χώμα

O αέρας γεμίζει χώμα αιωρούμενο απ΄τους σκαμμένους δρόμους. Φυσά. Πολύ.
Έτσι θα με αποχαιρετήσει αυτή η πόλη;
Μ' αυτό το χώμα να πλανάται στην ατμόσφαιρα ; Στη σκέψη ;

Χτες πέταξα τόσα πολλά ¨ πράγματά μου" που στο τέλος ένιωθα να έχω χάσει τον εαυτό μου. Αντικείμενα που κάποτε είχαν μια ιδιαίτερη αξία , χάρτινες σκέψεις, συλλογές αναμνήσεων...δεν ήξερα πού να τα χωρέσω. Στο μυαλό μου είχα κάνει μόνο έναν διαχωρισμό "τι χρειάζομαι άμεσα", "τι θα ξαναβρώ μετά από χρόνια" . Δε σκέφτηκα την ενότητα "δεν το χρειάζεσαι καθόλου.....αλλά είσαι εσύ....αν κάποτε αξιωθείς να το ξαναγγίξεις θα βρεις το κομμάτι που άφησες πίσω"

Μερικές φορές η ελαττωματική μου σκέψη με εγκλωβίζει τόσο στο παρόν που ενεργώ σα να έχω καταργήσει το μέλλον

Χαζεύω τον ουρανό από εδώ που κάθομαι κι έχει αυτό το απίστευτο μπλε χρώμα σαν εκείνη την πρώτη φορά στο Ζάππειο πριν χρόνια, Γενάρη μήνα.

Είναι η γωνιά μου αυτή. Κι ήταν η αιτία για να πω το "ναι" γι' αυτό το σπίτι. Ήξερα από την αρχή ότι θα γινόταν η γωνιά μου. Δεν ήξερα πόσο μοναχική θα ήταν.

Groß Miltzow

Μια μικρή, σύντομη στάση με το αυτοκίνητο για να ξεπιαστεί λίγο ο σκύλος, μας οδηγεί σε έναν μικρό οικισμό από αγροτόσπιτα .
Παχιά πρόβατα μέσα σε πλούσια λιβάδια είναι μέρος του σκηνικού, ενώ στη διπλανή αγροικία δυο άλογα μασουλούν χαλαρά την πρασινάδα.
Λίγο πιο πέρα μια μικρή πλατεία με έναν ροδώνα στη μέση προδίδει την αγάπη των κατοίκων για τον μικρό, αλλά φροντισμένο τόπο τους
Παίζουμε, φωνάζουμε, γελάμε...διαταράσσουμε την ησυχία που μέχρι τώρα μόνο τα πουλιά μοιάζανε να έχουν δικαίωμα πάνω της. Θα μπορούσαμε να είμαστε μέρος μιας διαφήμισης, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή και καθόλου στημένη
Μου κάνω την κλασική ερώτηση που κάνω κάθε φορά στον εαυτό μου, όταν η εξωτερική ομορφιά έρχεται και με πλημμυρίζει.
Και η απάντηση μοιάζει αναπάντεχα θετική.
(αν σας αρέσει η εικόνα...παρακαλώ μεγαλώστε την....με ένα απλό κλικ)

ο Λαχειοπώλης τ' Ουρανού

Δε μου αρέσουν τα μνημόσυνα. Ούτε και οι επετειακές εκδηλώσεις.
Δε μου αρέσει η μνήμη να έχει ημερομηνία.
Το πρωί ωστόσο άκουσα τυχαία για τα 15 χρόνια που έκλεισαν χτες από το θάνατο του Χατζιδάκι και από τότε ακούω τη βαθιά φωνή του -έτσι όπως την άκουσα στο "Είδωλο στο καθρέφτη"- στο παρακάτω

(και είναι από τις λίγες φορές που ένα γραπτό κείμενο νιώθω να υστερεί τόσο πολύ σε σχέση με την απαγγελία από τον ίδιο το δημιουργό του) :

...Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους.
Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό -που λεν- ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.

Το λεω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές.
Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα.
Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού...
Μάνος Χατζιδάκης «Tα σχόλια του Τρίτου»


Κάποια στιγμή πριν μερικούς μήνες είχα αναφερθεί στην προσωπική μου πεποίθηση πως όλοι μας κουβαλάμε μία ηλικία. Όχι πολλές. Μία. Πιστεύω πως ο Χατζιδάκις πέρασε τη ζωή του σ' αυτό το μεταίχμιο των εποχών που το παιδί περνά στην εφηβεία.
Ασυμβίβαστος, αδιάφορος προς τις κοινωνικές συμβάσεις, εγωιστής και πεισματάρης, με ισχυρά θέλω και πιστεύω....και μέσα σε όλα αυτά βαθιά ρομαντικός και ονειροπόλος.




