Δευτέρα 22 Μαρτίου 2010

βόλτα στον ήλιο

"Πήρα τους δρόμους μια βραδιά...."
καμιά φορά κολλάς σε κάποιους στίχους.Τριβελίζουν το μυαλό σου κι έρχονται στα χείλη σου ξανά και ξανά και ξανά
Και βαδίζεις τους δικούς σου δρόμους. Ιδιαίτερους, ήσυχους, αξιαγάπητους.
Χαζεύεις τις βιτρίνες με τα χειροποίητα κοσμήματα. Η τέχνη δε γνωρίζει σύνορα.
Θα ήθελες "εκείνον" τον πίνακα. Να σου φέρνει ήλιο τις σκοτεινές ημέρες.

Την άλλη φορά θα φτάσεις μέχρι τις γέφυρες.
Και μια μέρα θα κάνεις κανό στο ποτάμι . Δε βιάζεσαι. Είναι νωρίς ακόμη η άνοιξη.











Σήμερα θα αγοράσεις τουλίπες.
Τι χρώμα ;

Κυριακή 7 Μαρτίου 2010

τύποις μόνο

Η μεγάλη μου ανηψιά θα δώσει φέτος εξετάσεις για την εισαγωγή της στο Πανεπιστήμιο. Κι επειδή είναι ιδιαίτερα έξυπνη και ικανή όλοι περιμένουν να περάσει στην Ιατρική. Γιατί στην Ελλάδα όλοι οι καλοί μαθητές οφείλουν να περάσουν στην Ιατρική. De Facto.
Η επιτυχία σε εξετάσεις είναι σχεδόν η μόνη απαίτηση που έχει ένας γονιός από το παιδί του. Και η υπέρτατη καταξίωση.
Η μεγάλη μου ανηψιά μέχρι τα 15-16 της περίμενε, τα πρωινά που ξυπνούσε πριν από τους άλλους, να σηκωθεί κάποιος  ενήλικας να της ετοιμάσει το γάλα της -η ίδια δεν μπορούσε - ενώ παράλληλα περνούσε την ώρα της βλέποντας dvd ή τηλεόραση ή στέλνοντας sms. Κι όταν το παρατήρησα στη μητέρα μου , εκείνη μου απάντησε "έτσι έχουν μάθει αυτά τα παιδιά σήμερα". Ουδέν περαιτέρω σχόλιον.
Η μεγάλη μου ανηψιά έχει ένα λαμπρό μυαλό και πολλά πολλά ταλέντα. Μακάρι να είχα τα μισά.

Αλλά αυτήν τη συμπεριφορά της υπερπροστατευτικότητας  με την παράλληλη αφαίρεση κάθε υπευθυνότητας από τα νέα μέλη της κοινωνίας μας, την έχω διαπιστώσει δυστυχώς όχι μία...αλλά ν φορές. Είναι ο κανόνας.

Και παίρνω μετά την εφημερίδα και πέφτω σ'ένα κείμενο για μια  σχολή ιστιοπλοΐας για νέους και παιδιά στο Kiel που διευθύνεται, διοικείται αλλά και λειτουργεί αποκλειστικά με τη συμμετοχή των μελών της ! Των παιδιών - μελών της !...

Παιδιά που μαθαίνουν άλλα παιδιά ,που φροντίζουν τα πλοία τους, που τα επισκευάζουν, που οργανώνουν τα ταξίδια τους, παιδιά που μαθαίνουν στην ευθύνη να πραγματοποιούν μόνα τους τα όνειρα τους.
Μιλάμε για σκάφη κανονικά. Και μιλάμε για ταξίδια κανονικά.
Δεν υπάρχουν ενήλικες στη Σχολή, παρά μονάχα κάποια  παιδιά που "ξεμείνανε" λίγο παραπάνω,από αγάπη. Οι κύριες ηλικίες είναι μεταξύ 12 και 17.
Δεν υπάρχουν δάσκαλοι, δεν υπάρχουν προπονητές. Όλοι μαθαίνουν ο ένας από τον άλλον, διαλέγουν τα πληρώματα που τους ταιριάζουν, είναι μια παρέα, αυτοδιοικούνται. Δουλεύουν, επισκευάζουν, φροντίζουν, αναλαμβάνουν ευθύνες, οργανώνουν, θέτουν στόχους, μαθαίνουν στη συντροφικότητα, στη πειθαρχία και στην ομαδική εργασία (άντε να διαπλεύσεις αλλιώς τον Ατλαντικό)...μπορούμε να το πούμε και αλλιώς : ενηλικιώνονται. Με τον πιο όμορφο τρόπο. Ακολουθώντας ένα όνειρο. Παίζοντας ένα παιχνίδι.
Τα κοντινά τους ταξίδια τα πραγματοποιούν γύρω από τη Σκανδιναβία. Αλλά είναι και φορές που ξανοίγονται και φτάνουν μέχρι τις Αζόρες και τις Βερμούδες.
Η  Σχολή θα κλείσει φέτος τα 100 χρόνια λειτουργίας της . Όλοι τη θεωρούν επιτυχημένη.


