ρεαλισμός

τις μικρές ευτυχίες τις βρίσκω πια σε γεγονότα ασήμαντα : στο τραγούδι ενός κότσυφα, στην γκρίνια του πορτοκαλή, στις μικρές σταγόνες που φέρνει ο αέρας στο πρόσωπό μου περνώντας δίπλα από το συντριβάνι της πλατείας Κοτζιά.
μικρά χαμόγελα, στιγμαία, αλλά ναι,  χαμόγελα.
τις μεγάλες κάπου τις έχασα ανάμεσα στις ολοένα πιο απαιτητικές συνθήκες εργασίας δίχως αντάλλαγμα ή και προοπτική, στην καθημερινή και πολυετή πια μοναξιά, στα απογοητευμένα πρόσωπα των γύρω, στο αμφίβολλο μέλλον .

κατάθλιψη θα έλεγε κάποιος, ρεαλισμός θα απαντούσα.ψυχρός ρεαλισμός

παλιότερα όταν δεν με έπιανε ύπνος τα βράδια έφερνα στο νου πράσινα λιβάδια, σαν αυτά των παιδικών μου χρόνων
 παλιότερα.
(ίσως και γι'αυτό το συγκεκριμένο τραγούδι )

κάποιες νύχτες ειδικά όταν κάποιο πρόβλημα υγείας με ταλαιπωρεί πολύ, σκέφτομαι πως δε θέλω να πεθάνω μόνη σ'ένα άδειο σπίτι.(όσο μεγαλώνουμε ο θάνατος δεν αποτελεί πια μια τόσο μακρινή προοπτική) από την άλλη ακόμη και μ'αυτή τη σκέψη συμβιβάζεται κανείς μετά από μια πρώτη άρνηση. "στείλτε την αστυνομία" είπα την άλλη φορά σε μια φίλη στη δουλειά "αν βλέπετε πως δεν έρχομαι και δεν απαντώ στα τηλέφωνα"

κι ίσως να είναι καλύτερα έτσι από μια μακροχρόνια αρρώστια.
σίγουρα είναι καλύτερα έτσι

εργασία μήτηρ πάσης...(συμπληρώνετε ό,τι θέλετε)

Δεν μπορώ να υιοθετήσω την άποψη που επαναλαμβάνεται συνεχώς γύρω μου "σημασία έχει να ΄χεις μία δουλειά". Την θεωρώ εντελώς στρεβλή και προσβλητική για τη νοημοσύνη μου.
Επειδή ήρθαν τα πάνω κάτω σ'αυτή τη χώρα και τόσο οι πολιτικοί της όσα και τα ΜΜΕ μας εμπαίζουν, και μας έχουν καταντήσει τα κορόιδα που φροντίζουμε για τη δική τους πραγμάτωση και ευζωία, δε θα αλλάξουμε και το νόημα αλλά και το βάρος  που έχουν κάποιες έννοιες για τη ζωή μας.
Οι γονείς πολλών της γενιάς μου μπορεί μη έχοντας άλλες επιλογές , να κουράστηκαν πραγματικά  για μια καλύτερη ποιότητα ζωής και να δούλεψαν σκληρά για να την επιτύχουν, αλλά ούτε τα προσόντα της σύγχρονης ελληνικής  γενιάς είχαν , κι από την άλλη αυτούς τους στόχους που είχαν θέσει, μπόρεσαν και τους πέτυχαν.
Σήμερα αμφιβάλλω πολύ αν μπορεί κανείς να αγοράσει με το μισθό του σπίτι ( με πολυετές δάνειο μιλάμε πάντα) να σπουδάσει παιδιά ή να τα βοηθήσει να φτιάξουν το δικό τους σπιτικό.
Εκείνα πάλι με τους μισθούς των 300 και των 500, άντε να ξεκολλήσουν από το πατρικό για να φτιάξουν τη δική τους ζωή.

