διαδρομές

το λεωφορείο ελίσσεται συνεχώς σε μια δαιδαλώδη διαδρομή ανάμεσα σε σπίτια από κόκκινα τούβλα με μικρούς κήπους και ξύλινους φράχτες. πιο κάτω βόσκουν παχουλές αγελάδες .
χαζεύω τα σπίτια με τις φτηνές τους κουρτίνες. ενώ το μυαλό μου ακολουθεί πολλά διαφορετικά μονοπάτια ανάμεσα σε εικόνες και μνήμες
είναι εκείνο το κείμενο του Τ. για το ταξίδι.το ταξίδι που δε σε οδηγεί στο αλλού, αλλά σε ένα πιο βαθύ εγώ
είναι εκείνη η αγκαλιά Νοέμβρη μήνα με νοτιά στη Βουλιαγμένη
-κάτι βρήκες εσύ
πράγματι κάτι είχα βρει ενώ σε περίμενα έξω από το ακριβό ξενοδοχείο.
ήταν η Πούλια. και ήξερα πως "εκείνος" δε θα ήταν πολύ μακριά της.
φορούσα το αγαπημένο μου παλτό...και μερικές φορές μου φαίνεται αστείο που όλα τα λές "παλτά", αλλά είναι επειδή εσύ δε κρυώνεις ποτέ
μια μέρα σκέφτηκα τι νόημα έχει να τα ονομάζω, ζακέτες και σακάκια και καμπαρντίνες και μπουφάν και παρκά....εσύ τα λες παλτά
κι έχεις δίκιο, αγάπη
αλλά θυμάμαι ποιο φορούσα εκείνη τη νύχτα με το νοτιά που με αγκάλιαζες δίπλα στη χλαπαταγή του κύματος και στο ανεμοδαρμένο αλμυρίκι

θα σας εξαφανίσωμεν

λατρεμένη σκηνή του παλιού ελληνικού κιν/φου

Αλλά δε θέλω να υπαινιχθώ τίποτα. Εύχομαι μόνο το καλύτερο για τον τόπο.
Και ξέρω πως γίνεται.

χωρίς θέμα

Ξυπνώ σε μία Κυριακή χωρίς θέμα. Η σκέψη της Κυριακής "χωρίς θέμα" με μελαγχολεί.
Χτες κοιτούσα το μισό φεγγάρι πίσω από τα δέντρα, ενώ σκεφτόμουν το σπίτι.Το νέο μου σπίτι.
Και θυμήθηκα τη Μαλβίνα. Ποτέ δε μου πήγαινε σαν περσόνα. Παραήταν μαγκιόρα για τα γούστα μου . Παραήταν αθυρόστομη.
Τη σεβόταν όμως ο Στάθης T. Κι εγώ σεβόμουν το Στάθη. Και την κρίση του.
Στο μεταξύ άλλαξα κι εγώ. Και τα γούστα μου

Τη θυμήθηκα λόγω του σπιτιού.

Ψάχνοντας χτες λιγάκι στο δίκτυο έπεσα πάνω σε ένα από τα τελευταία κείμενά της .
Σκληρό, μελαγχολικό, ειρωνικό απέναντι στο θάνατο, με το φόβο αν και καμουφλαρισμένο ανίκανο να κρυφτεί πίσω από τις φτιασιδωμένες λέξεις....με την ελπίδα.....μια τόση δα ελπίδα....τόση δα.....
Μικρή και τεράστια. Πόσο μικρή μπορεί να είναι μια ελπίδα που κουβαλά από πίσω της μια ζωή ;
.............................

Δε μ'αρέσουν τα όνειρα που ακουμπούν σε ένα μέλλον που δεν μπορώ να δω. Θέλω τα όνειρά μου να αναφέρονται σε αυτά που τώρα μπορώ.... επιθυμώ να πραγματοποιήσω.
Νομίζω πως μόνο οι πολύ πολύ ευτυχισμένοι άνθρωποι -τυφλωμένοι από την ίδια τους την ευτυχία- τολμούν να θεωρούν την κατάσταση της ευτυχίας τους σαν εχέγγυο για μακρινά όνειρα
............................

