κουράστηκα να ξυπνώ μ'αυτήν την ανασφάλεια του να μη ξέρεις από πού θα σε βρει το επόμενο κακό.
απομυθοποιήσεις και διαψεύσεις και σβήσιμο από τον χάρτη του μυαλού κάθε ονείρου. μικρού ή μεγάλου είναι άνευ σημασίας.
προσπαθώ σαν μια άμυνα προς τον εαυτό μου να ελαχιστοποιώ τις προσδοκίες. δεν μπορούν να σε χτυπήσουν αν δεν περιμένεις τίποτα.
μπορείς όμως να ζήσεις χωρίς να περιμένεις τίποτα ;
.........
από χτες παίζουν και ξαναπαίζουν οι νότες του μια "φυλακή ". δεν έχω τα cd μου εδώ και δεν το βρήκα στην εκτέλεση που επιθυμούσα, έπεσα όμως στα "δακρυσμένα μάτια". αν και όχι σε ερμηνεία του Λέκκα.
εκείνον τον χειμώνα - πόσα χρόνια να περάσανε;..... 15 ;... - ξανά και ξανά στην diva ....τα "μάτια", ο Κεμάλ, η Περιμπανού.... ο Λέκκας έμοιαζε να μας παίρνει από το χέρι και να μας οδηγεί σε μια εξωπραγματική διάσταση , όπου οι στίχοι αποκτούσαν ξεχωριστή οντότητα. μια μυστικιστική σχεδόν επικοινωνία που αν και είχε τη βάση ενός κοινού βιώματος, απογείωνε τον καθένα στο δικό του συναισθηματικό σύμπαν.
μετά από κάθε παράσταση , έβγαινε ξεθεωμένος, ενώ όλοι εμείς οι συνταξιδευτές παραπαίαμε ανάμεσα στη μελαγχολία, το ανεκπλήρωτο των στίχων όπου για λίγο είχαμε βρεθεί και στην πραγματικότητα.
τον ξαναείδα και τον ξαναάκουσα από τότε και σε άλλους χώρους. κλειστούς- ανοιχτούς δεν έχει σημασία. εκείνη η μυσταγωγία στη diva έμεινε ανεπανάληπτη
Τρίτη 15 Ιουνίου 2010
Δευτέρα 7 Ιουνίου 2010
μέρες του Ιούνη
Μόλις μια μέρα βγάλει ήλιο, την επομένη πρέπει και πάλι να συννεφιάσει, να μας κρυώσει, να ρίξει πυκνές και αραιές σταγόνες. Το αντίτιμο μιας ηλιόλουστης μέρας πληρώνεται πάντα άμεσα και δίχως καθυστέρηση.
Σαν για να μην πρέπει να ξεχνιόμαστε πως πάντα το φως διαδέχεται από σκοτάδι, η λιακάδα από την καταιγίδα, η χαρά από θλίψη.
Σαν για να μην πρέπει να ξεχνιόμαστε πως πρέπει πάντα να πληρώνουμε το λογαριασμό. Άμεσα και χωρίς άτοκες δόσεις.
Ίσως να είναι και αυτός ένας λόγος που οι λαοί ετούτοι του Βορρά, είναι πιο πειθαρχημένοι, πιο μετρημένοι, πιο σοβαροί. Ξέρουν πως δεν υπάρχει καλοκαίρι διαρκείας. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η Ελλάδα ευνοεί τις αυταπάτες.
Χτες όμως ήταν μια λαμπερή μέρα, τα πάρκα γέμισαν από κόσμο, οι εξοχές, οι δρόμοι. Τα κορίτσια με τους ώμους ακάλυπτους και τα πόδια γυμνά, όταν είναι όμορφα σε τούτα τα μέρη, είναι εκθαμβωτικά όμορφα και είναι να στέκεσαι να τα θαυμάζεις. Δηλαδή...εγώ η μεσόγεια, στέκομαι. Οι εδώ, τα προσπερνούν αδιάφορα.
