εύκολο.Είναι πιο εύκολο (και αναμφισβήτητα ευχάριστο) να δημιουργείς "ανάγκες" από το να τις καταργείς ή να τις περικόβεις. Εντελώς αντικειμενικά όμως είναι η αντιστροφή της προηγούμενης κατάστασης.
Γυρίζουμε στις βασικές μας ανάγκες και φτιάχνουμε όνειρα στα μέτρα μας. Όχι υποχρεωτικά μικρά, αλλα πιο προσεχτικά διαλεγμένα.

απλά πράγματα

Τελικά ο Απρίλης μοιάζει να είναι ο αγαπημένος μου μήνας. Ίσως πάλι να μου είχε λείψει πολύ αυτή η άνοιξη, έτσι όπως φέτος ξεδιπλώνεται.
Ο ουρανός φοράει γαλάζια με λευκά συννεφάκια, οι νεραντζιές σε μεθάνε με το άρωμά τους, το καλοκαίρι είναι  μόλις δυο βήματα μακριά.
Όλα μοιάζουν με μια υπόσχεση. Ακόμη κι αν οι τωρινές συνθήκες μας κάνουν να νιώθουμε σαν σχοινοβάτες σε λεπτό σχοινί, όλα μοιάζουν με μία υπόσχεση.
Κι αυτό το αίσθημα της ανεξήγητης προσμονής, άσχετα από το τι θα φέρει το αύριο (που στο κάτω κάτω ποτέ δε μας ρωτάει), ίσως να είναι το πιο ακριβό μας.

Μαζί με μια αγκαλιά που ξυπνάς το πρωί και που κάνει όλα τα άλλα να μοιάζουν ασήμαντα . Τις τρυφερές κουβέντες με κείνους που πιο πολύ αγαπάς, ακόμη κι αν μοιάζουν τρομερά συνηθισμένες. Το ικανοποιημένο βλέμμα του Πορτοκαλή που γλείφεται χορτάτος. Την ομολογία του Γ πως αγαπάει την Ν.
Απλά πράγματα.

ζωή αλλού

Κάποτε  θα περνάμε τους χειμώνες μας στην κυανή ακτή. Δεν εννοώ την Κυανή Ακτή , αλλά έναν τόπο αρκετά γαλάζιο κι αρκετά φωτεινό για να πίνουμε φρεσκοστημένους χυμούς και τ'απογεύματα daiquiri και μαργαρίτες., σαν ήρωες κινηματογραφικής ταινίας.
Θα φοράω τζηνάκια με λευκά δαντελωτά πουκάμισα -  αυτός μου φαίνεται ο πιο τέλειος συνδυασμός- και πολύχρωμα καφτάνια με μεγάλα ψάθινα καπέλα.
Θα διαβάζω - νωχελικά - βιβλία, ψάχνοντας ακόμα τα πιο διαφορετικά , αυτά που δε θα μπορούσα να φανταστώ ότι θα μπορούσαν ποτέ να γραφτούν και θα λιάζομαι τεμπέλικα σε απάνεμες γωνιές, αν και το "λιάζομαι" είναι τόσο λάθος.
Σαν τον Ουάιλντ θα μπορώ να επαναπαύομαι στο ότι δεν θα είμαι αρκετά νέα για να τα ξέρω όλα, αλλά θα αναρωτιέμαι και θα αγωνιώ, πώς θα γίνει η γνώση να μην χαθεί .
Θα σε ρωτάω ακόμη, αν μπορούμε να φτιάξουμε μπαταρίες από τα υλικά που θα έχουμε κοντά μας ή ανελκυστήρες για το φεγγάρι και θα αναρωτιέμαι με ποια δομικά τουβλάκια φτιάχνεις τον κόσμο από την αρχή.
Θα έχω ξεχάσει όλες τις λέξεις που θεωρώ απωθητικές, τους περιορισμούς, τις δυσχέρειες,τις κακουχίες, τα πρόσωπα της παντογνωσίας και τη θλίψη που μου προκαλούν.

Το μόνο που θα χρειάζομαι θα είναι το αίσθημα ηρεμίας που σου δίνει η αγάπη.

όνειρο...

δεν είναι ;