Η μεγάλη μου ανηψιά έχει ένα θαυμάσιο μυαλό, αλλά στα 18 της χρόνια είναι τύποις μόνο ενήλικη. Και δε φταίει εκείνη.

Παρασκευή 5 Μαρτίου 2010

..η άνοιξη

είναι μερικές βραδιές τώρα , όχι πολλές 3-4 όλες κι όλες, που ο νυχτερινός  ουρανός είναι όπως τον ήξερα. σκοτεινός και γεμάτος αστέρια.
βαθύ σκοτάδι. χωρίς εκείνη την παράξενη φωτεινότητα του χιονιά.
καιρός ν'ανέβει το κρεβάτι στη σοφίτα.
προχτές άκουσα και τον πρώτο κότσυφα να τραγουδά για το ταίρι του.
δεν πρέπει να είναι μακριά...




Κυριακή 21 Φεβρουαρίου 2010

ο Μενούσης

μυστήριες που είναι καμιά φορά οι αναζητήσεις ,όταν σε οδηγούν σε ξεχασμένα μονοπάτια.
είχα λατρέψει αυτό το τραγούδι....ίσως γιατί η Ειρήνη Παππά το ανεβάζει σε ένα άλλο επίπεδο



Σάββατο 20 Φεβρουαρίου 2010

σχέδια

μια μέρα πήρε να μου λέει για τα σπίτια που σχεδιάζανε με το φίλο του το Δ. σαν ήτανε ακόμη παιδιά. μόλις που μπαίνανε στην εφηβεία. "σπίτια κανονικά" μου εξηγούσε, και ξυπνούσε ο παλιός του ενθουσιασμός, "με όλες τους τις λεπτομέρειες".
λογαριάζανε ακριβώς πόσα τετραγωνικά θα ήταν το σαλόνι, πόσα η κρεβατοκάμαρα, πόσα το μπάνιο....φτιάχνανε τη διαρρύθμιση, εδώ μια σκάλα, εκεί ένα παράθυρο, πίσω η αυλή - μεγάλη να είναι- να χωράει τα ζώα, γιατί ναι, θα είχανε οπωσδήποτε ζώα.
και σ'όλα τα σχέδια πάντα υπήρχε μια γυναίκα.δε νοούνταν το σπίτι χωρίς εκείνη. η ύπαρξή της ήταν δεδομένη.
το δύσκολο ήταν να χτιστεί το σπίτι.
ναι, το δύσκολο ήταν να χτιστεί το σπίτι ακριβώς όπως το θέλανε

το βλέμμα του χάθηκε για λίγο. κοιτούσε μπροστά του μελαγχολικά
"είχαμε σίγουρη τη γυναίκα . το πιστεύεις ; λες κι ήταν εύκολο να βρεις τη γυναίκα "

δεν ήταν παράπονο. ήταν περισσότερο ένα είδος παραδοχής, από εκείνα που έδιναν μια παράξενη νοσταλγία στο βλέμμα του

Σάββατο 13 Φεβρουαρίου 2010

οσμές

μυρίζω ολόκληρη το ιταλικό αφρόλουτρο που έμαθα απ'τη Φανή, όπως έμαθα από τον Χ τη μαγική δύναμη της όσφρησης.
δεν είναι που  μένω πιστή στο συγκεκριμένο άρωμα  τόσα χρόνια - άλλωστε στο μεταξύ έχουν αλλάξει τα γούστα μου - αλλά μένει πάνω σου. για ώρες. και το μυρίζεις μαζί με την καθαριότητα που νιώθεις. όταν δεν βρίσκω κανένα από τα αγαπημένα μου αρώματα,όπως λεβάντα, βιολέτα ή γιασεμί, καταλήγω πάντα σε αυτό.

