είστε Ελληνίδα ;

πριν μερικά χρόνια, αρκετά προ κρίσεως και της σημερινής έξαρσης της εγκληματικότητας, έψαχνα για σπίτι στην Αθήνα. θυμάμαι την ερώτηση που μου κάνανε κάποιοι ιδιοκτήτες στο τηλέφωνο πριν καν ακόμη δω το διαμέρισμα , αν είμαι Ελληνίδα. λες και η προφορά μου ή η ομιλία μου δεν ήταν αρκετά  διαπιστευτήρια.
μερικοί ρωτούσαν και για τη δουλειά μου, την οποία επίσης έπρεπε να εγκρίνουν για να μου νοικιάσουν 4 ντουβάρια μέσα στο καυσαέριο με θέα την απέναντι μπουγάδα.
 θυμάμαι την  Α.,  που νοίκιασε το διαμέρισμά της σ'έναν ευγενέστατο Έλληνα δικηγόρο, για να μην εισπράξει κανένα ενοίκιο πέρα  από το πρώτο μαζί με την εγγύηση για τα επόμενα 3 χρόνια. ήταν κι αυτή ενθουσιασμένη στην αρχή για το κελεπούρι που βρήκε, αν και η κόρη της, δικαστικός, την είχε προειδοποιήσει (για τον τρόπο που εκείνοι που γνωρίζουν τους νόμους, χρησιμοποιούν αυτή τη γνώση για να τους παραβαίνουν ευκολότερα).

την ίδια ερώτηση (για το από πού είμαι ή ακόμη και για το επάγγελμά μου) δεν μου την έκανε κανένας στη χώρα που κάθε Έλληνας εδώ και δυο χρόνια λατρεύει να μισεί και να βρίζει ως υπαίτια για τη δική του δυστυχία, παρά το γεγονός ότι από την προφορά μου ήταν φανερό πως ήμουν ξένη.

αυτά θυμήθηκα αυθόρμητα διαβάζοντας σε ιστολόγια από αυτά που έχω εδώ δίπλα, για την ρατσιστική συμπεριφορά των ομοεθνών μου

όσες φορές έχω τολμήσει να υποστηρίξω με παραδείγματα πως είμαστε πολύ περισσότερο ρατσιστές από άλλους Ευρωπαίους , έπεσα πάνω σε τοίχους, που δε θέλανε να δουν την πιθανότητα μιας τέτοιας αλήθειας.

ενώ περιμένεις... (ή μήπως αυτό είναι το λάθος; )

Ήθελα να 'ξερα τα πιστεύουν στ'αλήθεια ή μας περνάνε για τόσο πολύ ηλίθιους. ;

Ο μόνος λόγος αυτής της αναφοράς εδώ -  που  είναι ένα σοβαρό ιστολόγιο για να ασχολείται με τα πρόσωπά τους- είναι γιατί ο Μάιος δεν είναι μακριά, ούτε και ο Ιούνιος είναι μακριά, ούτε καν τα 3 χρόνια.
Τα λόγια τους θα διαψευστούν πολύ γρήγορα από την πραγματικότητα κι αυτό δεν προσφέρει κανένα αίσθημα ικανοποίησης (δικαίωσης για την ορθότητα της πρόβλεψης),  αντίθετα δημιουργεί ένα αίσθημα βαθύτατου προβληματισμού "πώς θα πάμε παρακάτω ;"
Κυρίως, χωρίς αυτούς
Μπορούμε ; Ή είμαστε τόσο "χαλασμένοι" πια σαν λαός, που αυτό είναι πρακτικά αδύνατο ;

απλότητα...στο γκρι

έξω ο ουρανός έχει ένα μονότονο λευκόγκριζο χρώμα, ενώ ρίχνει, ρίχνει, ρίχνει από το πρωί.
κάθε πρωινό έτσι ξεκινά. μ'αυτή τη μουντάδα.
αν κάπου είναι άνοιξη, εδώ δεν το ξέρεις
μόνο στα δέντρα βλέπεις τη διαφορά . πελώριοι γίγαντες που αρχίζουν και ξυπνάνε.
είναι ωραία τα δέντρα στο Λ. είναι θαυμάσια τα δέντρα στο Λ.
αν έπρεπε με κάποιο τρόπο να προσδιορίσω το Λ θα έλεγα πως δεν είναι η ιστορία  και τα κτίρια του. είναι αυτά τα νερά του παντού. τα ρομαντικά μονοπάτια ανάμεσα στα πανύψηλα δέντρα. είναι η ηρεμία των κατοίκων του και η ξεχασμένη στα μάτια μου απλότητά τους.

