We met when we were almost young
deep in the green lilac park.

L.C.

κουβέντα να γίνεται

πολύ δύσκολο να βγάλεις αντισυνταγματικό κάτι που ο εργοδότης σου ορίζει ως νόμιμο.
ακριβώς όπως σαν εργαζόμενοι δεν καταγγέλλουμε τον προϊστάμενό μας που παρατυπεί /παρανομεί.

ίσως αντί για τα νέα Θρησκευτικά ή την καλλιέργεια φορολογικής συνείδησης σε μαθητές του δημοτικού (sic) να έπρεπε να τους διδάξουν τη λειτουργία της δικαιοσύνης και της νομιμότητας σε πραγματικές συνθήκες.

σκόρπια

αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι , θα ήταν τραγικά γελοίοι. η τραγικότητα δεν αφορά τους ίδιους.
....
μ' αρέσει ακόμη να κοιτώ τον ουρανό.
....
ένα δροσερό αεράκι φύσηξε σήμερα. όμορφο φθινόπωρο / άσχημη πόλη.
....
πιο πολύ γελώ που ενώ μπαίνουνε ολοφάνερα στα σπίτια και κλέβουνε ό,τι βρούνε, στη συνέχεια οι ίδιοι /φιλάνθρωποι μοιράζουνε  γλειμμένα κόκαλα / συσσίτια . πόσο θα΄θελα να τους φτύσω στο πρόσωπο.
....
μετά να παραδώσω ελληνική ιθαγένεια, όνομα, διαβατήριο, μνήμες. δικά τους όλα.
.....
.....
είναι η εποχή που ο ουρανός της δύσης παίρνει τα πιο ωραία χρώματα.

....
.....
η Ελλάδα που επαναστατεί κοιμάται βαθιά.
.....
ακούει στριμωγμένη κλασική μουσική στα ΜΜΜ και χαίρεται δικαιοσύνη.
.....
ίσως σε 400 χρόνια ξυπνήσει.

από τα μικρά και λιγότερο ? σημαντικά ή περνώντας από το ένα θέμα στο άλλο

το ξέρω πως σ'αυτόν τον τόπο "της απαράμιλλης ομορφιάς που γέννησε τις αξίες του πολιτισμού" δεν επιτρέπεται στο μυαλό σου να κάνεις συγκρίσεις με τα "αλλού", πόσο μάλλον να τους δίνεις υπόσταση με λέξεις που κάποιοι μπορεί να διαβάσουν και να ενοχληθούν, αλλά καμιά φορά το μυαλό δεν υπακούει και χωρίς καμία άδεια από τη λογική σου, βάζει τις εικόνες του "εδώ" και του "εκεί" δίπλα δίπλα
έτσι αυθαίρετα

παρατηρείς ας πούμε τον κόσμο στα σούπερ μάρκετ

το πιο αγράμματο τσόκαρο του "εκεί"  ξέρει να αποφύγει τις πλαστικές σακούλες γιατί πρέπει να τις πληρώσει και σιγά σιγά αποκτά μια ελάχιστη οικολογική συνείδηση
έστω και με το ζόρι*
δεν είναι από τη φύση τους πιο οικολόγοι οι "εκεί", δεν είναι πιο καλλιεργημένοι ή πιο έξυπνοι
(θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ίσως μια μεγάλη μερίδα από αυτούς πιο τσιγκούνηδες)
αν συγκρίνουμε σε ποσοστό πληθυσμού διπλώματα και μεταπτυχιακά, τους βάζουμε κάτω χωρίς προσπάθεια

απλά το κράτος τους προωθεί πρακτικές που τους υποχρεώνει σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης/ στάσης ζωής, όπως το δικό μας υιοθετεί και καλλιεργεί άλλες πρακτικές - και δε μιλώ πια για οικολογία και πράσινα άλογα, αλλάζω θέμα, άλλωστε ποιος το υπολογίζει το περιβάλλον ? - οι οποίες πρακτικές επί δεκαετίες διδάσκουν το ίδιο πράγμα : μόνο αν κλέβεις, αν καταφέρνεις να εξαπατάς τους άλλους κι αν μπορείς να παραβαίνεις το νόμο χωρίς να σε πιάνουν ή ακόμη καλύτερα προσαρμόζοντας κάθε φορά το νόμο στις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες έχεις ελπίδες επιτυχίας σε οποιονδήποτε τομέα στο "εδώ"


(για τις πλαστικές σακούλες.... θα εφαρμοστεί κι εδώ κάποτε η ευρωπαϊκή απόφαση το δίχως άλλο, αλλά δεν είναι αυτό που μας καίει...έτσι δεν είναι?)