Το θεωρώ εντελώς παράλογο να προτείνεις σε έναν νέο άνθρωπο που σπούδασε, που αφιερώθηκε σε ένα αντικείμενο ή και σε περισσότερα και που σίγουρα είχε τις επαγγελματικές του φιλοδοξίες , να ξεχάσει τα όνειρά του και να βρει έναν τρόπο, έναν οποιονδήποτε τρόπο να βγάλει ένα μεροκάματο για να επιβιώσει .

Το λιγότερο το 1/3 της ζωής μας το περνάμε δουλεύοντας. Είναι κρίμα να το πετάμε αυτό το 1/3 σε κάτι ανούσιο, κάτι που δεν μας ευχαριστεί ή που δε μας υπόσχεται κάτι στο μέλλον μας.
Είναι κρίμα να το πετάμε για ένα ξεροκόμματο.

Όσο για μας τους μεγαλύτερους που ακόμη έχουμε μια δουλειά, οι συνθήκες μοιάζουν όλο και περισσότερο με αυτές των σκλάβων στη γαλέρα. Κάποτε θυμάμαι ήθελα να επιστρέψω σ'αυτόν τον συγκεκριμένο τόπο. Νόμιζα πως "αυτός ο τόπος" όπως τον ήξερα, ακόμη και με τα προβλήματά του, υπήρχε.
Όμως η πραγματικότητα είναι πάντα εδώ για να μας διαψεύδει. Κι όλο και περισσότερο βαραίνει αυτό το πεταμένο 1/3.

Το νερό σήμερα  θα 'τανε και 100 βαθμούς. Είχε κάψει από την ήλιο σαν καλοκαίρι. Τ'άφηνα να τρέχει και σκεφτόμουν το εφήμερο. Δεν ξέρω γιατί, θυμήθηκα την κόρη του Τ. Θα'χε την ηλικία μου πάνω κάτω .
Σκεφτόμουν τα παιδιά. Πως δεν έχει σημασία από πού παίρνουνε αγάπη. Φτάνει να παίρνουν έστω κι από ένα πρόσωπο. Αρκεί και το ένα. Όποιο και να'ναι.

Το πρωί στη συνηθισμένη μου διαδρομή ο ήλιος με χτύπαγε στο πρόσωπο. Σαν άλλοτε. Κι όμως όχι σαν άλλοτε.
Πώς είναι να σου κλείνουν μία πόρτα και μετά μια άλλη και μετά μια άλλη ;

"Απελπίζεσαι" ....όχι, δεν απελπίζομαι. Ψάχνω, περιμένω και πάλι ψάχνω...αλλά στο τέλος μόνο συμβιβάζομαι. Ένας Θεός ξέρει πόσο.
Και μετράω. Τρεις μήνες, 40 μέρες, δυο χρόνια.
Χωρίς...
Και γερνάω.
Κάθε μέρα

Όσο μεγαλώνω τα χάνω με τους ορισμούς και αν με ρωτήσεις τι είναι ευτυχία δεν θα ξέρω να σου πω, μόνο "φέρ'την στα μέτρα σου".

Κι από κείνο το κινητό που χάθηκε και τα κλειδιά και τα χρήματα, πιο πολύ πόνεσαν τα χαμένα μηνύματα κι εκείνο το στυλό που είχα περάσει τις εξετάσεις


"..... και μετά θέλω να ξυπνήσω μετά από πολύ καιρό και να κάνουμε εκδρομές στους φάρους και να σκάνε άγρια τα κύματα στις ακτές. μ'αγαπάς ακόμη ; "

