women drivers

το είδα χτες και άσχετα από την αλήθεια του πράγματος, τουλάχιστον γέλασα

χαμένες γωνίες

Κάπου είχα διαβάσει ότι μεγαλώνοντας χάνουμε τις γωνίες μας. Με κάποιον τρόπο στρογγυλεύουμε, μαλακώνουμε, παύουμε να είμαστε αιχμηροί.
Τις βρίσκεις αυτές τις αλήθειες στη λογοτεχνία αλλά -  όπως καθετί -τις παρατηρείς και τις αναστοχάζεσαι  μόνο όταν σε αφορούν.
.....
Τις συγκρούσεις βέβαια με την αιχμηρότητα των άλλων δεν τις αποφεύγεις. Είτε είσαι γεμάτος γωνίες, είτε λείος σαν βότσαλο.

κάθε μέρα

μπαίνω στο τρένο, βάζω τα ακουστικά στ'αυτιά , ο κόσμος μου - ο κόσμος ο έξω, δυο κύκλοι μη εφαπτόμενοι
ο ουρανός ένα γκρίζο πάπλωμα
ψιχαλίζει

και μετρώ....μετρώ....

Από το αγαπημένο μου Singin' in the Rain που χτες είχα την τύχη να ξαναδώ...κι έμοιαζε με ταξίδι στο χρόνο.

στην δική μου προσωπική ιστορία ,ο κόσμος μου είναι ήδη μεταπολεμικός.
τίποτα δεν έχει μείνει όρθιο.

έτσι πρέπει

την ώρα που επέστρεφα  από το νησί, άφησα το βλέμμα μου αόριστα να πλανηθεί στο μπλε, αυτό το  απίστευτο μπλε. η θάλασσα είχε έναν ελαφρό κυματισμό που ανεβοκατέβαζε, τους καθισμένους στα κύματα, γλάρους
αυτό είναι σκέφτηκα. αυτό και τίποτ' άλλο.

ίσως την μέρα που όλα τα βάσανα και οι κακίες θα είναι κομμάτι ενός παρελθόντος ασήμαντου , ίσως απ'όλες τις εικόνες που το αλτσχάιμερ θα έχει διαφυλάξει, να μείνει μια θάλασσα ελαφρά κυματισμένη, ένα απρόσμενο φιλί στο μάγουλο, και κάτι παιδιά που πηδάνε με φόρα μες στο νερό


μες στη ζωή


έτσι πρέπει.....

μετακαλοκαιρινά

Κάθε που έγερνε πάνω του της φιλούσε τρυφερά το κεφάλι.

...
Σα σβούρα γύριζε από δωμάτιο σε δωμάτιο, ενώ τα κόκαλα  πονούσαν. Κρεμάστρες και γάντζοι και διπλωμένες σακούλες, νεκρά τηλέφωνα, μη με λογαριάζεις...
Πατούσε πάνω σε καρφιά...
...
Από το βροχερό '08 σ'ένα δροσερό  μπιστρό, ξανά μεγαλόπνοα σχέδια δεν είχε κάνει.

...
Ένας κοκκινολαίμης πέταξε ταλαιπωρημένος πλάι της.
...

Δύσκολος Σεπτέμβρης. Και Ιούνης. Και Μάης. Και Ιούλης. Γιατί να μην είναι οι μήνες σαν τις εικόνες του ημερολογίου; Χάρτινα ωραίοι;

...