* στη Γερμανία και σε άλλες χώρες τα περισσότερα καταστήματα εδώ και περίπου έναν χρόνο κάνουν προσπάθειες να περιορίσουν τις πλαστικές σακούλες λόγω του υψηλού τους κόστους και της μεγάλης οικολογικής καταστροφής που προκαλούν

ομολογώ

είναι από αυτές τις ωραίες Κυριακές του Σεπτέμβρη σήμερα. αυτές που ακόμη νιώθεις καλοκαίρι, αν και ξέρεις πως δεν θα κρατήσει πολύ ακόμη.
ένα νοτιοδυτικό αεράκι φυσά τα φύλλα της λεύκας μας και τα κάνει να ψιθυρίζουν ένα σιγανό τραγούδι.
αν ήσουν εδώ σήμερα θα πηγαίναμε στην Αίγινα. δεν ξέρω γιατί στην Αίγινα.... έτσι απλά....αυτό μου ήρθε.

χτες τελείωσα το Confiteor. τι βιβλίο!
τι αριστουργηματική γραφή ! να μπλέκουν οι εποχές και τα πρόσωπα και τα γεγονότα, από τρίτο πρόσωπο η αφήγηση να περνά σε πρώτο μέσα στην ίδια πρόταση και να εναλλάσσονται οι πρωταγωνιστές όπως και οι ιστορικές περίοδοι με κινηματογραφική ταχύτητα. ένα Cloud Atlas λογοτεχνικό, αν μπορεί να γίνει αυτή η σύγκριση. αλλά πιο σπουδαίο. πιο δύσκολο. πιο απαιτητικό σαν σύλληψη και δημιουργία.
δε μιλώ για την υπόθεση η οποία από μόνη της δεν κάνει ποτέ ένα βιβλίο αριστούργημα. μιλώ για την μαεστρία της γραφής.
σαν να ενώθηκαν πολλές τέχνες μαζί και να έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα.
ο δε χαρακτηρισμός του έργου ως ημιτελούς, στο τέλος, από τον ίδιο τον συγγραφέα, απόλυτα ταιριαστός με το συναίσθημα που σου αφήνει, παρά το κανονικό τέλος.

είναι η ώρα που οι σκιές μεγαλώνουν εκεί έξω. ίσως να μην ήταν η Αίγινα, ίσως να ήταν οι Σπέτσες. αλλά δεν έχει τελικά και πολλή σημασία.

ηρεμία μέσα από το διαρκές νταπ νταπ νταπ

Τον Πλανήτη τον βλέπαμε κάθε μέρα από τα παράθυρα και το βόρειο μπαλκονάκι. Αυτόν αντίκριζα πρώτο πρώτο τα πρωινά εκτιμώντας την ένταση του αέρα. Ακόμη και ανεμοδαρμένος πρόσφερε ένα είδους γαλήνης. Mια μέρα που να μην τον θαλασσόδερνε το κύμα δε βρήκαμε να τον περπατήσουμε, να ανέβουμε πάνω του, στον φάρο. Τις νύχτες  ξύπναγα από το διαρκές χτύπημα του βοριά στα παραθυρόφυλλα. Τότε άκουγα και τα βελάσματα των προβάτων χαμηλά κάτω στην πεδιάδα δίπλα στα λιόδεντρα. 

τις "ευάλωτες κοινωνικές ομάδες" που θα πάρουν τα 250 εκ θα ήθελα να δω.

πόσο καραγκιόζηδες...