... στο φεύγα

Αυτός ο Οκτώβρης φέτος είναι τόσο γλυκός ακόμη και στο φεύγα του , που μερικές φορές σκέφτομαι πως με κάποιον τρόπο θέλει να μας παρηγορήσει. Πως μας λυπάται και μας χαρίζει όλον αυτόν τον ήλιο και τη ζεστασιά.
....

Πέρα από τον καλό καιρό όμως νιώθω κάθε μέρα σαν τον σκλάβο που τραβάει κουπί στη γαλέρα.
Δε με μαστιγώνουν όπως ίσως στα χρόνια της ρωμαϊκής αυτοκρατορίας.Οι μέθοδοι έχουν αλλάξει, το ζητούμενο όμως είναι το ίδιο. Οι σκλάβοι πρέπει να διατηρούν και να δίνουν ζωή στο σύστημα. Αν τους κάνεις να πιστέψουν ότι το κουπί είναι και ελεύθερη επιλογή τους, γλιτώνεις και τις εξεγέρσεις.
Σε κάποιες χώρες οι σκλάβοι ζουν λίγο καλύτερα. Σε κάποιες ψάχνουν στα σκουπίδια για φαγητό.
Σε κάποιες άλλες έχουν χάσει ακόμη και αυτό το δικαίωμα της σκλαβιάς. Και περιφέρονται σαν φαντάσματα ανάμεσα στους ζωντανούς.
....

Ακούω διαρκώς "ο λαός δεν αντέχει άλλο"...Και ο λαός αντέχει.  Βέβαια πέφτουν μερικοί και το γέλιο φεύγει.... Αλλά αντέχει. Και η ρήση επαναλαμβάνεται από τους επιτήδειους. Εδώ και χρόνια. Και ο λαός αντέχει. Γιατί δεν πέφτουν όλοι μονομιάς. Και η εξαθλίωση έχει δρόμο πολύ ακόμη. Και σε 10 χρόνια από τώρα πάλι κάποιοι θα λένε "ο λαός δεν αντέχει άλλο".
Αλλά κάποιοι θα έχουν αντέξει.
Δε θέλω να φανταστώ τη ζωή τους.

τίποτ'άλλο

Όταν έρχεται κάποιος σήμερα στην Ελλάδα απ'έξω, κάποιος που την έχει ζήσει και την ξέρει , αυτό που νιώθει είναι ότι βρίσκεται σε μια χώρα που παραπαίει , που ψάχνει για μια χαμένη ταυτότητα σε αλλοτινές δεκαετίες, στο '50 και το '60 ή και πιο παλιά και που δεν ξέρει προς ποια κατεύθυνση είναι το μέλλον της .
Οι τηλεοπτικές διαφημίσεις και ο τύπος γεμίζουν από βιβλία που θέλουν να μας μάθουν την ιστορία του ναζισμού και του εμφυλίου, σαν αυτό να ήταν το κενό στη μόρφωση μας που μας οδήγησε στο σήμερα. Ή σαν αυτή η γνώση να μας οδηγήσει στην μεγάλη αλλαγή που θέλουμε να πετύχουμε σαν κοινωνία και κράτος.  Παλιές μορφές της ελληνικής πολιτικής σκηνής απέκτησαν μια ετεροχρονισμένη σπουδαιότητα ανεξήγητη και μέσα σε όλα αυτά έχεις μια εντελώς γελοία και παράλογη εμμονή σε τελείως ξεπερασμένες δήθεν λαιφσταϊλίστικες εκπομπές, τα ιδιωτικά κανάλια έχουν μετατραπεί στο σύγχρονο δημόσιο της Ελλάδας όπου η οικογενειοκρατία καλά κρατεί. Αλήθεια ο κ. Κωστόπουλος μετά τη γυναίκα του θα διορίσει και τις κόρες του στο Μέγκα ;

Η ποιότητα στη σύγχρονη Ελλάδα εξαντλείται στην ανατύπωση των αναγνωστικών του 1930....αλλά δεν είναι αρκετή και δεν μας οδηγεί προς τα μπρος , ενόσω τα παράσιτα συνεχίζουν να πουλάνε αέρα κοπανιστό και να αναπαράγουν το ψέμα που τους οδήγησε κι εκείνους κι εμάς στο σημερινό αδιέξοδο.

