βλέποντας σήμερα την πρώτη παπαρούνα της άνοιξης και ακούγοντας τον περίτεχνο λαρυγγισμό ενός κότσυφα, ένιωσα πόσο εσωτερική υπόθεση είναι η άνοιξη.

στο ίδιο σημείο (ή μάλλον λίγο παρακάτω)

μετά το '09, το '10, το '11, το '12....μοιάζει να επιστρέψαμε πίσω στο χρόνο.
τα ίδια ερωτήματα , οι ίδιες αγωνίες.
ευρώ ή δραχμή ; θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις ; θα φτάσουμε να παίρνουμε με το δελτίο βασικά αγαθά ;
τώρα που η Κούβα έπαψε να είναι η Κούβα , θα γίνουμε εμείς η νέα Κούβα ;

μια χώρα υπό κατάρρευση η καθημερινή εικόνα
μια χώρα όπου οι φωτόπουλοι δικαιώνονται, ενώ ο κόσμος παρακολουθεί αμέτοχος και αδιαμαρτύρητα τα συμβαίνοντα.
όλα συγχωρούνται, όλα καταπίνονται, για όλα υπάρχει κατανόηση
μια χώρα όπου η πάταξη της φοροδιαφυγής θα επιτευχθεί ? με λοταρίες.
πανηγύρι σκέτο δλδ.


στο μεταξύ η κοινωνία εμπλουτίζει το λεξιλόγιο της  με καινούργιες λέξεις, μαθαίνει το bullying, λες και με λέξεις απλές ελληνικές, δεν είναι κατανοητό. λες και πριν που δεν είχε όνομα ξένο, ήταν ανυπόστατο.
σαν να είναι κάτι καινούργιο η σχολική, η παιδική βία που ξαφνικά γεννήθηκε το '12 και την ανακάλυψαν τα ΜΜΕ τώρα. σαν να μην  υπήρχε το '50, το '60 ή στα δικά μας χρόνια
ή λες και οι νέοι, οι μεσήλικες, οι γέροι που αυτοκτόνησαν όχι από bullying, αλλά από καθαρή, ατόφια απόγνωση δεν μετράνε

δε θέλω να μειώσω την σοβαρότητα κανενός συμβάντος. αλλά δε θέλω και τα πουλημένα μέσα να στρέφουν τη σκέψη μου όπου εκείνα θέλουν,για όσο εκείνα θέλουν, αφαιρώντας κάθε αντικειμενικότητα.

ίσως κάποτε η χώρα μπορούσε να γεννάει - παρά τις αντιξοότητες - πνεύματα αντισυμβατικά, ριζοσπαστικά, φιλελεύθερα. σήμερα έχει χάσει κι αυτήν την ικανότητα.


επανέρχομαι μ'έναν Σεφέρη, επίκαιρο όπως πάντα :


"Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω εντονότερο το συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσοι σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά δεν είναι ο τόπος μας αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό. Ωστόσο νομίζω πως αυτο το συναίσθημα, συνειδητό ή όχι- αδιάφορο, χαρακτηρίζει όσους από τους ανθρώπους μας των εκατό τόσων τελευταίων χρόνων αξίζει να τους λογαριάσει κανείς. Οι μεγάλοι κολυμπητάδες, που αγωνίστηκαν, όσο κρατούσαν τα μπράτσα τους, να φτάσουν και να ιδούνε από πιο κοντά αυτό το σκληρό νησί του Αιόλου, την άλλη Ελλάδα. (Όλοι τους βούλιαξαν...) "

κάποιοι, κάπου

Από τα δελτία ειδήσεων:
Είμαστε οι πιο "αγενείς οδηγοί" σ'ολόκληρη την Ευρώπη ......
Στο Κολωνάκι εγκαταλείπουν οι ενοικιαστές νύχτα τα μαγαζιά τους κι αφήνουν εξωφρενικούς λογαριασμούς απλήρωτους.....
Οι έχοντες δεν πληρώνουν φόρους.....


Κάποιοι, κάπου, κάποτε, μιλούν για αξιοπρέπεια.
Για εθνική υπερηφάνεια .

όταν ο χρόνος τελείωνε....

"Για μένα πια το ανώτατο αγαθό είναι ο καιρός. Όταν βλέπω τους ανθρώπους να κάνουν περίπατο και να χαζεύουν ή να σπαταλούν τον καιρό σε μάταιες κουβέντες, μου 'ρχεται να κατέβω στο σταυροδρόμι και ν'απλώσω το χέρι μου σαν ζητιάνος : "Κάμετε ελεημοσύνη, χριστιανοί, θα παρακαλούσα, ελεήστε με λίγο από τον καιρό που χάνετε, μια ώρα, δυο ώρες, ό,τι  προαιρείστε...."

Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

days of february

έβγαλε λίγο ήλιο σήμερα, αν και το κρύο παραμονεύει στη γωνία.

και η άνοιξη επίσης . ένα μήνα ακόμη.... βαριά δύο .

δεν περιμένω αυτό το κάτι που θα αλλάξει συθέμελα τη χώρα.
δεν είμαι το 23%. 

είμαι μια ανέλπιδη μονάδα (που εύχεται την διάψευση).

διαβάζω τον Γκρέκο, τον Μεγάλο Ύπνο και το Παλάτι του Μεσονυχτίου.
κι ακούω Meadowland.

έξω .... το πιο ωραίο ήταν το ελληνικό webradio

εκεί πάνω ξεχνάς

....ή μάλλον θυμάσαι. Αυτά που πρέπει.

Η φράση της Μπλίξεν ότι ήταν το πιο όμορφο δώρο που μπορούσε να της κάνει ο Ντένις, με βρήκε να κουνάω το κεφάλι συμφωνώντας.

διασταυρώσεις

traben trarbach σκέφτομαι και αν με ρωτήσεις πότε, θα σου πω χρόνια μακριά και ας μην είναι τόσο μακριά.
μεγαλώνοντας σβήνω όλο και πιο γρήγορα το χτες ή μάλλον το εξοβελίζω σ' έναν παρελθόντα χρόνο χωρίς αριθμητικά σημάδια αναγνωρισιμότητας.
....
λίγο να λείψεις, οι γειτονιές αλλάζουν.το st. τώρα θα είναι πολύ διαφορετικό, αλλά κάποτε διασταυρωθήκανε οι δρόμοι μας και ενώσαμε τις αλλαγές μας.τις δικές του με τις δικές μου.
....
το που μεγαλώνω, το καταλαβαίνω από το βαθμό που αποδέχομαι τα πράγματα. κι από αυτό το αίσθημα της ματαιότητας να δίνεις μάχες που θεωρείς χαμένες.