Θα μπορούσαν να κυκλοφορούν τα πιο πρωτοκλασάτα μοντέλα στους δρόμους, άλλωστε έχω δει κοπέλες ακόμη ωραιότερες. Κανείς δε γυρίζει να τα κοιτάξει
Είναι μια πολύ απελευθερωτική προσέγγιση της ομορφιάς, αυτή. Να ξέρεις ότι δε θα σε προσέξουν.
Στο μεταξύ παντού έχουν στήσει μικρά κόκκινα κιόσκια φράουλας. Και είναι οι φράουλές τους από τις πιο γνήσιες και αρωματικές. Απόλαυση.
Σαν για να μην πρέπει να ξεχνιόμαστε πως πάντα το φως διαδέχεται από σκοτάδι, η λιακάδα από την καταιγίδα, η χαρά από θλίψη.
Σαν για να μην πρέπει να ξεχνιόμαστε πως πρέπει πάντα να πληρώνουμε το λογαριασμό. Άμεσα και χωρίς άτοκες δόσεις.
Ίσως να είναι και αυτός ένας λόγος που οι λαοί ετούτοι του Βορρά, είναι πιο πειθαρχημένοι, πιο μετρημένοι, πιο σοβαροί. Ξέρουν πως δεν υπάρχει καλοκαίρι διαρκείας. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
Η Ελλάδα ευνοεί τις αυταπάτες.
Χτες όμως ήταν μια λαμπερή μέρα, τα πάρκα γέμισαν από κόσμο, οι εξοχές, οι δρόμοι. Τα κορίτσια με τους ώμους ακάλυπτους και τα πόδια γυμνά, όταν είναι όμορφα σε τούτα τα μέρη, είναι εκθαμβωτικά όμορφα και είναι να στέκεσαι να τα θαυμάζεις. Δηλαδή...εγώ η μεσόγεια, στέκομαι. Οι εδώ, τα προσπερνούν αδιάφορα.
Θα μπορούσαν να κυκλοφορούν τα πιο πρωτοκλασάτα μοντέλα στους δρόμους, άλλωστε έχω δει κοπέλες ακόμη ωραιότερες. Κανείς δε γυρίζει να τα κοιτάξει
Είναι μια πολύ απελευθερωτική προσέγγιση της ομορφιάς, αυτή. Να ξέρεις ότι δε θα σε προσέξουν.
Στο μεταξύ παντού έχουν στήσει μικρά κόκκινα κιόσκια φράουλας. Και είναι οι φράουλές τους από τις πιο γνήσιες και αρωματικές. Απόλαυση.
Πέμπτη 3 Ιουνίου 2010
Τετάρτη 19 Μαΐου 2010
μυρωδιές (elementare)
το άγριο θυμάρι τα ξερά φρύγανα και η σκόνη που γεμίζουν τον αέρα και τρυπώνουν παντού μέσα σου ενώ είσαι πάνω στη μηχανή στην Ίο, ή στη Σίφνο ή στη Σύρο...
το φρεσκοπλυμένο καλοκαιρινό φόρεμα με άρωμα λεβάντας
ο φρέσκος ιδρώτας κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο λίγο μόλις έχεις βγει από το μπάνιο
το λιβάνι και το καμμένο κερί σε μικρό ελληνικό ξωκλήσι στην ερημιά
οι μικρές αρωματικές φράουλες Κερκύρας (τέτοιαν εποχή)
η παιδική ανάμνηση της λεπτής ζακέτας της μητέρας που κάποιες φορές έχωνες το προσωπάκι να γεμίσεις από τη μυρωδιά της όταν εκείνη έλειπε στη δουλειά
το ψωμί. το φρέσκο ψωμί από το φούρνο. ο φούρνος
το νοτισμένο γρασίδι και η μυρωδιά του ξύλου στο δάσος
η Tosca που έβαζε η μητέρα τα χρόνια που οι μέρες κρατούσαν ατελείωτα και κάθεμια ήταν η ανακάλυψη του κόσμου όλου
η κάπως πικρή και στυφή οσμή της πλαστικής της τσάντας, που όταν όμως επέστρεφε το καλοκαίρι από τη δουλειά έκρυβε μέσα παγωτά και καθόμασταν εκεί επιτόπου στα σκαλιά το μεσημέρι, καταπατούσαμε τον κανόνα που ήθελε το φαγητό να προηγείται, για να τα φάμε πριν λιώσουν, εγώ η μητέρα κι ο αδερφός.