Η σημερινή Ελλάδα δεν είναι μόνο μία Ελλάδα χωρίς ταυτότητα. Είναι και μία Ελλάδα με ψεύτικη ταυτότητα. Όλα τα τελευταία χρόνια ζούσε με πλαστά χαρτιά. Κυριολεκτικά και μεταφορικά.
.....

Προχωράει το φθινόπωρο και φέτος. Ήρεμα κι ευγενικά. Μερικοί μου λένε "κοίτα τον ήλιο...έχουν οι άλλοι αυτόν τον ήλιο ?"
"μα δεν έχουμε τίποτ'άλλο", ψιθυρίζω.τίποτ'άλλο

σκόρπια

"Ακαδημία Ταχυδακτυλουργών"
Η ξεθωριασμένη πινακίδα στην παλιά πολυκατοικία μοιάζει ταυτόχρονα επίκαιρη και άκαιρη με την εποχή.
Ταχυδακτυλουργός....
Πάντως......από το γιατρός, δικηγόρος, καθηγητής, υπάλληλος καλύτερο ακούγεται.
Όταν ένσημα δεν θα κολλήσεις πουθενά, τουλάχιστον ρίξε τα ζάρια σου προς όποια κατεύθυνση θέλεις.
///
Τα πρωινά κάνει πια κρύο. Αυτό το 10-12 πρωινιάτικα δεν είναι το καλύτερό μου.Σε άλλα μέρη δε μ'ενοχλεί, αλλά εδώ απουσιάζει εντελώς η φθινοπωρινή μαγεία.
Η Ελλάδα είναι μόνο για καλοκαίρι. Και για την άνοιξη.
Γι'αυτό και οι περισσότεροι ζουν εδώ με το όνειρο του καλοκαιριού. Και μόνο.
///
Οι ειδήσεις μ'αφήνουν αδιάφορη, το ίδιο και τα νέα των εφημερίδων. Μια διαρκής  πλύση εγκεφάλου για να μπορούν  να δικαιολογήσουν την ύπαρξη τους.
Τι θα ήταν η σύγχρονη Ελλάδα δίχως τα ΜΜΕ ?
///
Αν ξεκινούσα τώρα, δεν ξέρω αν στις αποσκευές μου κουβαλούσα τα τρικ του ταχυδακτυλουργού ή κάτι ανάλογα εξωτικό, ξέρω πως αυτή η μη πίστη σε τίποτα και η έλλειψη προσδοκιών σου δίνει τεράστιες ελευθερίες.

σεπτεμβριάτικα

.....
Το αυτοκίνητο ελίσσονταν σταθερά ανάμεσα στα σκονισμένα στενά του παραμελημένου προαστίου.
Τέλη Σεπτεμβρίου. Στο ραδιόφωνο  Koop. Άλλο ένα τέλος καλοκαιριού κι ένα αίσθημα όμοιο με το θαμπό φως του ήλιου στα σκονισμένα δρομάκια.
Ό,τι θυμάμαι από εκείνες τις άλλες εποχές είναι τα λίγα λεπτά ενός τραγουδιού και η αίσθησή του.



....
Μέχρι πριν λίγο καιρό ήταν η γύμνια και ο αέρας στάσιμος. Μετά τα ελαφρά νυχτικά με τα τιραντάκια.

Τώρα πια είναι ένα κλειστό μακό, να κρατάει τους ώμους και το σεντόνι δίπλα.
Το πρωί αναζήτησα την λεπτή πολύχρωμή μου κουβέρτα.