είναι το μήλο που δαγκώνει μέσα στο λεωφορείο η όμορφη ξανθούλα την ώρα που γυρίζει από το σχολείο. είναι η χαρά του μικρού μπόμπιρα που παίζει με τα νερά στους νεοαποκτηθέντες πίδακες της πόλης και η μαμά του δεν ουρλιάζει υστερικά, αλλά χαμογελά με το παιχνίδι του. είναι η ήρεμη γιαγιά που κατεβαίνει από το ποδήλατο με τη φαρδιά σέλα και το έξτρα χνουδωτό μαξιλαράκι της. είναι η γλυκιά δεκαοχτάχρονη, που όταν την ρωτάς τι θα κάνει μετά το γυμνάσιο, γνωρίζοντας πως είναι καλή μαθήτρια, σου απαντά πως δεν έχει διάθεση για σπουδές θέλει να κάνει μία σύντομη Ausbildung και να περάσει το συντομότερο στην αγορά εργασίας, την ενδιαφέρει η φροντίδα των ηλικιωμένων και των προσώπων με ειδικές ανάγκες.
.....

άσχετο, αλλά θα ήθελα εδώ να κάνω μια μικρή αφιέρωση.
τις προάλλες τράβηξα μερικές φωτογραφίες που  μου θύμισαν κάποιους από σας.

δεν είναι τόσο παλιά, όσο αυτό που τράβηξες εσύ Περαστικέ, ουτε τόσο ωραία όσο τα ιαπωνέζικα που είδα μέσα από ένα λινκ σου, αλλά είναι διαφορετικά...

και είναι και εξαιρετικά αφιερωμένα με την ευχή σύντομα να βρίσκεσαι στους δρόμους δυνατός και υγιής να μας χαρίζεις σκίτσα και φωτό

...........................

ε, ναι Τζων Μπόη, είμαστε γκρίζοι... :) αλλά αυτό δε νομίζω να σε ξενίζει ή να σου χαλάει τη διάθεση. είναι από das Tor zur Welt, κι όταν βλέπω αυτές τις πινακίδες, ξέρω πως έστω για ένα γκρίζο απόγευμα θα ήθελες να περπατήσεις κάπου εδώ γύρω

Πάσχα (και φέτος)

Συννέφιασε κατά το έθιμο της Μ Παρασκευής. Η καμπάνα χτυπά με το δικό της μονότονο ρυθμό κι εγώ απολαμβάνω που είμαι εδώ, ακριβώς εδώ.

Γύρω μου χάζευα τις μαργαρίτες χτες και την θεριεμένη πρασινάδα. Τα σπιτάκια με τις κεραμοσκεπές και το μικρό ποταμάκι που χωρίζει τη γειτονιά μου από το κέντρο της πόλης

Πάσχα στην επαρχία. Δεν κατάλαβα ποτέ τι θα πει επαρχία.

Νόμιζα πάντα πως ήταν η εξοχή και τα χωριά. Η Αθήνα με δίδαξε πως όλα είναι επαρχία (εκτός από την ίδια).

Είναι κι αυτό ένα σύνδρομο μεγαλοπιάσματος, δε νομίζετε ;

Δε μπορώ να φανταστώ τον Βερολινέζο να αποκαλεί επαρχιώτη τον Αμβουργέζο, θα ήταν τρελό αστείο άλλωστε. Ούτε και τον Ρωμαίο να θεωρεί επαρχία το Μιλάνο.

.....
 Σε λίγο θα πάμε στο νεκροταφείο. Ο ουρανός είναι κρεμασμένος. Άραγε θα βρέξει μέχρι την ώρα του Επιταφίου ;

Θυμάμαι μια χρονιά που ψιχάλιζε στην Ύδρα. Χάσαμε τον Επιτάφιο, μπερδεύτηκε μαζί με τους άλλους και τρέχαμε να τον βρούμε ανάμεσα στα στενά.
Μαγικά.
Στην Ύδρα τα στενά είναι μαγικά τη νύχτα.
.....

Ακουμπώ σε αναμνήσεις, ακουμπώ στην ηρεμία των ημερών.

Όλα τ’άλλα ας περιμένουν. Όλα τ’άλλα θα μας βρουν έτσι κι αλλιώς

άγκυρες

"κι όμως...η επιθυμία συγκεντρώνεται τελικά σε ένα ανοιχτό παράθυρο προς τη θάλασσα.

κανένα μπρος. κανένα πίσω. μόνο ένα ακίνητο σημείο"

έγραφα...