ο βασιλικός. που τον χαϊδεύεις επίτηδες ή τυχαία και γεμίζει ο αέρας από το άρωμά του
οι παλιές εφημερίδες στο υπόγειο μαζί με τα ξερά ξύλα
το ιώδιο της θάλασσας
τα σεντούκια που μυρίζουν ναφθαλίνη μόλις τ'ανοίξεις
το κομμένο καρπούζι
το άρωμα από τις πορτοκαλόφλουδες που η γιαγιά ακουμπούσε πάνω στη σόμπα
τα τελάρα με τα ροδάκινα που αγόραζε ο πατέρας στη θάλασσα τότε που η σκηνή ήταν λίγα βήματα από το κύμα
ο δυόσμος που άφησες να ξεραθεί στον ήλιο και τον τρίβεις μετά για να τον φυλάξεις
το Azuree soleil που έβγαλε ο Tom Ford για την Estee Lauder λίγα καλοκαίρια πριν.και ποτέ ξανά.
το κέικ που ψήνεται στο φούρνο. η μηλόπιτα.
το άρωμα του καφέ στην καφετιέρα.
η αψιά μυρωδιά των παλιών πλοίων της γραμμής
οι νεραντζιές όταν ανθίζουν
το ούζο εκεί. δίπλα στο κύμα
η μυρουδιά του σαπουνιού. όχι του υγροσάπουνου. όχι του αφρόλουτρου. του σαπουνιού
................
τα φρύγανα και το άγριο θυμάρι
το φρεσκοπλυμένο καλοκαιρινό φόρεμα με άρωμα λεβάντας
ο φρέσκος ιδρώτας κάτω από τον καλοκαιρινό ήλιο λίγο μόλις έχεις βγει από το μπάνιο
το λιβάνι και το καμμένο κερί σε μικρό ελληνικό ξωκλήσι στην ερημιά
οι μικρές αρωματικές φράουλες Κερκύρας (τέτοιαν εποχή)
η παιδική ανάμνηση της λεπτής ζακέτας της μητέρας που κάποιες φορές έχωνες το προσωπάκι να γεμίσεις από τη μυρωδιά της όταν εκείνη έλειπε στη δουλειά
το ψωμί. το φρέσκο ψωμί από το φούρνο. ο φούρνος
το νοτισμένο γρασίδι και η μυρωδιά του ξύλου στο δάσος
η Tosca που έβαζε η μητέρα τα χρόνια που οι μέρες κρατούσαν ατελείωτα και κάθεμια ήταν η ανακάλυψη του κόσμου όλου
η κάπως πικρή και στυφή οσμή της πλαστικής της τσάντας, που όταν όμως επέστρεφε το καλοκαίρι από τη δουλειά έκρυβε μέσα παγωτά και καθόμασταν εκεί επιτόπου στα σκαλιά το μεσημέρι, καταπατούσαμε τον κανόνα που ήθελε το φαγητό να προηγείται, για να τα φάμε πριν λιώσουν, εγώ η μητέρα κι ο αδερφός.
ο βασιλικός. που τον χαϊδεύεις επίτηδες ή τυχαία και γεμίζει ο αέρας από το άρωμά του
οι παλιές εφημερίδες στο υπόγειο μαζί με τα ξερά ξύλα
το ιώδιο της θάλασσας
τα σεντούκια που μυρίζουν ναφθαλίνη μόλις τ'ανοίξεις
το κομμένο καρπούζι
το άρωμα από τις πορτοκαλόφλουδες που η γιαγιά ακουμπούσε πάνω στη σόμπα
τα τελάρα με τα ροδάκινα που αγόραζε ο πατέρας στη θάλασσα τότε που η σκηνή ήταν λίγα βήματα από το κύμα
ο δυόσμος που άφησες να ξεραθεί στον ήλιο και τον τρίβεις μετά για να τον φυλάξεις
το Azuree soleil που έβγαλε ο Tom Ford για την Estee Lauder λίγα καλοκαίρια πριν.και ποτέ ξανά.