σκόρπια και...ατάκτως ερριμμένα

η ψαλίδα ολοένα κι ανοίγει.
ήδη το άνοιγμα της μοιάζει αδύνατον να εμποδίσει τη δημιουργία των σύγχρονων πατρικίων και πληβείων.
πολυτελή πούλμαν μεταφέρουν καθημερινά τους προνομιούχους γόνους σε ελιτιστικά σχολεία , ενώ  συνομήλικοί τους στα Πατήσια, στο Πέραμα και στη Κυψέλη κοιμούνται σε παγωμένα σπίτια.
ακόμη αγνοούν οι μεν την ύπαρξη της ζωής των άλλων, αλλά μεγαλώνοντας η εικόνα θα ξεκαθαρίσει.
.....
υπάρχει πολύς θυμός εκεί έξω. πολύς. μερικές φορές με τρομάζει.
ο ζητιάνος δεν σε παρακαλά πια για ένα πενηνταράκι. το απαιτεί, σε βρίζει, γίνεται έξαλλος αν δεν του δώσεις.
ο εικοσάχρονος  απειλεί με μπουνιές τον ελεγκτή που τόλμησε να του ζητήσει εισιτήριο.
μια ζούγκλα εκεί έξω και δεν ξέρεις να αναγνωρίσεις τα θεριά.
.....
κάποιες φορές απορώ με την αφέλεια εκείνων που νομίζουν πως όπου να'ναι θα γυρίσουμε στην π.κ. εποχή και όλα θα γίνουν όπως πρώτα.
ο γείτονας χαϊδεύει τη μαύρη -χωρίς πινακίδες- Mercedes , την ώρα που την βγάζει από το γκαράζ για να βάλει  μπρος τη μηχανή.
στ'αλήθεια πιστεύει πως θα μπορέσει να της ξαναφορέσει πινακίδες ;

.....
στη ζωή τα πράγματα παίρνουν καινούρια σχήματα και καινούριους αριθμούς.δύο αντί για έξι..ένα. στα ελάχιστα καμιά φορά βρίσκεις και πλεόνασμα. αλλά η ψυχή διψά κάποτε και για υπερβολή. σ'αυτήν δεν λες όχι.
δεν έχουν μείνει και πολλά. μετρημένες οι μέρες , ο χρόνος.
δεν μπορεί να μην το σκεφτείς όταν πνίγεσαι μέσα σε τέσσερις τοίχους, όταν καταλαβαίνεις το πόσο τρωτός είσαι.
κανένα αύριο δεν υπήρξε υπόσχεση, παρά μόνο ευχή
....
προχωράς μπροστά από το βενζινάδικο...πονάς λίγο αλλά προχωράς και σκέφτεσαι πως δεν πρέπει να αφήνουμε πάντα τα πράγματα στην τύχη

reader-ακι

Με την τεχνολογία η σχέση μου είναι λίγο περίεργη. Από τη μια απολαμβάνω πραγματικά τα σύγχρονα μέσα που, χρησιμοποιώντας την, έχουν αλλάξει ποικιλοτρόπως τη ζωή μας, από την άλλη θα έλεγα πως  μάλλον αργώ να τα συνηθίσω και να τους δώσω μια θέση στην καθημερινότητά μου.

Το πρώτο μου κινητό μού το χάρισαν στην κυριολεξία με το ζόρι, και για πολλά χρόνια , απλά το φόρτιζα κατά καιρούς και το ακουμπούσα σ΄ένα ράφι της βιβλιοθήκης. Μαζί μου το έπαιρνα μόνο στα ταξίδια, γι'αυτό και τα πρώτα του μηνύματα ήταν κάτι, σπάνια πια ,....welcome in....

Όταν κάποια στιγμή μου το έκλεψαν, δεν ήταν τόσο η αξία του ως κινητού που χάθηκε, αλλά όλα τα αποθηκευμένα μηνύματα.
Τα καλωσορίσματα σε ξένους τόπους και τα μηνύματα αγάπης.

Γι'αυτό και καταλήγω να σκέφτομαι, πως όταν σήμερα χάνουμε ένα κινητό, ένα τάμπλετ,  ή  μας χαλάει ο υπολογιστής, αυτά που χάνουμε δεν είναι ποτέ μόνο η χρηματική αξία αυτών των αντικειμένων. Αυτό που χάνουμε είναι ένα κομμάτι δικό μας που πιθανότατα θα περιέλθει σε λάθος χέρια και που για μας θα περάσει στη λήθη.