μπορεί να ήταν η πρώτη ανοιξιάτικη μέρα....εκείνη. δε θυμάμαι. ξέρω πως σήμερα χιόνισε.
στο Λ .
γιατί εδώ...εδώ είναι άνοιξη. κανονική

κοιτώ τον κόσμο με την απόσταση του ξένου.
πρέπει πάλι να τριφτώ  με τα πράγματα, σα γάτα που τρίβεται στις γωνίες, να τα γνωρίσω από την αρχή. και τους ανθρώπους

μιλώ με κάποιον στο τηλέφωνο που σέρνει τη φωνή του. βαριέται. δεν ξέρω αν θέλει να με εξυπηρετήσει. δεν ξέρω αν μπορεί. ακούω μόνο τη σερνάμενη φωνή και μου'ρχεται να πάω να τη σπρώξω λίγο, να πάρει μπρος, ίσως ίσως να εκβιάσω και κανένα χαμόγελο...
μπα...πολύ μακριά το πάω

σε μια βιτρίνα θαυμάζω τις λαμπάδες. 37 ευρω η μία . μπορώ να εκτιμήσω τη δουλειά τους, αλλά δεν μπορω να εκτιμήσω σε ποιο πελατειακό κοινό απευθύνονται. τελικά η κρίση είναι ένα δημιούργημα των μέσων ;
όχι..ξέρω πως όχι
από την άλλη ...αυτές οι βιτρίνες. είναι πολύ παραπλανητικές... αυτές οι βιτρίνες

σε μια άλλη σελίδα διαβάζω το σύνθημα που μου δείχνει με αγάπη ένας φίλος "η μόνη πατρίδα είναι η παιδική μας ηλικία"
ξέρω τι εννοεί. δεν υπάρχει άλλο πιο σίγουρο αγκυροβόλι, παρά αυτό που φυλάξαμε μέσα στο μυαλό μας.

κατά τ'άλλα όλα είναι μια Rückkehr...εδώ... εκεί...όπου υπερισχύουν οι δεσμοί κάθε φορά.
προχτές σε μια στιγμή παράπονου συλλογίστηκα πόσο ξέμεινα από άγκυρες σ'αυτήν την πόλη
από την άλλη...μερικές  άγκυρες δεν σου επιτρέπουν ποτέ το ταξίδι

 η άνοιξη είναι πάντα εκείνο το ανοιχτό πουκάμισο, τα μαλλιά που τα μπερδεύει το βραδινό αεράκι, την ώρα που βλέπεις τα πλοία να μπαίνουν στο λιμάνι, να βγαίνουν από το λιμάνι, στολισμένα με φωτάκια σα γιρλάντα
ψηλά από την ταβέρνα του Λίλη
(απέναντι,  οι όγκοι των  νησιών, ο μακρύς χαμηλός με τους καμπυλωτούς λόφους της Μυκόνου, πιο πίσω ο ψηλότερος της Τήνου, θολοί από την υγρασία, κάποιες σπάνιες φορές διακρίνεις το λευκό των σπιτιών
πιο κάτω η Πάρος, ψηλός κώνος,  θεόρατο βουνό που φύτρωσε μέσα στο πέλαγο)

η άνοιξη συμβαίνει πάντα στον περίβολο του Αη-Δημήτρη
μικρές μελισσούλες βουίζουν ανάμεσα σε φρέσκα αγριολούλουδα
πιο κάτω σκάνε τα κύματα στα απότομα βράχια

...
η άνοιξη συμβαίνει παντού

αλλά κάθε που προσπαθείς να την ορίσεις, ξεπηδούν στο μυαλό σου εικόνες του Αιγαίου

shopping...ή απλά μια βόλτα

τα Σάββατα μου αρέσει συχνά να κάνω βόλτα στους κεντρικούς δρόμους της πόλης και στα μαγαζιά. μπορεί η μικρή επαρχιακή μου πόλη να μην προσφέρει τις πολλές και άπειρες διαφορετικές δυνατότητες, αλλά ας πούμε πως είναι ικανοποιητικές.
δεν είναι πάντα τα ψώνια ο στόχος. περισσότερο είναι η βόλτα. όπως μου είπε και τελευταία ένας φίλος "ας ήμουν εκεί κι ας μην ψώνζα"
μου αρέσει η εναλλαγή των παραστάσεων σ'αυτές τις βόλτες. ο κόσμος που κοιτάζει, δοκιμάζει, ψωνίζει, σχολιάζει. οι πλανόδιοι μουσικάντηδες που όσο φτιάχνει ο καιρός τόσο πολλαπλασιάζονται.
τα σμήνη των τουριστών που φωτογραφίζουν, στήνονται σε ουρές για όσα αποτελούν τη δική σου καθημερινότητα.
μου αρέσει η ζωντάνια, ο χαρούμενος παλμός του Σαββάτου.

