Κρύο το φετινό Πάσχα. Κρύο και βροχερό και συννεφιασμένο.
Περνώ το σκοτεινό ποταμάκι και μάτια, δέρμα, μυαλό γεμίζουν από το νοσταλγικό άρωμα άλλων ανοίξεων, άλλων δρόμων. Μικρές φλογίτσες και λουλούδια της άνοιξης ποτισμένα λιβάνι και αλμύρα. Στενά σοκάκια και θάλασσα και τα αύριο καλά ζυγιασμένα.
...
Πάει καιρός, μα κάποτε κάθισα κάτω από την ανθισμένη μπουκαμβίλια, ενώ από μακριά έφτανε ο αχός της θάλασσας.

χωρίς ήχο

Η τηλεόραση παίζει με κλειστό τον ήχο, ίσα ίσα για τις εικόνες που εναλλάσσονται, ενώ ακούγεται το παρακάτω στο ραδιόφωνο.
Τα στόματα στην οθόνη ανοίγουν και κλείνουν βουβά , άλλοτε χαμογελούν ψεύτικα, άλλοτε μορφάζουν, άλλοτε φωνάζουν εξαγριωμένα ....
όμως τίποτα δεν είναι τόσο δυνατό όσο αυτός ο σπαραγμός στο τραγούδι.
Θα μπορούσα να το ακούω για ώρες.....
Και  σκέφτομαι πως δεν γίνεται να μην τσαλακωθείς από αγάπη, δωσ'της ό,τι νόημα θέλεις.... αλλά κοίτα τι ωραία τραγούδια που μπορείς να γράψεις χάρη σ'αυτό το τσαλάκωμα !

Τέρμα τα xp. Τέλος.
Αφού ο κύριος microsoft μου έβγαλε άχρηστους δύο υπολογιστές, δεν μου έμεινε  άλλη λύση από το να τα αποχαιρετήσω .
Αν κάτι μαθαίνει κανείς  στην εποχή μας, είναι η περιορισμένη διάρκεια που έχουν τα πάντα γύρω
μας. Οι γρήγορες αλλαγές. Το να μην έχεις δικαίωμα στη συνήθεια.
...
Τέσπα. Άσχετο, αλλά κι αυτό σημερινό.
Ερχόμενη σε επαφή με διάφορους ανωτέρους μου στη δουλειά, αναγκαστικά παρατηρώ ποιοι είναι αυτοί που εξελίσσονται. Σε πολλές περιπτώσεις δεν είναι άτομα με ιδιαίτερα προσόντα. Απλά άνθρωποι με συγκεκριμένους στόχους που  εκμεταλλευόμενοι την "θεσμοθετημένη αναξιοκρατία" (μα τι ωραία έκφραση ! - κλεμμένη) αναρριχήθηκαν εκεί που βρίσκονται σήμερα.
Πτυχία ανούσια, αποκτημένα χωρίς κόπο, στοχευμένη επιδίωξη να βρεθούν σε θέσεις κλειδιά...
πολύ απλά :
η εικόνα του τόπου
...
Είναι οι ίδιοι που μας κυβερνούνε, που γίνονται δήμαρχοι και διευθυντές στο δημόσιο.
Είναι οι ίδιοι που με κρίση  ή χωρίς δε φοβούνται ότι θα απολυθούν , ότι θα πεινάσουν, ότι θα βρεθούν στο δρόμο.
....
Απαισιόδοξο.... δε λέω....
όσο και το live your (real) myth in Greece

μια φράση ένα βιβλίο

" Η Μέτσα Ινθούνθα ανήκε σ'εκείνο το είδος γυναικών, φαινομενικά απρόσιτων, που γίνονται αντικείμενα ονειροπολήσεων στις κουβέρτες των καραβιών και στα ορύγματα των μετώπων της μάχης. Επί χιλιάδες χρόνια οι άντρες είχαν πολεμήσει, πυρπολήσει πόλεις και σκοτώσει για να κατακτήσουν γυναίκες σαν κι αυτήν."

(κι ο Αρτούρο Πέρεθ- Ρεβέρτε ξέρει να πλάθει ιστορίες και ήρωες που θα θυμάται ο αναγνώστης.... στο Ταγκό της Παλιάς Φρουράς)

τα μικρά και ασήμαντα

Εκείνο το καλοκαίρι όλα ήταν δύσκολα. Δύσκολος ο αποχωρισμός, δύσκολη η επανεγκατάσταση στη χρεοκοπημένη χώρα, που  δεν έμοιαζε καθόλου μ'αυτήν που είχα αφήσει πίσω, πολλές αβεβαιότητες, ακόμη πιο θολό και δυσοίωνο το μέλλον.