το κέικ που ψήνεται στο φούρνο. η μηλόπιτα.
το άρωμα του καφέ στην καφετιέρα.
η αψιά μυρωδιά των παλιών πλοίων της γραμμής
οι νεραντζιές όταν ανθίζουν
το ούζο εκεί. δίπλα στο κύμα
η μυρουδιά του σαπουνιού. όχι του υγροσάπουνου. όχι του αφρόλουτρου. του σαπουνιού
................
τα φρύγανα και το άγριο θυμάρι
Τρίτη 18 Μαΐου 2010
elementare geräusche - ήχοι
το σφύριγμα του ανέμου ανάμεσα στις καλαμιές από
Ιούνη εως Αύγουστο σε οποιοδήποτε κυκλαδονήσι
το γρατσούνισμα της πένας σε λευκό χαρτί
το γουργούρισμα της γάτας πάνω στο μαξιλάρι ένα χειμωνιάτικο απόγευμα
το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι
το στροβίλισμα των φθινοπωρινών φύλλων
το σιγανό, μονότονο βούισμα του υπολογιστή
οι δυνατές σταγόνες της καταιγίδας στα πλάγια παράθυρα της σοφίτας
το τίναγμα των αυτιών του σκύλου
το γλίστρημα του χιονιού από τις στέγες όταν παίρνει να λιώνει και ο υπόκωφος γδούπος που ακολουθεί
η ανάσα του στην άλλη άκρη του τηλεφώνου
το γύρισμα των σελίδων του περιοδικού ενώ περιμένεις το γιατρό
τα βήματα της μητέρας αχάραγα στο πατρικό
το ρούφηγμα της πρώτης γουλιάς ελληνικού καφέ στο καφενείο
οι κοφτές ανάσες και οι μικροί αναστεναγμοί τις στιγμές για τις οποίες γεννήθηκες να υπάρχεις
το κροτάλισμα από βότσαλα σε έρημη τρικυμισμένη ακτή και η δυνατή χλαπαταγή του κύματος
το ελαφρύ θρόισμα που αφήνουν τα μεταξωτά εσώρουχα
το με μικρές διακοπές τζι τζι τζι τζι τζι κάτω από το αρμυρίκι, με κενό μυαλό ενώ το βλέμμα εστιάζει σε εκείνη τη γαλάζια γραμμή στον ορίζοντα. και τίποτα
οι μεταλλικοί ήχοι νύχτα στο πλοίο από κρίκους, αλυσίδες, πανιά που ακουμπούν στο κατάρτι
το τσιτσίρισμα της φλόγας του καντηλιού λίγο πριν σβήσει
το σ'αγαπάω συναιρεμένο και ασυναίρετο και ψιθυριστό και κραυγαλέο και γελαστό και θλιμμένο
..............
Ιούνη εως Αύγουστο σε οποιοδήποτε κυκλαδονήσι
το γρατσούνισμα της πένας σε λευκό χαρτί
το γουργούρισμα της γάτας πάνω στο μαξιλάρι ένα χειμωνιάτικο απόγευμα
το τρίξιμο των ξύλων στο τζάκι
το στροβίλισμα των φθινοπωρινών φύλλων
το σιγανό, μονότονο βούισμα του υπολογιστή
οι δυνατές σταγόνες της καταιγίδας στα πλάγια παράθυρα της σοφίτας
το τίναγμα των αυτιών του σκύλου
το γλίστρημα του χιονιού από τις στέγες όταν παίρνει να λιώνει και ο υπόκωφος γδούπος που ακολουθεί
η ανάσα του στην άλλη άκρη του τηλεφώνου
το γύρισμα των σελίδων του περιοδικού ενώ περιμένεις το γιατρό
τα βήματα της μητέρας αχάραγα στο πατρικό
το ρούφηγμα της πρώτης γουλιάς ελληνικού καφέ στο καφενείο
οι κοφτές ανάσες και οι μικροί αναστεναγμοί τις στιγμές για τις οποίες γεννήθηκες να υπάρχεις
το κροτάλισμα από βότσαλα σε έρημη τρικυμισμένη ακτή και η δυνατή χλαπαταγή του κύματος
το ελαφρύ θρόισμα που αφήνουν τα μεταξωτά εσώρουχα
το με μικρές διακοπές τζι τζι τζι τζι τζι κάτω από το αρμυρίκι, με κενό μυαλό ενώ το βλέμμα εστιάζει σε εκείνη τη γαλάζια γραμμή στον ορίζοντα. και τίποτα
οι μεταλλικοί ήχοι νύχτα στο πλοίο από κρίκους, αλυσίδες, πανιά που ακουμπούν στο κατάρτι
το τσιτσίρισμα της φλόγας του καντηλιού λίγο πριν σβήσει
το σ'αγαπάω συναιρεμένο και ασυναίρετο και ψιθυριστό και κραυγαλέο και γελαστό και θλιμμένο
..............