κούραση

κάθε μέρα επιβεβαιώνεται το αίσθημα μιας γενικευμένης δυστυχίας γύρω μου
δεν κάνω πια ούτε μία συζήτηση που να μην αναφέρεται σε μια προβληματική κατάσταση.
συνήθως ξέρω από πριν τι θα ακούσω
αλλά κι όταν δεν...η ιστορία που ακούω είναι συνήθως χειρότερη απ'ότι φανταζόμουν.
....
κοιτώ τα χρώματα στον ουρανό του Σεπτέμβρη και είναι στ'αλήθεια θαυμάσια έτσι που μπλέκει η δύση ανάμεσα στα σύννεφα.
ροζ, μοβ, σκούρο μπλε...
θυμάμαι συνειρμικά κι άλλους ουρανούς με παρόμοια χρώματα κι ήταν κι εκείνοι το ίδιο όμορφοι
...
αλλά χωρίς  βάρος
...

μόνο ουρανοί

χωρίς στόχους

γυναίκες με στόχους τις λέω.

δεν ανήκα ποτέ στην τάξη τους από μια γενετική ίσως ανωμαλία.
πώς αλλιώς να την χαρακτηρίσω, εφόσον θα ήταν κλειδί για μια κάποιας μορφής ευτυχία, ανεξάρτητης έντονων συναισθηματικών εμπλοκών
κι εφόσον  η ευτυχία είναι το ζητούμενο

στόχους δεν είχα ποτέ.
θα ήταν εύκολο να τους πετύχω. πιστεύω
αλλά πορεύτηκα, αν όχι λάθος, σίγουρα διαφορετικά

 γύρευα  πάντα κάτι  που τελικά δεν μπορούσα να έχω. κι από μια παρανόηση το νόμιζα απλό.
ταξίδεψα γι'αυτό, περιπλανήθηκα, άλλαξα
δεν έχει σημασία
είναι πιο εύκολο να πετυχαίνεις δύσκολους στόχους
πιο απλό

καμιά φορά  σφίγγω τη νύχτα τα χέρια μου σε μικρές γροθιές (ασυναίσθητα). μέχρι να πονέσουν. τότε το καταλαβαίνω και χαζεύω τις τεντωμένες φλέβες.
βλέπω την κάμαρή μου,την δική μου
και μόνο δική μου

ξέρεις τι είναι να λες για κάτι, είναι δικό μου ;
δικό μου μόνο.
μόνο

έχω κάποια εντελώς ασήμαντα πραγματάκια και κάποια άλλα λίγο πιο μεγάλα που τελευταία σκέφτομαι πως δε θα ήθελα να πέσουν στα λάθος χέρια
τα πρώτα θα ήθελα πολύ να καταστραφούν και για τ'άλλα υπάρχουν άνθρωποι που τα έχουν πολύ πιο ανάγκη

κόμπος σήμερα το στομάχι.. ένα Laugenbrötchen.από το πρωί.


την άλλη φορά...πριν πέσω τόσο πολύ, σκεφτόμουν ένα ταξίδι
...................

"τα εξαίσια όργανα του μυστικού θιάσου"

"Το παρελθόν είναι μια ξένη χώρα", διαβάζω στη Σ. Τριανταφύλλου.

Δεν ξαναπάς εκεί ούτε με βίζα, ούτε με έγκυρο διαβατήριο, ούτε καν με ειδικά διαπιστευτήρια που αποδεικνύουν ότι κάποτε ήσουν επίσημος πολίτης του.
Ούτε και θέλεις
...........

Η ζωή μου είναι γεμάτη καθαρές τομές, σκεφτόμουν σε συνάρτηση με το παραπάνω.

Καθαρές τομές και μη εφαπτόμενοι χρονικοί κύκλοι

..........

Φέτος το καλοκαίρι θύμιζε κάτι παλιό, λησμονημένο. Κάτι του οποίου η αξία παραμένει αναλλοίωτη και μοναδικά πολύτιμη.
 Ήρθε και αποχωρεί σιγά σιγά σαν διακριτικός επισκέπτης που δεν θέλει να μας γίνει βάρος.

..........

Σεπτέμβρης λοιπόν....Σεπτέμβρης...
.



* ο τίτλος από εδώ : http://users.hol.gr/~barbanis/cavafy/antony-gr.html