πόσο πια....;

 Αυτό....που κάνεις ένα εμβόλιο και μετά παθαίνεις θρόμβωση, εγκεφαλικό, παράλυση...κάτι τέλος πάντων που μπορεί να σου στοιχίσει και τη ζωή...αλλά το εμβόλιο, δλδ η ουσία που μπήκε μέσα σου σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δε συνδέεται με τον μάλλον πρόωρο θάνατό σου....αυτό επιβεβαιώνει μόνο ένα πράγμα. Ή μάλλον δύο : ότι μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους και εντελώς αναλώσιμους.

το ερώτημα που δε γίνεται

 Η δική μου απορία δεν είναι που υπάρχουν βιαστές και παιδεραστές. Η δική μου απορία είναι πώς αυτοί οι άνθρωποι κατέχουν συνήθως επιτελικές θέσεις. 

Θέλω να πω πως δεν είναι το αίσθημα της εξουσίας που αποκτούν και ξαφνικά αλλάζει τον χαρακτήρα αυτών των ανθρώπων, αλλά πως το ίδιο το σύστημα τους προωθεί, διότι αυτοί το στηρίζουν με τον τρόπο τους, όπως και ξέρουν να το εκμεταλλευτούν.

με αφορμή ένα φανελάκι*

 Υπάρχουν φράσεις σε κάθε λαό (όπως και σε κάθε άνθρωπο) που με λίγα λόγια προσδιορίζουν τη βασική κοσμοθεωρία του. Όταν έχεις ζήσει σε διαφορετικές χώρες για αρκετά χρόνια, αυτές πέφτουν κατευθείαν στην αντίληψή σου καθώς η σύγκριση γίνεται αυτόματα στο μυαλό σου δίχως καμία δική σου προσπάθεια.

Στη Γερμανία η φράση αυτή είναι : " Πώς θα κάνετε οικονομία". Όλη η ζωή των Γερμανών μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από το πώς θα εξοικονομήσουν περισσότερα χρήματα από οποιαδήποτε δραστηριότητα της ζωής τους.

Στην Ελλάδα η φράση αυτή είναι : " Πώς θα τραβήξετε τα βλέμματα...ή αλλιώς... πώς θα κάνετε εντύπωση". Με ποιο outfit, με ποια συμπεριφορά, με την αγορά και την κατοχή ποιων συγκεκριμένων καταναλωτικών αγαθών.

...

* (προσωπικά το φανελάκι του κ Τσιόδρα δεν μου έκανε καμία εντύπωση, ούτε αρνητική, ούτε θετική. Όταν τον είδα να εμβολιάζεται on camera σκεφτόμουν μόνο αν πράγματι το εμβόλιο είναι αποτελεσματικό, πόσο καιρό θα μας προστατεύει και ποιες μπορεί να είναι οι μακροπρόθεσμες παρενέργειές του καθώς η φόρμουλά του είναι κάτι τελείως νέο και πειραματικό. Ο άνθρωπος είναι γιατρός..Προφανώς όσοι σχολίασαν την ενδυμασία του, όταν επισκέπτονται γιατρό, το κάνουν με κριτήριο αν η εμφάνισή του ανταποκρίνεται στα γούστα τους.)

σημεία των καιρών

 Κι επειδή η καραντίνα έκλεισε τα μπουζούκια, οι Ελληναράδες γείτονες μετέτρεψαν το σπίτι τους σε κέντρο διασκέδασης. Εφοδιάστηκαν με καραόκε, κάλεσαν φίλους και μερακλώνουν.

Χτες τα μεσάνυχτα μια σαλεμένη, ίσως και από την κλεισούρα γριά, βγήκε στο μπαλκόνι και φώναζε για τουλάχιστον 3 ώρες. Μπερδεμένα λόγια, άκρη δεν έβγαζες. Κάποια στιγμή ήρθε η αστυνομία, δεν κατάφερε τίποτα.

Ζούμε μια παράνοια. Και δεν είναι -μόνο- ο κορωναϊός.

Σήμερα...

 Σήμερα πέθανε η κ Ν, μια γειτόνισσα από τα παλιά. Δεν ήταν νέα, ούτε κι έμοιαζε η ζωή της με αυτό που αποκαλούμε "ζωή" καθώς ήταν εδώ και πολύ καιρό καθηλωμένη σ'ένα κρεβάτι. Όμως τελευταία ακούω μόνο θανάτους.

Και δεν ξέρω αν οι θάνατοι πλήθυναν ή αν παλιότερα δε με αφορούσαν. Το δεύτερο μάλλον. Οι άνθρωποι πάντα πέθαιναν, αλλά μεγαλώνοντας πληθαίνουν οι "δικοί" μας νεκροί. Κι ο κόσμος γύρω μας γίνεται πιο ξένος.

Χτες, σε κάποια στιγμή που προγραμμάτιζα τις σημερινές μου δουλειές, σκέφτηκα πως αυτοί που "φεύγουν" κάπως ξαφνικά, αφήνουν πολλά πράγματα στη μέση. Κι αυτή η σκέψη ήταν κάπως στενάχωρη. Είχε κάτι το ανεκπλήρωτο.

4 χρόνια από εκείνον τον θάνατο σήμερα που μάθαμε για έναν άλλον

 

 Θα ήθελα να γράψω κάτι, αλλά δεν μπορώ. Μερικές φορές τα νέα είναι πολύ καθηλωτικά. Θα ήθελα να γράψω στον φίλο Δημήτρη, "Βάστα", "Βάστα και κράτησε όλες τις όμορφες στιγμές.Τα γέλια και τα παιχνίδια και τις κοινές εμπειρίες και όλη την ομορφιά που μοιραστήκατε. Γιατί αν υπάρχει κάτι που δε χάνεται, ίσως αυτό να είναι η αγάπη"

Ain't no sunshine

Aπό τα αγαπημένα μου. Κι ο Withers φέτος έφυγε, αφού πρώτα μας άφησε την εικόνα των εποχών  που αλλάζουν με αυτό το τραγούδι στο Notting Hill