Αρκετά. Βγαίνω. Πάω να δώσω θέμα στην Κυριακή μου.

..αλλά σήμερα η μέρα είναι ηλιόλουστη

Κουράζομαι.
Όχι από αυτά που πρέπει να γίνουν. Αλλά απ'όσα μου λείπουν.
Κάπου είχα διαβάσει (θυμάμαι πού και από ποιον, μα δεν έχει σημασία να αναφέρω βιβλία και λογοτέχνες) πως αν κλείσεις έναν Μασάι στη φυλακή, σύντομα θα πεθάνει. Ακόμη κι αν η ποινή δεν είναι ισόβια, αλλά περιορισμένης διάρκειας.
Όταν το διάβασα σκέφτηκα πως μάλλον τρέχει αφρικάνικο αίμα στις φλέβες μου

χώμα

O αέρας γεμίζει χώμα αιωρούμενο απ΄τους σκαμμένους δρόμους. Φυσά. Πολύ.
Έτσι θα με αποχαιρετήσει αυτή η πόλη;
Μ' αυτό το χώμα να πλανάται στην ατμόσφαιρα ; Στη σκέψη ;

Χτες πέταξα τόσα πολλά ¨ πράγματά μου" που στο τέλος ένιωθα να έχω χάσει τον εαυτό μου. Αντικείμενα που κάποτε είχαν μια ιδιαίτερη αξία , χάρτινες σκέψεις, συλλογές αναμνήσεων...δεν ήξερα πού να τα χωρέσω. Στο μυαλό μου είχα κάνει μόνο έναν διαχωρισμό "τι χρειάζομαι άμεσα", "τι θα ξαναβρώ μετά από χρόνια" . Δε σκέφτηκα την ενότητα "δεν το χρειάζεσαι καθόλου.....αλλά είσαι εσύ....αν κάποτε αξιωθείς να το ξαναγγίξεις θα βρεις το κομμάτι που άφησες πίσω"

Μερικές φορές η ελαττωματική μου σκέψη με εγκλωβίζει τόσο στο παρόν που ενεργώ σα να έχω καταργήσει το μέλλον

Χαζεύω τον ουρανό από εδώ που κάθομαι κι έχει αυτό το απίστευτο μπλε χρώμα σαν εκείνη την πρώτη φορά στο Ζάππειο πριν χρόνια, Γενάρη μήνα.

Είναι η γωνιά μου αυτή. Κι ήταν η αιτία για να πω το "ναι" γι' αυτό το σπίτι. Ήξερα από την αρχή ότι θα γινόταν η γωνιά μου. Δεν ήξερα πόσο μοναχική θα ήταν.

Groß Miltzow

Μια μικρή, σύντομη στάση με το αυτοκίνητο για να ξεπιαστεί λίγο ο σκύλος, μας οδηγεί σε έναν μικρό οικισμό από αγροτόσπιτα .
Παχιά πρόβατα μέσα σε πλούσια λιβάδια είναι μέρος του σκηνικού, ενώ στη διπλανή αγροικία δυο άλογα μασουλούν χαλαρά την πρασινάδα.
Λίγο πιο πέρα μια μικρή πλατεία με έναν ροδώνα στη μέση προδίδει την αγάπη των κατοίκων για τον μικρό, αλλά φροντισμένο τόπο τους
Παίζουμε, φωνάζουμε, γελάμε...διαταράσσουμε την ησυχία που μέχρι τώρα μόνο τα πουλιά μοιάζανε να έχουν δικαίωμα πάνω της. Θα μπορούσαμε να είμαστε μέρος μιας διαφήμισης, αλλά η πραγματικότητα είναι πολύ πιο απλή και καθόλου στημένη
Μου κάνω την κλασική ερώτηση που κάνω κάθε φορά στον εαυτό μου, όταν η εξωτερική ομορφιά έρχεται και με πλημμυρίζει.
Και η απάντηση μοιάζει αναπάντεχα θετική.
(αν σας αρέσει η εικόνα...παρακαλώ μεγαλώστε την....με ένα απλό κλικ)