στα μαγαζιά μ'αρέσει να κοιτώ τις νέες αφίξεις. γι'αυτό και μαγαζιά σαν το στοκατζίδικο TK Maxx, το οποίο είναι πολύ διαδεδομένο,  τραβούν πάντα το ενδιαφέρον. καθημερινά νέες εισαγωγές, καθημερινά αλλαγές στην πραμάτεια (το concept του zara που δημιουργεί shopaholics) όχι  μόνο σε ρούχα, αλλά και σε είδη σπιτιού , διακόσμησης και ταξιδιού
πάντως έχει τα καλύτερα δοκιμαστήρια ever. ευρύχωρα με σύρτη που κλείνουν και δύο καθρέφτες από τους οποίους ο ένας διαγώνια για να βλέπεις με μία ματιά και την πίσω όψη.
το slogan της αλυσιδας είναι εως 60% πιο κάτω. ψέμα . έχω δει αρκετές φορές και 70% και 80% πιο κάτω. βέβαια υπάρχει πολλή σαβούρα αλλά βρίσκεις και emilio pucci και calvin klein της τρέχουσας σεζόν, αν είσαι τυχερός και αν φυσικά σε ενδιαφέρει

συχνά μ'αρέσει να παρακολουθώ τον κόσμο. το τι κοιτάζουν, το τι ψωνίζουν. κάποιες φορές θα  ήθελα να κάνω προτάσεις σε κοπέλες που κάνουν πολύ συντηρητικές και αδιάφορες επιλογές. είναι οι φορές που μιλάει το μεσογειακό μου αίμα, που ζητά λίγη παραπάνω τόλμη, φαντασία και κυρίως ιδιαιτερότητα.
σήμερα χάιδεψα, ανάμεσα στα άλλα ωραία υφάσματα -  πάντα μου αρέσει να χαιδεύω τα ρούχα, να νιώθω την υφή, την ποιότητά τους- ένα απλό μαύρο μακό φόρεμα στο zara. τίποτα δεν είχε, μόνο οι τιράντες του σταύρωναν σε ένα κομψό χ στην πλάτη.  αυτά τα πολύ απλά κομμάτια είναι πάντα αυτά που ζηλεύω περισσότερο. είναι αυτά που μπορεί να φορέσει μόνο ένα όμορφο δεκαεξάχρονο- εικοσάχρονο και να λάμψει (αν είναι αρκετά συνετό να μην σπαταλήσει το σφρίγος της ηλικίας του σε περιττά μπιχλιμπίδια και περίπλοκους χρωματικούς συνδυασμούς) 
ακόμη θυμάμαι μια καλοκαιρινή μέρα στο μετρό της Αθήνας μια κοπελίτσα τόσο εκθαμβωτική στο σύνολο της, που όμως είχε τη σύνεση να φοράει ένα απλό μακό φορεματάκι που της πήγαινε εκπληκτικά και κομψές σαγιοναρούλες κι ήταν ελάχιστα μακιγιαρισμένη. οτιδήποτε επιπλέον πάνω της θα μπορούσε να λειτουργήσει μόνο αφαιρετικά σε σχέση με το φυσικό της κάλλος.
νομίζω πως η μεγαλύτερη στυλιστική επιτυχία είναι η φροντισμένη λιτότητα.
είναι η αντίθεση που φέρνω στο μυαλό μου όταν σκέφτομαι τις κυρίες που ψωνίζουν τα ρούχα τους στο Μιλάνο ή στο Λονδίνο, συνήθως από διάσημους μόδιστρους ή με το λογότυπο κάποιας ακριβής μάρκας και καμαρώνουν μετά σαν τα παγώνια.
αυτό που θέλουν να πετύχουν και κατά τη γνώμη μου δεν...., το πετυχαίνει το όμορφο εικοσάχρονο με ένα φορεματάκι των 20 ευρώ

δεν είναι καιρός για κατανάλωση θα μου πει κάποιος. είναι όμως ακόμη καιρός για βόλτες, για αναζήτηση του ωραίου , για επανεκτίμηση των όσων έχουμε.
συχνά κάτι ασήμαντο μας δίνει την πιο μεγάλη χαρά...και φυσικά τα πιο πολύτιμα δεν αγοράζονται καν.