Όπως και με το κινητό, έτσι και με τον e-reader, άργησα να τον βάλω στη ζωή μου.
Μου τον χάρισε εδώ και πάνω από δυο χρόνια ο Χ ξέροντας την αγάπη μου για το βιβλίο, αλλά πέρα από κάποιες δοκιμαστικές προσπάθειες ανάγνωσης -όχι και πολύ ενδιαφέροντων, για να πω την αλήθεια, αναγνωσμάτων-  κοσμούσε κι αυτός ένα  ράφι στη βιβλιοθήκη.
Σ'αυτό συντέλεσε βέβαια ότι τα e-books είναι ακόμη πολύ πίσω στην Ελλάδα. Σχετικά λίγοι οι τίτλοι που κυκλοφορούν σε ηλεκτρονική μορφή κι επιπλέον το κόστος  το ίδιο υψηλό με την χάρτινη έκδοσή τους. Κάτι που το θεωρώ ακατανόητο και παράλογο συγχρόνως.

Δε θα έλεγα ότι ο reader μπορεί να πάρει τη θέση των χάρτινων βιβλίων μου. Το ξεφύλλισμα και η μυρωδιά του χαρτιού, το κιτρίνισμα που αφήνει ο χρόνος και τα μικρά σημάδια που εμείς μπορεί να αφήσαμε πάνω τους, τα καθιστούν κατά κάποιο τρόπο μοναδικά και πολύ προσωπικά.
Κι ύστερα...κάποια από αυτά ξεχωρίζουν για την εικονογράφηση ή το ιδιαίτερο δέσιμό τους...έχουν με άλλα λόγια τη δική τους προσωπικότητα- αν θεωρήσουμε ότι μπορεί κι ένα βιβλίο να έχει προσωπικότητα.
Από την άλλη ποιος μπορεί να κουβαλά καθημερινά μαζί του ένα βιβλίο εξακοσίων ή και χίλιων σελίδων μέσα στο μετρό ?
Και το ακόμη πιο μαγικό : ποιος μπορεί να έχει μαζί του όλη τη βιβλιοθήκη του?

Απολαμβάνοντας αυτές τις μέρες το μικρό αυτό εργαλειάκι που στα ελάχιστά του γραμμάρια περιέχει ήδη γύρω στα 15 βιβλία, λυπάμαι μόνο για το γεγονός που δεν μπορώ να του περάσω τους άλλους 500 περίπου τίτλους της βιβλιοθήκης μου.

δε θέλω

Μου λέει "δεν το περίμενα από σένα"
"Γιατί  ?" του απαντάω."Το θέμα είναι να μην με προσβάλλεις.Έτσι και μου θίξεις την αξιοπρέπεια την πάτησες . Προχωράω πολύ εύκολα σε διαγραφές. "
....
Τώρα πια δεν με νοιάζει όπως τότε παλιά. Τότε η ασφυξία και η ανησυχία για το πιο αγαπημένο μου πρόσωπο ήταν τόσο δυνατά που υποχώρησα αμαχητί. .
Αλλά τώρα δε με νοιάζει. .
....
Και το '14 συνεχίζει να προχωρά παράξενα, πολύ παράξενα και με αμφιλεγόμενες εκπλήξεις, δύσκολες να εκτιμήσεις ως θετικές ή αρνητικές, αν και οι περισσότερες κλίνουν προς το αρνητικό.
....
Ξεχασμένες αγάπες ξυπνούν από το λήθαργο , ευτυχώς που η Χ είναι αρκετά τετραπέρατη για να τις ξανακοιμίζει ,και αλλού πέφτουν οι μάσκες. Καιρός τους ήταν.

....
Δε θέλω άλλες εκπλήξεις .

Το έχω διαπιστώσει κατ'επανάληψη : όταν δεν κατονομάζεις την αδικία, αυτός που την διαπράττει αποθρασύνεται σε τέτοιο βαθμό, που όχι μόνο θεωρεί ότι έχει δίκιο, αλλά στο τέλος βλέπει τον εαυτό του ως αδικημένο.
....