θυμάμαι που όλο το σπίτι ανέδυε το συγκεκριμένο άρωμα.όπως και το αντρικό σαμπουάν που χρησιμοποιούσε η Φανή για τα μαλλιά της- κρίμα που δεν υπάρχει πια . αυτό το δεύτερο. ήταν μεθυστικό.

από τις τρεις μας ήταν η πιο εκκεντρική. η πιο σίγουρη για τον εαυτό της. η πιο ετοιμόλογη.
και είχε ένα μοναδικό ταλέντο  να χειρίζεται τους άλλους .
και  ένα μοναδικό ταλέντο να μένει στην επιφάνεια των πραγμάτων, σχεδόν χαρισματικά.

την παρακολουθούσα από κάποια απόσταση σαν ένα παράξενο πουλί. μερικές φορές τη ζήλευα λίγο. όλη της η ζωή ήταν μια παράσταση  της οποίας τη σκηνοθεσία ουδέποτε παραμελούσε.ακόμη κι όταν ήταν μόνη. ω! εμένα θα με κούραζε αυτό .

η διαφάνειά μου, που τόσο εκτιμούσαν οι άλλοι - κάθως οδηγούσε σε ασφαλείς έως και προβλέψιμες συμπεριφορές και φάνταζε εύκολα χειραγωγήσιμη (φάνταζε!) - ίσως να οφειλόταν σε τεμπελιά. ή έλλειψη φαντασίας, γνωρίσματα για τα οποία κάθε άλλο παρά περήφανη είμαι.
οκ....ισως και σε μια λανθάνουσα αίσθηση ηθικής και τιμιότητας, αποτέλεσμα υπερσυντηρητικής αγωγής...αλλά who cares really όταν είσαι μια γεννημένη  Holly Golightly

ανάμεσα στους κοινούς γνωστούς μας ελάχιστοι συμπαθούσαν τη Φανή. κι αυτό ήταν κάτι αδιευκρίνιστο για μένα. Οκ ήταν fake....αλλά έλαμπε τόσο πολύ. μόνο εγώ το έβλεπα ; ή μόνο σ'εμένα είχε επίδραση η λάμψη της ;

θυμάμαι που είχε στοίβες στοίβες τα αμερικάνικα περιοδικά στο πάτωμα. παμπάλαια. δεν καταλάβαινα τι τους έβρισκε και τα ξεφύλλιζε ξανά και ξανά πίνοντας τον καφέ της με τις ώρες σ'εκείνο το μικρό τραπεζάκι καφενείου με τη βιεννέζικη καρέκλα.ήταν γεμάτα κραγιόν, σκιες ματιών και μάσκαρα. και χρωματιστούς φακούς επαφής.

από την άλλη καθώς δε θυμάμαι τίποτα από το "άτομο και κοινωνία" που διάβαζα την ίδια εποχή ή από το βασιλιά Ληρ, αναρωτιέμαι μήπως τελικά ο χρόνος που ξοδεύει κανείς στο διάβασμα, είναι χρόνος μιας πρόσκαιρης απόλαυσης ; όχι επένδυση....απόλαυση. όπως τρως ένα πετυχημένο σουφλέ σοκολάτας ή όπως πίνεις ένα διαλεγμένο Merlot
από αυτήν την άποψη η Φανή απολάμβανε τη δική της Sacher

κι εγώ τη δική μου

 και τελικά ίσως να μη μένουν παρά μονάχα αυτές οι οσμές και η αίσθηση που άφησαν κάποια από τα πιο αγαπημένα αναγνώσματα πάνω σου. και να'ναι αυτά που χαράζουν τα πιο βαθιά αυλάκια σ'εκείνους τους πολύπλοκους διαδρόμους που βρίσκονται κάπου πίσω από τα μάτια