όταν ο χρόνος τελείωνε....

"Για μένα πια το ανώτατο αγαθό είναι ο καιρός. Όταν βλέπω τους ανθρώπους να κάνουν περίπατο και να χαζεύουν ή να σπαταλούν τον καιρό σε μάταιες κουβέντες, μου 'ρχεται να κατέβω στο σταυροδρόμι και ν'απλώσω το χέρι μου σαν ζητιάνος : "Κάμετε ελεημοσύνη, χριστιανοί, θα παρακαλούσα, ελεήστε με λίγο από τον καιρό που χάνετε, μια ώρα, δυο ώρες, ό,τι  προαιρείστε...."

Ν. Καζαντζάκης, Αναφορά στον Γκρέκο

days of february

έβγαλε λίγο ήλιο σήμερα, αν και το κρύο παραμονεύει στη γωνία.

και η άνοιξη επίσης . ένα μήνα ακόμη.... βαριά δύο .

δεν περιμένω αυτό το κάτι που θα αλλάξει συθέμελα τη χώρα.
δεν είμαι το 23%. 

είμαι μια ανέλπιδη μονάδα (που εύχεται την διάψευση).

διαβάζω τον Γκρέκο, τον Μεγάλο Ύπνο και το Παλάτι του Μεσονυχτίου.
κι ακούω Meadowland.

έξω .... το πιο ωραίο ήταν το ελληνικό webradio

εκεί πάνω ξεχνάς

....ή μάλλον θυμάσαι. Αυτά που πρέπει.

Η φράση της Μπλίξεν ότι ήταν το πιο όμορφο δώρο που μπορούσε να της κάνει ο Ντένις, με βρήκε να κουνάω το κεφάλι συμφωνώντας.

διασταυρώσεις

traben trarbach σκέφτομαι και αν με ρωτήσεις πότε, θα σου πω χρόνια μακριά και ας μην είναι τόσο μακριά.
μεγαλώνοντας σβήνω όλο και πιο γρήγορα το χτες ή μάλλον το εξοβελίζω σ' έναν παρελθόντα χρόνο χωρίς αριθμητικά σημάδια αναγνωρισιμότητας.
....
λίγο να λείψεις, οι γειτονιές αλλάζουν.το st. τώρα θα είναι πολύ διαφορετικό, αλλά κάποτε διασταυρωθήκανε οι δρόμοι μας και ενώσαμε τις αλλαγές μας.τις δικές του με τις δικές μου.
....
το που μεγαλώνω, το καταλαβαίνω από το βαθμό που αποδέχομαι τα πράγματα. κι από αυτό το αίσθημα της ματαιότητας να δίνεις μάχες που θεωρείς χαμένες.

....
Ήταν μαγεία .....Οι πρώτες πρώτες άσημες λέξεις ήταν μια μικρή επανάσταση, μια μεγάλη απελευθέρωση.
Μετά τριφτήκανε ,γινήκανε πιο καθημερινές, κάποιες πήγανε να παντρευτούν διασημότητα και χάσανε τον αέρα της άσκοπης δημιουργίας .
Ίσως η ελευθερία να εμπνέεται μόνο από την άσκοπη δημιουργικότητα.

Κουβαλάς ένα σύννεφο μέσα στην καρδιά σου.

άλλος για Χίο τράβηξε...

Οι άνθρωποι μεταναστεύουν εξαιτίας της αγωνίας και της παρακμής που βιώνουν. Εξαιτίας της γενικής αίσθησης που τους ταλανίζει πως ό,τι κι αν κάνουν, όσο σκληρά κι αν δουλέψουν, δε θα βγει τίποτα, οι κόποι μιας ολόκληρης χρονιάς γκρεμίζονται σ'ένα λεπτό από κάποιους άλλους. Μεταναστεύουν επειδή τους δημιουργείται η εντύπωση ότι δεν υπάρχει μέλλον, ότι ακόμα κι αν οι ίδιοι έχουν βολευτεί, τα παιδιά τους δεν έχουν ελπίδα. Επειδή υπάρχει η αίσθηση ότι τίποτα δε θ'αλλάξει, ότι η ευτυχία και η πρόοδος ανήκουν σε κάποιους άλλους.

Η ζωή του Πι, Γιαν Μαρτέλ

( για τους μη γνωρίζοντες, πρωταγωνιστής του βιβλίου - που μεταναστεύει-  είναι ένας Ινδός )