Μέσα σε κείνη την αναμπουμπούλα, οι ημέρες είχαν περάσει γρήγορα, σπίτι δεν είχα βρει, σε λίγο θα έρχονταν τα πράγματά  απ'έξω και δεν είχα πού να τα βάλω κι εκείνος έπρεπε να γυρίσει στη δουλειά του. 

Το θερμόμετρο έδειχνε καθημερινά 40 βαθμούς  λες και είχε κολλήσει και οι περισσότεροι σπιτονοικοκυραίοι ήθελαν να σου δείξουν τα διαμερίσματα ντάλα μεσημέρι την ώρα που γύριζαν από τη δουλειά, άλλωστε το σούρουπο δεν είχαν ρεύμα. 

Θα έφευγε νωρίς το απόγευμα εκείνης της  μέρας, κι εγώ την επομένη, για να ξαναγυρίσω μετά από λίγες μέρες .

Είχα μπει στο μπάνιο του ξενοδοχείου για λίγη δροσιά, Σάββατο ήταν, μεσημέρι ήταν, μερικές μέρες τις θυμάσαι με ξεχωριστή διαύγεια, όπως άλλες σαν να μην τις έζησες ποτέ. Κατευθείαν στον κάδο ανακύκλωσης.  Πήρα ένα από τα δείγματα σαμπουάν που φύλαγα για  περιπτώσεις σύντομων ταξιδιών , να μην πηγαίνουν εντελώς χαμένα, αν και σε εκτίμηση δεν τα είχα ποτέ..

Τα μαλλιά μου εκείνο το καλοκαίρι, και την άνοιξη, και τον χειμώνα που πέρασε, ήταν βαριά, αφυδατωμένα, ασυνήθιστα σκληρά.Δεν έβρισκαν γιατρειά με τίποτε. Παρά τις θεραπείες παρά τις ακριβές μάσκες. Θες το βαρύ σε μέταλλα νερό, θες ο καυτός ελληνικός ήλιος, θες το στρες...

Αλλά όταν σέρνεσαι κάτω από το αθηναϊκό λιοπύρι κι έχεις τα χίλια δυο στο κεφαλάκι σου, το τελευταίο που σε απασχολεί είναι οι τρίχες που κουβαλάει.

Και τότε, ενώ είσαι στο ντους και αφήνεις το νερό να τρέχει και όλα βαραίνουν αλλόκοτα αυτό το καλοκαίρι, χιλιάδες προβλήματα που ζητούν επιτακτικά μια λύση, νιώθεις μετάξι στο χέρι σου .Στην αρχή δεν το συνειδητοποιείς , αλλά στο τέλος είναι μια παράξενη αίσθηση. Κάποιοι σε κάποιο εργαστήρι κάνανε ένα θαύμα που μπορεί να θεραπεύει τουλάχιστον τα μαλλιά και  είναι από εκείνες τις στιγμές που αρκεί κάτι πολύ μικρό κάτι εντελώς δευτερεύον για να χαράξει μια φωτεινή ακτίνα, να ανοίξει έναν φεγγίτη.

.....
Υ.Γ. Το να βρω το παραπάνω σαμπουάν θα ήταν ιστορία για ένα άλλο ποστ, που δεν νομίζω όμως πως θα ενδιέφερε κανέναν. Σημασία έχει πως μπορεί να παραμένει δύσκολο να θεραπεύσω την ψυχή  από όλα τα μετά, από όλα τα τώρα, αλλά τουλάχιστον τα μαλλιά...αυτά βρήκαν τη γιατρειά τους.
Από τα μικρά και τα ασήμαντα φτιάχνονται συχνά οι μέρες

ελεημοσύνες

έχουμε πάντως ψυχοπονιάρικο κράτος (μιας και δεν έχουμε κράτος δικαίου ή κάτι παρεμφερές)
μπορεί να μην προσφέρει υγεία, παιδεία, δυνατότητες ενός κάποιου μέλλοντος στους νέους....
μπορεί να πάγωσε τον κοσμάκη στα σπίτια τους τελευταίους χειμώνες...
μπορεί κάποιοι να μείνανε άνεργοι ή άστεγοι....
μπορεί να πληρώνουμε φόρους και πάλι φόρους δίχως να ξέρουμε πού πηγαίνουν...

αλλά όλα και όλα ...κανείς δεν μπορεί να μην αναγνωρίσει την φιλευσπλαχνία του προς τους αναξιοπαθούντες...
τη μια επίδομα θέρμανσης τώρα επίδομα αλληλεγγύης

κάτι σαν "να σε κάψω Γιάννη, να σε αλείψω λάδι"
...
τι είπες ;
έχουμε κι εκλογές οσονούπω ;;; α, μααάλιστα

speak low

βοριαδάκι σήμερα μ'έναν λαμπερό ήλιο
..
και μετά ακούς αυτό