Κάτι μου λέει πως η επένδυση του παραπάνω βίντεο με τη μουσική του Yann Tiersen μάλλον δε θα τον ενοχλούσε

Υ.Γ. Τα σχόλια για την παραπάνω ανάρτηση άλλοτε εμφανίζονται και άλλοτε όχι. Προφανώς προκειται για κάποια δυσλειτουργία του blogger.

μικρά καθημερινά

Είναι κάποιες λίγες στιγμές που συνειδητοποιώ πόσο γιγαντώνεται μέσα στο μυαλό μου ο μικρόκοσμός μου, τα μικρά καθημερινά, αυτά που είναι η ζωή μου και ίσως γι' αυτό να παίρνουν τεράστιες διαστάσεις.

Και οι πιο πολλοί άνθρωποι που ξέρω έτσι ζουν. Βουτηγμένοι στον προσωπικό τους μικρόκοσμο.

Ίσως γι' αυτό δεν μπορούν να δουν.

Ακόμη κι όταν ονειρεύονται, τα όνειρά τους είναι ξένα προς τους ίδιους. Μόνο που δεν το καταλαβαίνουν. Γι' αυτό καμιά φορά όταν κάποιο από αυτά πραγματοποιείται, σαστίζουν, δεν ξέρουν τι να κάνουν ή γίνονται δυστυχισμένοι.

Κι όλες αυτές οι αμπελοφιλοσοφίες γεννήθηκαν από μία εικόνα

Ένα τρικάταρτο μπάρκο. Δεν είναι που μου λείπει ή αναζητώ ένα παρόμοιο ταξίδι ,είναι το άνοιγμα του νου που φέρνει μια τέτοια εικόνα. Είναι εκείνος ο άλλος κόσμος, ο έξω και πολύ μακριά από μας, που όμως είναι εκεί , υπάρχει, απλά δεν τον βλέπουμε.



Ήλπιζα να βρέξει σήμερα. Δεν....

Διαβάζω τις γραφές της καθιερωμένης πια κοινότητάς μας και σκέφτομαι πόσα πολλά λένε για μας οι λέξεις που εδώ καταθέτουμε . Κείμενα που βγάζουν δύναμη, ευαισθησία, αυτοπεποίθηση, μελαγχολία, κυνισμό, απογοήτευση, άλλα στραμμένα προς τον κόσμο, άλλα προς το εντός, ψίθυροι και δυνατές φωνές. Μερικές φορές δίνουν την εντύπωση ότι ο δημιουργός τους βρίσκεται σε μια μόνιμη θλίψη ή σε μια εξίσου μόνιμη ονειροπόληση. Φυσικά κάτι τέτοιο δεν συμβαίνει. Είναι όμως ενδιαφέρον πώς όλοι εμείς πιαστήκαμε από αυτόν τρόπο έκφρασης και επικοινωνίας και τον κάναμε μέρος της ζωής μας αναπόσπαστο.

Μα γιατί δεν βρέχει ;

η κανάτα

Είναι φτηνή και πλαστική. Μια κίτρινη κανάτα με λευκά πουά που εύκολα θα μπορούσε να χαρακτηριστεί κιτς.
Θυμάμαι το ξάφνιασμά μου όταν την είδα μια μέρα γυρίζοντας από τη δουλειά σε ένα μικρό κατάστημα με διάφορα μικροαντικείμενα για το σπίτι. Δίχως δεύτερη σκέψη την πήγα στο ταμείο.
Θυμάμαι και την απορία της μητέρας, όταν την είδε και μου χαμογέλασε μισοσυνωμοτικά για τις χαζονοσταλγίες μου. Εκείνη υπήρξε πάντοτε ρεαλίστρια. Ποτέ δε γυρνούσε να κοιτάξει πίσω. Μόνο τώρα με τον χαμό του πατέρα...την πιάνω πού και πού να νοσταλγεί αυτά τα μικρά ασήμαντα της καθημερινότητας που όμως "έκαναν μια ζωή".
Μονολογεί τότε....Kι ενώ με κοιτά στα μάτια ....ξέρω πως βρίσκεται μακριά.



Ήταν ίδια με μια κανάτα που δεν ξέρω αν αγοράστηκε πριν αποκτήσω μνήμη ή μετά, αλλά εγώ την θυμάμαι από πάντα....
Στα πολύ μικράτα μου γέμιζε τα ποτήρια μας με νερό και λίγο αργότερα όταν αντικαταστάθηκε από άλλες πιο ωραίες και πρακτικές εκδιώχτηκε στον κήπο για να ποτίζουμε με τη γιαγιά "τα βασιλικά". Εκείνη με έστελνε να τη γεμίζω με νερό και μετά με περίσσια φροντίδα πότιζε κάθε απόγευμα όλες τις γλάστρες μία προς μία.
Γιαγιά και κανάτα με έναν περίεργο τρόπο είναι συνδεδεμένες στη μνήμη μου.
Τα χρόνια πέρασαν. Από το σπίτι το πατρικό έφυγα σχετικά νωρίς....Η γιαγιά , ήρθε η ώρα που μας άφησε....
Κι η κανάτα.... σα να έχασε κι αυτή το αφεντικό της.....ράγισε.
Και πετάχτηκε.


