μετακαλοκαιρινά

Κάθε που έγερνε πάνω του της φιλούσε τρυφερά το κεφάλι.

...
Σα σβούρα γύριζε από δωμάτιο σε δωμάτιο, ενώ τα κόκαλα  πονούσαν. Κρεμάστρες και γάντζοι και διπλωμένες σακούλες, νεκρά τηλέφωνα, μη με λογαριάζεις...
Πατούσε πάνω σε καρφιά...
...
Από το βροχερό '08 σ'ένα δροσερό  μπιστρό, ξανά μεγαλόπνοα σχέδια δεν είχε κάνει.

...
Ένας κοκκινολαίμης πέταξε ταλαιπωρημένος πλάι της.
...

Δύσκολος Σεπτέμβρης. Και Ιούνης. Και Μάης. Και Ιούλης. Γιατί να μην είναι οι μήνες σαν τις εικόνες του ημερολογίου; Χάρτινα ωραίοι;

...

παραλληλισμοί

Πέφτοντας πάνω στην χτεσινή ανάρτηση του Τζων Μπόη, ήταν σαν να ξαναέκανα βόλτα στα δρομάκια των παρακάτω εικόνων. Βέβαια η περιοχή που επισκέφτηκε ο Τζων Μπόη βρίσκεται στη Γαλλία, ενώ το δικό μου ταξίδι ήταν στη Γερμανία αλλά οι ομοιότητες είναι προφανείς. 

Λουλουδάκια, ποταμάκια, γεφυρούλες και σπίτια με τονισμένα τα ξύλινα δοκάρια τους.

Όσο για το ποιος επηρεάστηκε από την αρχιτεκτονική του γείτονα μάλλον δε χρειάζονται συζητήσεις. ;-)

Πάντως το φαγητό στο συγκεκριμένο τουριστοχώρι ήταν εξαιρετικό όπως και η τοπική τους μπύρα, το μόνο αρνητικό - που είναι και μόνιμο αρνητικό αυτών των χωρών -  είναι ότι ενώ το δικό σου ημερολόγιο μπορεί να δείχνει ακόμη Αύγουστο, αυτά τα μέρη έχουν ήδη περάσει στον Οκτώβριο (όπως τον ξέρεις εσύ).

στην εκπνοή

Κι έτσι εξέπνευσε άλλος ένας Αύγουστος κι  ένα καλοκαίρι ανούσιο, κουραστικό, άχρωμο .
Ελάχιστες οι στιγμές της γαλήνης. Μηδαμινές όσον αφορά την αναζήτηση της ευτυχίας στο πρόσωπο του άλλου.
Όταν δεν μπορείς να μοιραστείς την ομορφιά ....γεμίζεις αδειοσύνη. Γίνεσαι φτωχός. Πολύ.
Ή θα έχεις το μπλε ή το φιλί. Ή το ζεστό  φως του ήλιου ή την αγκαλιά . Ποτέ και τα δύο
"Είμαι δυστυχισμένος " ... και κόπηκε κάθε απόπειρα χαράς.

Από κάτω ο Καραβοστάσης, οι βαρκούλες, το μπλε, οι γυμνοί λόφοι και μια αγάπη που έπρεπε να κρατήσω αποκλειστική. Να την ξεχωρίσω από την άλλη . Να μην τις μπερδεύω μεταξύ τους.

ματιές

Την ασκήμια μπορείς να την βρεις παντού. Αν μόνο αυτήν αναζητάς για να δικαιολογήσεις τη δυστυχία σου.
Όπως και την ομορφιά μπορείς να την βρεις παντού, σαν το λουλούδι που βγαίνει στην άσφαλτο..
Όλο το θέμα είναι λοιπόν τα μάτια με τα οποία θέλεις να βλέπεις όλο αυτό το πράγμα που σε περιβάλλει.
 Πώς το διυλίζεις , τι πετάς και τι κρατάς για το μέσα σου.

Στην Ελλάδα δεν χρειάζεται να κοπιάσεις για να βρεις ομορφιά.

Αυτήν την ομορφιά την έχω κρατήσει, κι όσο κι αν αλλάζουν κάποια μέρη, όσο κι αν ο χρόνος και η "εξέλιξη" τα μεταμορφώνουν, παραμένουν αγαπημένα και διατηρούν μυστικές γωνιές ανέγγιχτες για να σε κατακτήσουν.

νύσταξες άστρο μου

συνήθως μέσα στην Ελλάδα σπάνια ακούω ελληνική μουσική από δική μου πρωτοβουλία. τυχαία μόνο πέφτω πάνω της.
όπως τυχαία έπεσα σήμερα σε μια εκπομπή αφιέρωμα στον Πλέσσα.
τι τραγούδια!

καλοκαίρι

Τα πρωινά ενός αξιοπρεπούς καλοκαιριού πρέπει να ξυπνούν με εικόνες τέτοιες...
Να τρίβεις τα μάτια σου και να αντικρίζεις το χρυσαφί στις λοφοπλαγιές πάνω από τη θάλασσα

για να συνεχίζεις με βόλτες σε δρομάκια λιθόστρωτα

                                   γεμάτα χρώματα και εικόνες...με κυρίαρχο το γαλάζιο

           

                                     

ή το πράσινο

κάποιες φορές το φούξια

άλλοτε νωχελικές

δίχως να λείπει ποτέ η θάλασσα 

                                                 ....κάπως έτσι

 ή έτσι

                                                      καλοκαίρι
                               

καλοκαιρινό

Από το Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού του Ρίτσου ένα αγαπημένο απόσπασμα (που μοιάζει με ταξίδι στο χρόνο):

 Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
 Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.
 Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
 Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
 Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
 Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
 Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
 Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
 Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.