Μετά από ένα εικοσάλεπτο αναμονής στη στάση κι ενώ έχω αρχίσει να κρυώνω , ρωτώ τη γυναίκα που κάθεται δίπλα μου, αν ξέρει πόσο τακτικά περνά το λεωφορείο.
Σηκώνει τους ώμους, δεν προλαβαίνει να απαντήσει όταν μια άλλη γυναίκα λίγο πιο πέρα παίρνει το λόγο αγανακτισμένα και απαντά : «όποτε θέλει»
Το επαναλαμβάνει ακόμη πιο θυμωμένα αυτή τη φορά, σαν να μην την άκουσα: «όποτε θέλει περνάει, δεν έχει ώρα»
Και δεν ξέρω γιατί, αλλά αυτό το «όποτε θέλει» μου κάνει ένα κλικ, κολλάει στο μυαλό μου, μου δίνει απαντήσεις σε πολλά πολλά θέματα. Όποτε θέλουν στέλνουν τα σχολικά βιβλία στα παιδιά, όποτε θέλουν εκδικάζουν την υπόθεσή σου, όποτε θέλουν σου δίνουν φάρμακα οι φαρμακοποιοί, όποτε θέλει θα σε δει ο γιατρός.
Αυτοί είμαστε. Η κοινωνία του «όποτε θέλει»
Και θα συμπλήρωνα και του «αν θέλει»
Θυμάμαι που θύμωνα στη Γερμανία όταν τύχαινε το λεωφορείο ή το τρένο να καθυστερήσει πέραν του πενταλέπτου.
Αλλά εκεί υπήρχαν πίνακες αναρτημένοι, με ώρες και λεπτά, εδώ για να μην κάνουμε τη ζωή μας δύσκολη, δεν μπλέκουμε σε τέτοιους προγραμματισμούς
Ποιος θα τους κάνει…και ποιος θα τους εφαρμόσει….άσε, μην πρέπει να λογοδοτήσουμε και μετά…
Πιο εύκολα εφαρμόζεται το "όποτε θέλει" χωρις αυτά
….
Αλλάζω θέμα. Και θα ήθελα αν κάποιος μπορεί να με διαφωτίσει λίγο, να μου πει τι ακριβώς δεν καταλαβαίνω καλά. Γιατί δεν γίνεται ….κάτι δεν πάει καλά με την αντίληψη μου.
Από τη μια τα ειδησεογραφικά μιλούν για πείνα, φτώχεια, ανεργία κι από την άλλη τα καφέ και τα μπαρ σφύζουν από ζωή, τα κοριτσόπουλα κυκλοφορούν εκεί έξω σαν ακριβοπληρωμένα μοντέλα με άψογο πεντικιούρ και μαλλί κομμωτηρίου και στο Mall γίνεται κάθε φορά ΤΟ λαϊκό προσκύνημα. Για κάθε άνεργο, πεινασμένο, ζητιάνο έχω τουλάχιστον 100 άτομα να αντιπαραθέσω που σκορπάνε το χρήμα δίχως δεύτερη σκέψη Ακόμη κι αν υποθέσουμε ότι ο κόσμος που συναντώ εκεί έξω είναι μια μικρή μειοψηφία, γίνεται να πέφτω πάντα στην ίδια μειοψηφία ;
Σε οποιαδήποτε περιοχή της Αθήνας;
Να μη μιλήσω για την επαρχία, όπου η κρίση είναι μάλλον θέμα των ειδήσεων που αφορά κάποια ξένη χώρα.
(Την άλλη φορά μου κλαιγόταν φίλη από την επαρχία για τα εισοδήματα που μειώνονται, η ίδια δημόσιος υπάλληλος όπως και ο άντρας της και με τρία ακίνητα στην κατοχή τους. Της είπα εντάξει δεν είναι και τόσο τραγικά τα πράγματα τουλάχιστον για την ίδια. «Ναι, αλλά ο κόσμος πεινάει » μου απάντησε
Την ρώτησα ποιος κόσμος ? Ήξερε η ίδια να μου αναφέρει κάποιον ? «Όχι στον δικό μου κύκλο κανένας δεν πεινάει , αλλά άλλοι….άλλοι άνθρωποι Δεν βλέπεις στις ειδήσεις τι γίνεται?»)
Δε διαφωνώ πως υπάρχει κρίση. Απλά αφορά ένα σχετικά μικρό ποσοστό μισθωτών και χαμηλοσυνταξιούχων που δεν έχουν άλλα εισοδήματα. Αυτό πιστεύω προσωπικά.
Όπως και δεν πιστεύω πια πως υπάρχει ελεύθερος επαγγελματίας που να δηλώνει στο ακέραιο το εισόδημά του στην εφορία
Εγώ τουλάχιστον αποδείξεις δεν παίρνω, παρά μονάχα αν τις ζητήσω και κάποιες φορές αρκετά επίμονα.
Κυκλοφορεί πολύ μαύρο χρήμα εκεί έξω και πιστεύω πως αυτό είναι που γεμίζει τα Mall , τα καφέ και τα ινστιτούτα ομορφιάς
Από την άλλη το κράτος δεν θέλει. Προτιμά να διαιωνίζει όλη αυτή τη σαπίλα, να μην ακουμπά όσους με τις ευλογίες του το κατακλέβουν και να συνεχίζει να κάνει τα στραβά μάτια εκεί που δεν το συμφέρει
….
Φυσικά και για όλα φταίει η Μέρκελ. Για την κακοδιοίκηση, για την κακοδιαχείριση δημόσιου χρήματος, για την ατιμωρησία όλων όσων βλάψανε και βλάπτουν τη χώρα, για το μπάχαλο που λέγεται δημόσιος τομέας, για το τσαρικό καθεστώς των ΔΕΚΟ, για το ότι κάθε Βύρωνας διορίζει την κόρη του…
Ευτυχώς που για την κακοδαιμονία μας φταίνε οι άλλοι, οι ξένοι…..τουλάχιστον έτσι έχουμε την ελπίδα πως μόλις απαλλαγούμε από αυτούς , όλα θα τα φτιάξουμε . ΟΛΑ
....
Πολυ γκρίνια όμως και δεν θέλω να κλείσω μ'αυτήν
Σήμερα πήγα στο Alegria, θαυμάσια πάρασταση, αν και έχω δει και πιο ενδιαφέρουσες του είδους.
Κι όπως έβλεπα αυτά τα θαυμάσια κορμιά να καταργούν τους νόμους της φυσικής , να αιωρούνται, να πέφτουν από ψηλά, να λυγίζουν... δεν μπόρεσα να μην σκεφτώ τι τυχερά παιδιά που γεννήθηκαν σε χώρες όπου μπορείς να γίνεις τα πάντα. Τα πάντα... ανάλογα με την αξία σου, τη δουλειά σου, τις επιθυμίες σου, τα όνειρά σου