ο Λαχειοπώλης τ' Ουρανού

Δε μου αρέσουν τα μνημόσυνα. Ούτε και οι επετειακές εκδηλώσεις.
Δε μου αρέσει η μνήμη να έχει ημερομηνία.
Το πρωί ωστόσο άκουσα τυχαία για τα 15 χρόνια που έκλεισαν χτες από το θάνατο του Χατζιδάκι και από τότε ακούω τη βαθιά φωνή του -έτσι όπως την άκουσα στο "Είδωλο στο καθρέφτη"- στο παρακάτω

(και είναι από τις λίγες φορές που ένα γραπτό κείμενο νιώθω να υστερεί τόσο πολύ σε σχέση με την απαγγελία από τον ίδιο το δημιουργό του) :

...Σηκώθηκα απ΄ το πιάνο και πλησιάζω τον καθρέφτη. Ήμουνα ξαναμμένος. Είδα το είδωλό μου να κρατά φτερά του παγωνιού και δροσερούς καρπούς του Θέρους. Κι είπα από μέσα μου: Είμαι ο Λαχειοπώλης τ΄ Ουρανού. Μοιράζω αριθμούς σε ξωτικά κι αγγέλους.
Κι αποφασίζω ευθύς την πιο μεγάλη μου πράξη. Σκόρπισα τα λαχεία μου στους γαλαξίες και στο άπειρο. Έτσι δεν θά ΄ναι δυνατό κανείς να ξαναδημιουργήσει, να πράξει το καλό -που λεν- ή το κακό. Σπατάλη η απόφασή μου, μα ο κόσμος πάει για να χαθεί.

Το λεω για να τ΄ ακούν οι νέοι, και να σκορπίσουν τα λαχεία τους κι αυτοί, όπου μπορέσουν κι όπου βρουν. Να μην τ΄ αφήσουν κέρδος στους πολλούς. Έτσι τουλάχιστον, θα κατακτήσουμε τη δυνατότητα να μας φοβούνται. Ποιους; Εμάς, τους ποιητές.
Μια και δεν είναι δυνατό να μας εντάξουν στα συρτάρια τους, σ΄ ό,τι μπορούν να ελέγξουνε και να προβλέψουν οι ανερχόμενοι πολλοί. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να δεχτούμε φάκελο, κατάταξη, τάξη κι αριθμό. Τους φοβερίζει η άρνησή μας να ενταχθούμε στις ομάδες αυτών που όταν κοιμούνται, τα χέρια τους είναι από μέσα ή απ΄ έξω από το πάπλωμα.
Γιατί τα χέρια τα δικά μας την ώρα του ύπνου, ζωγραφίζουν ελεύθερα τους ανέμους, με χρώματα και με σχηματισμούς πτηνών, και μας τοποθετούν παντοτινά μες στους αιώνες, με την αθάνατη κι ερωτική μορφή του Λαχειοπώλη τ΄ Ουρανού...
Μάνος Χατζιδάκης «Tα σχόλια του Τρίτου»


Κάποια στιγμή πριν μερικούς μήνες είχα αναφερθεί στην προσωπική μου πεποίθηση πως όλοι μας κουβαλάμε μία ηλικία. Όχι πολλές. Μία. Πιστεύω πως ο Χατζιδάκις πέρασε τη ζωή του σ' αυτό το μεταίχμιο των εποχών που το παιδί περνά στην εφηβεία.
Ασυμβίβαστος, αδιάφορος προς τις κοινωνικές συμβάσεις, εγωιστής και πεισματάρης, με ισχυρά θέλω και πιστεύω....και μέσα σε όλα αυτά βαθιά ρομαντικός και ονειροπόλος.




Κάτι μου λέει πως η επένδυση του παραπάνω βίντεο με τη μουσική του Yann Tiersen μάλλον δε θα τον ενοχλούσε

Υ.Γ. Τα σχόλια για την παραπάνω ανάρτηση άλλοτε εμφανίζονται και άλλοτε όχι. Προφανώς προκειται για κάποια δυσλειτουργία του blogger.