Κυριακή 16 Μαΐου 2010
illusion
- νομίζω πως κάποιες κινήσεις μου γίνονται τόσο μηχανικά ώστε δεν τις αντιλαμβάνομαι.
αλλιώς πώς μπορώ να εξηγήσω ότι μόλις τώρα είδα τα neuhaus σοκολατάκια στο σωστό ντουλάπι, ενώ το θυμάμαι καλά ότι τα είχα χτες στο κομοδίνο δίπλα στο κρεβάτι
να! γιατί δε συμφέρει να μετακομίζεις.
για αρκετό καιρό δεν ξέρεις ποιο είναι το σωστό ντουλάπι
...............................................................................................................
- βαριόμουν να κλικάρω στη σελίδα του. αλλά οι vintage του τελευταία αξίζουν....
..............................................................................................................
-Ένα ταξίδι είναι αγαπη μου. Θα ήθελα να σου πω "ταξίδεψέ με.... ταξίδεψέ με" αλλά δεν ξερω πάντα αν έχω το δικαιωμα
Μερικες φορες...συχνα....δεν ξερω τις αποστασεις που πρεπει να κρατω...
η πιο μεγαλη αφοσιωση ειναι να ξερεις να κρατας τις αποστασεις
254 είναι αγάπη. δεν μπορώ να τα διαβάσω όλα.
κάποτε θα τα διαβάσω όλα
.................................................................................................................
-το δύσκολο είναι όταν έχεις διαβάσει πολύ, στ'αλήθεια πολύ, να βρεις ακόμη ένα βιβλίο που να σε ξαφνιάσει, κι ακόμη ένα, κι ακόμη ένα...
βρήκα δύο. μέσα σε μία εβδομάδα!
.................................................................................................................
- για την περίπτωση που έχετε την απορία που είχα, αλλά δεν έχω πια.
το φαγητό στα αεροπλάνα μας φαίνεται άνοστο όχι γιατί είναι κακό, χαμηλής ποιότητας κτλ (δεν αποκλείονται κι αυτοί οι λόγοι...παιζει ρόλο και η εταιρεία), αλλά επειδή οι συνθήκες που επικρατούν στην καμπίνα εν πτήσει αλλοιώνουν την αίσθηση της γεύσης . Χαμηλά ποσοστά υγρασίας και ατμοσφαιρικής πίεσης δεν επιτρέπουν να αντιληφθούμε ούτε τα αρώματα ούτε το αλμυρό ή γλυκό στην κανονική τους ένταση
..................................................................................................................
- άφησα για το τέλος της ανάγνωσης της εφημερίδας του Σ/Κ το ταξιδιωτικό της ένθετο. προτάσεις για ακριβά όνειρα : στο Reethi Rah στις Μαλδίβες ή στο Four Seasons Resort Bora Bora ή μήπως προτιμάτε Μεξικό ;
ξέχασα....δεν έχουμε χρήματα
δε βαριέσαι....! ο παράδεισος είναι πάντα δημιούργημα του νου
Παρασκευή 14 Μαΐου 2010
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)