Μη με ρωτάτε το υλικό από το οποίο φτιάχνονται οι μνήμες.

Χαζονοσταλγίες.......

τ'αηδόνια

'Τ'αηδόνια δε σ'αφήνουνε να κοιμηθείς στις Πλάτρες"
έτσι ξεκινά η Ελένη του Σεφέρη.
Χρόνια και χρόνια με είχαν στοιχειώσει οι στίχοι αυτού του ποιήματος.....με κείνον τον τοξότη που ξαστόχησε....τα χαμένα στην άβυσσο κορμιά...και κείνο το ερώτημα :
"αηδόνι αηδόνι αηδόνι
τ'είναι θεός; τι μη θεός ; και τι τ'ανάμεσό τους"

.....και ακόμη δεν έχω ακούσει το κελάηδημα του αηδονιού.

Σήμερα εκεί θέλω να σταθώ. Όσο κι αν φαίνεται άτοπο. Στ'αηδόνι. Ανάγκη, θλίψη, στεναχώρια
Πώς όταν γκρεμίζεται ένας ολόκληρος κόσμος κι εσύ κολλάς σε μία λεπτομέρεια; Κάπως έτσι.
Και όχι ...δεν γκρεμίστηκε κανένας κόσμος.


Μα ας γυρίσω στο ποίημα. Στην Ελένη του Σεφέρη ο ποιητής χρησιμοποιεί ως πηγή έμπνευσης το μύθο σύμφωνα με τον οποίο ο Πάρης ποτέ δεν έκλεψε την Ελένη. Την Ελένη την είχε μεταφέρει ο Ερμής στην Αίγυπτο, στο παλάτι του Πρωτέα και όλος ο Τρωικός πόλεμος έγινε για ένα φάντασμα.
Όπως όλοι οι πόλεμοι
Τόσες ζωές χαμένες. Τόσα πολύτιμα χρόνια γι' αυτούς που κατάφεραν να επιζήσουν...για ποιον σκοπό αλήθεια;
Για "ένα πουκάμισο αδειανό..."
Λίγο τον νοιάζει τον ποιητή ο ίδιος ο Τρωικός πόλεμος έχοντας ζήσει δυο παγκόσμιους στη διάρκεια της ζωής του.

Δεν ξέρω γιατί σήμερα αυτό το ποίημα. Ίσως επειδή τελειώνω με τις μέρες του Σεφέρη και αυτό ήταν πάντα το αγαπημένο μου

...κι ακόμη δεν έχω ακούσει αηδόνι....

μια μέρα μετά

Και σήμερα το φεγγάρι είναι μεγάλο και στρογγυλό. Και ας είναι μια μέρα μετά την πανσέληνο. Μα στην πραγματικότητα δε θέλω να μιλήσω για το φεγγάρι.
Θέλω να καταχραστώ αυτήν την ιδιαίτερη γωνιά μου και να την καταστήσω για άλλη μια φορά προσωπικό ημερολόγιο.


Γιατί καμιά φορά γυρίζεις απο την απογευματινή σου βόλτα σε ένα δωμάτιο που υποσχέθηκες να βάψεις στο χρώμα της ώχρας και βρίσκεις το τζάκι αναμμένο ενώ είναι Ιούλης μήνας. Και κει παρέα με το σκύλο σου πιάνεις μια μπύρα και οι ιστορίες ξετυλίγονται η μία πίσω από την άλλη δίπλα στις φλόγες. Και οι ψίθυροι ανακατεύονται με χαρούμενα γέλια ενώ ο σκύλος κοιμάται ήσυχος δίπλα στα πόδια σου.


Και όλα είναι ακριβώς όπως θα έπρεπε να είναι. Το καλοκαίρι μόνο μοιάζει λίγο παράταιρα δροσερό, μα αυτο είναι από τα πράγματα που δεν πειράζουν. Είναι μια ευκαιρία να ανάψει το τζάκι και να ζεστάνει με τις φλόγες του τα λόγια της νύχτας

Λίγο αργότερα σε μία κάμαρα με δύο παράθυρα, το ένα στην ανατολή -πάντα στην ανατολή - ένα πελώριο φεγγάρι , όμοιο με το σημερινό, αρχίζει το ταξίδι του την ώρα που ένα παραμύθι σε βυθίζει σε έναν ήρεμο και γαλήνιο ύπνο.
Δεν ακούς το τέλος , ίσως γιατί τα πιο όμορφα παραμύθια δεν έχουν τέλος, μόνο το πρωί ρωτάς ανήσυχος τι συνέβει
..........................

-Μην ανησυχείς. Ήταν το τέλος μιας όμορφης μέρας. Το παραμύθι θα στο πω άλλη φορά.