conclusions

Ένα κάπως δυσάρεστο γεγονός, είναι κάθε φορά που ανακαλύπτεις πως δεν μπορείς να κάνεις να σκεφτεί ένας άνθρωπος με IQ ας πούμε 90, σαν να είχε 100.

Βέβαια ο λόγος που πέφτεις συνήθως σε μια τέτοια παγίδα, είναι επειδή θεωρείς δεδομένο ότι ο άλλος -εφόσον αξιώθηκε να έχει την θέση που έχει-  έχει και τον ανάλογο δείκτη νοημοσύνης.

Κι εκεί την πατάς. Μοιάζει σαν να μιλάς σε τοίχο και στο τέλος χτυπάς το δικό σου κεφάλι, γιατί προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι που ξεπερνά τη νοημοσύνη του απέναντι.

Συμπεράσματα 

-Υπομένεις όλες τις μαλακίες των προϊσταμένων σου , γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. (δεν είναι βέβαια ιδιαίτερα ευχάριστο, ειδικά όταν ξέρεις πώς λειτουργούν οι βελτιωμένες βερσιόν κάποιου πράγματος)

- Όσο πιο ανάξιος κάποιος, τόσες περισσότερες πιθανότητες να γίνει διευθυντής, προϊστάμενος, κάτι υψηλόβαθμο. Ίσως γιατί το μόνο προσόν γι'αυτές τις θέσεις είναι η φιλοδοξία και οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι ασχολούνται με πραγματικά σοβαρά θέματα.

-Δεν είναι τυχαίο, ότι ζούμε όσα ζούμε.

confusion

όταν ακούω τη νεαρά να διαδηλώνει μπροστά στη Βουλή, επειδή στο σχολείο της δεν στείλανε ακόμη δασκάλα  κοντραμπάσου, αναρωτιέμαι τι σύγχυση έχουμε πάθει σαν λαός  και ζητάμε παντεσπάνι όταν δεν έχουμε ψωμί

...

"Τα άστρα όλα έχουν βγει. Ταξιδεύουν στο Αιγαίο τα παιδικά όνειρά μας. Το κύμα χτυπά τη μάσκα του καϊκιού μας και μας κοιμίζει. Κοιμηθείτε, όνειρά μας. Στην ξένη χώρα που πάμε, πρόσφυγες, τι άραγες να μας περιμένει, τι μέρες να είναι ν'ανατείλουν ;"

 Αιολική Γη, Βενέζης (1943)


(τόσα χρόνια πριν... τόσα χρόνια μετά)

αυτά που βλέπουμε

Την ώρα που περνούσα μπροστά από την είσοδο της παλιάς πολυκατοικίας που έμενα, βρισκόταν εκεί το πτώμα μιας πατημένης γάτας. Μιας ενήλικης γκρίζας γάτας. Που ποιος ξέρει πόσα καλοκαίρια πρόλαβε να ζήσει ή πόσους χειμώνες, αλλά σίγουρα δεν θα ζήσει τον φετινό.
Αδιάφορο. Σωστά ;
 Συνειρμικά  θυμήθηκα τα λόγια του Χ. "Δεν τα βλέπετε στην Ελλάδα τα αδέσποτα. Είναι σαν να μην υπάρχουν για σας."

Όταν ήμουν φοιτήτρια πριν αρκετά χρόνια, δεν είχα κάποια ιδιαίτερη αδυναμία στη λάτρα. Δεν το έκανα επειδή μου άρεσε η βρωμιά. Αν έβλεπα την βρωμιά θα την καθάριζα. ΔΕΝ ΤΗΝ ΕΒΛΕΠΑ.
Έπρεπε να γίνω λιγάκι υποχόνδρια όπως οι περισσότερες γυναίκες και τώρα βλέπω παντού σκόνη και χνούδια και δαχτυλιές στα τζάμια (και αυτή η ομολογία δεν με κάνει επ'ουδενί περήφανη).

Θέλω να πω : Δεν βλέπουμε.
Δεν βλέπουμε την πατημένη γάτα, που την χτυπάμε με το αυτοκίνητο και φεύγουμε, δεν βλέπουμε τον κουτσό ή άρρωστο σκύλο, δεν βλέπουμε τη βρωμιά έξω από το σπίτι μας.
Δεν έχουμε εκπαιδεύσει τα μάτια μας να βλέπουν.
Έχουμε περιορίσει το οπτικό μας πεδίο σε αυτά που θέλουμε να δούμε
Και έτσι μπορούμε να είμαστε ευαίσθητοι και καλοί και ευχαριστημένοι με τον εαυτό μας.

Και δεν σκεφτόμαστε. Ότι μπορεί και μια απλή συνηθισμένη γκρίζα γάτα να αξίζει - τίποτα παραπάνω και τίποτα λιγότερο από- μια ζωή.

σε άλλο χρόνο

κι επειδή

"Humankind cannot bear very much reality"

κατά T.S.Eliot

αφελώς αφελής

το ποια είναι η Ελλάδα  μού είναι κάτι εντελώς άγνωστο. κάτι που αργά αργά ανακάλυψα μόλις τα τελευταία χρόνια.
χαμένη στον μικρόκοσμό μου, τον θεωρούσα μέτρο για να κρίνω το σύμπαν γύρω μου.
(αφέλεια ; έλλειψη παρατηρητικότητας ; ηλιθιότητα ; υποθέτω λίγο απ'όλα.....και φυσικά εγωιστικό και χαζό συνάμα)
και φυσικά ήμουν αλλού γι'αλλού.
όλα γύριζαν διαφορετικά.
μερικές φορές παραξενευόμουν όταν έβλεπα τις υπόγειες διαδρομές που ακολουθούσαν τα πράγματα, αλλά δεν πολυέδινα σημασία. αφενός δεν έμπλεκα εγώ σε αυτές και αφετέρου τις θεωρούσα εξαίρεση

κάπως έτσι...
μόνο που η Ελλάδα είναι εξ'ολοκλήρου μια εξαίρεση. στις προτεραιότητες που δίνει. σ'αυτά που της αρέσει να προσπερνά.

σήμερα πια, με όλη την απογοήτευση που μπορεί να κουβαλά κάποιος που πολλαπλά εξαπατήθηκε, παρακολουθώ σχεδόν αδιάφορα το ψέμα να σκάει σαν ηχηρό πυροτέχνημα, να δημιουργεί τις σχετικές εντυπώσεις και μετά να σβήνει και να χάνεται για να δώσει τη θέση του στην επόμενη απάτη μέχρι που να σβήσει κι αυτή και να ξεχαστεί.
δεν ξέρω πως το βιώνουν οι υπόλοιποι συν-Έλληνες αυτό. ανήκει κι αυτό σ'εκείνα που δεν θα καταλάβω ποτέ.

ασήμαντες παρατηρήσεις

κάποτε όταν ψηφίζανε πολυνομοσχέδια πολύ πιο ήπια από αυτό που τρέχει αυτές τις μέρες, καίγανε το Σύνταγμα (σήμερα γίνανε κυβέρνηση, οπότε ποιοι να κάψουν τι).
τώρα το μνημόνιο είναι γλυκό, τα μέτρα "αναγκαία", η κυβέρνηση κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί.
και κανείς δε σηκώνει κεφάλι.
θυμάμαι ακόμη τον Γερμανό δημοσιογράφο να δηλώνει σε κανάλι του τόπου του (λίγο μετά την πρώτη εκλογή του Σύριζα), πως αν δεν μπορέσει ο Τσίπρας να περάσει τα μέτρα, τότε ποιος ?

να τα χαιρόμαστε