....
Ήταν μαγεία .....Οι πρώτες πρώτες άσημες λέξεις ήταν μια μικρή επανάσταση, μια μεγάλη απελευθέρωση.
Μετά τριφτήκανε ,γινήκανε πιο καθημερινές, κάποιες πήγανε να παντρευτούν διασημότητα και χάσανε τον αέρα της άσκοπης δημιουργίας .
Ίσως η ελευθερία να εμπνέεται μόνο από την άσκοπη δημιουργικότητα.

Κουβαλάς ένα σύννεφο μέσα στην καρδιά σου.

άλλος για Χίο τράβηξε...

Οι άνθρωποι μεταναστεύουν εξαιτίας της αγωνίας και της παρακμής που βιώνουν. Εξαιτίας της γενικής αίσθησης που τους ταλανίζει πως ό,τι κι αν κάνουν, όσο σκληρά κι αν δουλέψουν, δε θα βγει τίποτα, οι κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς γκρεμίζονται σ'ένα λεπτό από κάποιους άλλους. Μεταναστεύουν επειδή τους δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν υπάρχει μέλλον, ότι ακόμα κι αν οι ίδιοι έχουν βολευτεί, τα παιδιά τους δεν έχουν ελπίδα. Επειδή υπάρχει η αίσθηση ότι τίποτα δε θ'αλλάξει, ότι η ευτυχία και η πρόοδος ανήκουν σε κάποιους άλλους.

Η ζωή του Πι, Γιαν Μαρτέλ

( για τους μη γνωρίζοντες, πρωταγωνιστής του βιβλίου - που μεταναστεύει-  είναι ένας Ινδός )

της αγ. Βαρβάρας

Είχε έναν ωραίο νοτιά σήμερα την ώρα που γύρναγα από το μικρό εκκλησάκι της  Αγ. Βαρβάρας . Στο μυαλό μου έπαιζε Golden Brown. Μεγάλα πλατανόφυλλα, ελαφρά νοτισμένα σκέπαζαν τον πεζόδρομο.
 Δε θυμάμαι άλλη χρονιά 3 του Δεκέμβρη τόσο μαλακό καιρό . Επιβράδυνα τα βήματά μου , να χαρώ λίγο περισσότερο αυτήν την βραδιά.
Λίγο νωρίτερα ακούγοντας την ίδια μελωδία είδα έναν χλωμό ήλιο να χαμηλώνει . Για κάποιον ανεξήγητο λόγο, απ'αυτούς που σε κάνουν να εκτιμάς πράγματα που θεωρείς δεδομένα, με καθήλωσε.

Παρακολουθώντας κάποιες εκπομπές στο ARD ή στο ZDF και τα μικρότερα αδελφάκια τους, νιώθω πόσο η παράδοση συνεχίζει να είναι κομμάτι της γερμανικής κουλτούρας , τη στιγμή που στην Ελλάδα μοιάζουμε να έχουμε διακτινιστεί στο σήμερα έχοντας κόψει όλες μας τις ρίζες.

το μπλε πίσω από την κουρτίνα

κάποιες φορές κοιτώ το κινητό με μια μικρή ανησυχία, μήπως μεταφέρει ένα απρόσμενο μήνυμα- από αυτά που δεν είναι λογικό να πάρεις, αλλά μεγαλώνοντας διαπιστώνω πως η λογική  αγγίζει συχνά παραλογισμαίους φόβους.
....
τα πρωινά κοιτώ τον ήλιο , παίρνω τον δρόμο, κάθε μέρα, πρωί-φως-σκοτάδι-νύχτα, φορώ τη μάσκα "όλα είναι καλά", τίποτα δεν είναι καλά.
....
οι σκέψεις μου κάνουν ατελείωτους κύκλους, σε κάποια σημεία σταματούν, τις νύχτες πριν κοιμηθώ φτιάχνουν ιστορίες. μετά τίποτα. τις αφήνω να χαθούν. μέχρι την επόμενη φορά που θα χρειαστώ την βοήθειά τους. για να βγει η μέρα. για να βγει η νύχτα.
....
μπορείς να εστιάζεις στα εντελώς ασήμαντα έχω διαπιστώσει. είναι ένας οδηγός επιβίωσης.
και να χαμογελάς κάτω από όλες τις συνθήκες . είναι κι αυτό ένας οδηγός επιβίωσης.
....
το χειμώνα είναι ωραία να χουχουλιάζεις με την αγάπη σου,  κοιτούσα τον μοναχικό ουρανό πάνω από τα ακροκέραμα, βαθύ γαλάζιο πίσω από τη δαντελωτή κουρτίνα, τράβηξα λίγο την κουρτίνα, την ξαναέκλεισα
κάπως έτσι θυμάται κανείς : μοναξιά, κουρτίνα, φως
.....

γκρίζες μέρες

σιδερώνω το γκρι τζιν παντελόνι και παρατηρώντας το ξεθώριασμά του θυμάμαι ότι το πήρα τη χρονιά που σε γνώρισα . έτσι κυλά ο χρόνος τελευταία. μ'ένα πριν και ένα μετά.
πριν το ταξίδι, πριν την ζωή (όπως την είχα στο μυαλό μου).
θα'ταν ωραίο τότε το χρώμα του, σκέφτομαι. ζωηρό

τακτοποιώ την απόδειξη για τα κοινόχρηστα, στιγμιαία μου δημιουργείται η επιθυμία να απαλλαγώ απ' όλα τα χαρτιά που γράφουν επάνω το όνομα μου. να μην έχω ταυτότητα, να μην χρωστώ να μην μου χρωστάνε. να πετάξω όλον αυτόν τον βαρύ φάκελο.
πέφτω πάνω στα μισθολογικά σημειώματα. μείον 30% καθαρά συν αυξημένα έξοδα.
να, μια καλή αιτία για κατάθλιψη.
μια ζωή μείον όνειρα, μια ζωή μείον αξιοπρέπεια.
κι όποιος λέει ότι η αξιοπρέπεια δεν αγοράζεται είναι πολύ βαθιά νυχτωμένος.
ή πολιτικάντης.
κι όποιος λέει ότι τα όνειρα δεν αγοράζονται είναι ακόμη πιο βαθιά νυχτωμένος.
ή πολύ νέος και κοκορόμυαλος.
.....

ένας νεαρός μου δίνει μια free press . αφηρημένη κοιτώ τις διαφημίσεις των χριστουγεννιάτικων δέντρων. κι αποφασίζω πως φέτος θέλω χριστουγεννιάτικο δέντρο.
τα στολίδια τα έχω αλλού. ίσως να το αφήσω γυμνό. και κάποτε να φέρω και τα στολίδια

πολύ γκρίζα μέρα η σημερινή

νομίζω πως κι εγώ γίνομαι γκρίζα τελευταία. γκρίζα και αόρατη.