οι άλλοι (1)

Σήμερα είδα τον Γ.  Είχα να τον δω από τις αρχές του καλοκαιριού που μας πέρασε.
Ανήκει στους ανθρώπους που συμπαθώ αν και το μεγαλύτερο μέρος της κοινωνίας τον τοποθετεί στο περιθώριο.
Τον περιθωριοποιεί γιατί δεν κραυγάζει. Γιατί δεν ντύνεται με τον τρόπο που θα ήθελαν εκείνοι για να τον αναγνωρίσουν ως "δικό τους". Γιατί είναι υπερβολικά απλός. Γιατί ψευδίζει ελαφρά και δεν έχει ωραία δόντια.
Οι περισσότεροι που βρέθηκαν μαζί του στο ίδιο περιβάλλον όπως εγώ, δεν γνωρίζουν καν ότι ο Γ έχει βγάλει το Πανεπιστήμιο ή ότι κατάγεται από ένα πανέμορφο νησί.

Ούτε και σήμερα του δώσανε σημασία. Παρ`όλο που εκείνος ήρθε πάλι πρόθυμος να βοηθήσει.
Όπως παλιά. Δεν τον πρόσεξαν. Πέρασε σχεδόν αόρατος από δίπλα τους.  Όπως δεν πρόσεξαν ποτέ την οξυδερκή ματιά του ή την έμφυτη ευγένειά του.
Ο Γ είναι από εκείνους τους "σιγανούς" ανθρώπους που γλιστρούν αθόρυβα δίπλα μας και που θα κάνανε την κοινωνία μας καλύτερη, αν τους δίναμε την ευκαιρία. Αν... 

οι λέξεις που λείπουν

Rücksichtslos
αυτή η λέξη μου ήρθε σήμερα στο μυαλό από την αγενή συμπεριφορά ενός Νεοέλληνα. Προσπάθησα να βρω τη συνώνυμή της στα ελληνικά, δεν τα κατάφερα.
Ίσως γιατί η Rücksichtslosigkeit είναι τόσο συνώνυμη της συμπεριφοράς του Έλληνα που δεν χρειάζεται μια ξεχωριστή λέξη γι'αυτήν.

Rücksicht ( σε μια ακριβή μετάφραση της λέξης) είναι η προς τα πίσω ματιά. Ως γνωστόν οι Έλληνες δεν κοιτάνε αν ενοχλούνε κάποιον που είναι μπροστά στα μάτια τους. Θα κοιτάνε και πίσω ;
Rücksichtslos θεωρείται μια συμπεριφορά που δεν λαμβάνει υπόψιν τους άλλους.
Δεν είναι συνώνυμη του εγωισμού, της απροσεξίας ή της αδιαφορίας που είναι έννοιες διαφορετικές.
Είναι απλά αυτό που λέμε στην καθομιλουμένη "σε έχω γραμμένο"

η καθημερινότητα

*Περιμένοντας το λεωφορείο στη στάση προσπαθώ να αποφύγω τον μυτερό μεταλλικό σωλήνα που προεξέχει επικίνδυνα εκεί που θα έπρεπε να υπάρχει ένα πλακάκι πεζοδρομίου. Χώμα, σπασμένα πλακάκια και ανισόπεδο δάπεδο σε αναγκάζουν σε ένα σεμνό προς τα κάτω βλέμμα.
* Μια wannabe "κυρία" με εμποδίζει λίγο αργότερα να αποβιβαστώ από το μετρό.  Εκπλήσσομαι με την παράλογη εριστικότητά της και θυμάμαι την πρόβλεψη του Χ πριν μερικά χρόνια " σ΄αυτήν την πόλη στο τέλος θα θέλει ο ένας να φάει τον άλλον" . Δεν είμαστε και πολύ μακριά.
*Οι έφηβοι τσιρίζουν, πειράζονται, φωνάζουν, κάνουν σαματά.... όταν δεν έχουν σχολείο πάνε όλοι μαζί στα Mall. Σε λίγα χρόνια θα δουλεύουν για 300 ευρώ χωρίς ασφάλιση. Ή συμβασιούχοι για 8 μήνες στο δημόσιο. Αλλά όταν είσαι έφηβος δε σε νοιάζει.
* Η Β κάνει διδακτορικό. Όπως πέρσι η Ε. Όπως όλοι όσοι παίρνουν πτυχίο τα τελευταία 15-20 χρόνια. Όσο κρατήσουν ακόμη οι οικονομίες των προμνημονιακών. Αν τους ρωτήσεις πάνω σε τι κάνουν διδακτορικό σου απαντούν συνήθως κάτι εξωτικό. Μετά βλέπεις τους πλάγιους τρόπους που ελίσσονται. Και δεν απορείς πια για τις ηλίθιες ερωτήσεις που σου κάνουν.
* Κανείς δεν παραπονιέται για τις μισές - αν όχι ανύπαρκτες- συντάξεις που θα παίρνουν εφεξής οι εργαζόμενοι που θα δουλεύουν σχεδόν μέχρι τα 70 τους. Μόνο των προνομιούχων που φύγανε με τα μισά χρόνια και χωρίς να έχουν πληρώσει τις ανάλογες εισφορές να μην κοπούν. Γιατί είναι ψηφοφόροι. Και γονείς ψηφοφόρων. Και η Ελλάδα ζούσε πάντα για το σήμερα. Και στο χθες.

ο πατέρας

κάτι στον τρόπο που είχε κουμπώσει την ζακέτα του, κάτι στο βλέμμα του και το μυαλό κόλλησε τα κομμάτια. μόνο που ο πατέρας ήταν πάντα φρεσκοξυρισμένος και τα ρούχα του στην τρίχα.
μόλις πέρυσι πατέρα έμαθα πώς την πιο σημαντική απόφαση για τη ζωή μου τη χρωστώ σε σένα. δέκα χρόνια μετά τον θάνατό σου.
δεν πρόλαβα να σε ευχαριστήσω ποτέ.
τους γονείς μόνο τους κατηγορούμε για τα λάθη τους.
απόμακρος όπως ήσουν δεν κατάλαβα ποτέ πόσο με αγαπούσες. μόνο πέρσι ξύπνησα αλαφιασμένη μία μέρα και θυμήθηκα το ρολόι που μου πήρες όταν πήρα το πτυχίο μου και το άλλαξα (και έδειξες τόσο ευχαριστημένος με τη δική μου προτίμηση) και τη φωτογραφική μηχανή που με άφησες να την διαλέξω.
κι εκεί κατάλαβα. δέκα χρόνια μετά.
τώρα καταλαβαίνω και τον βουβό πόνο της μάνας.
.....
.....
κι ακόμη πως την αγάπη την εκδηλώνεις με χίλιους δυο τρόπους. 

το λάθος μαύρο

Το γιατί έπρεπε να σταματήσει να εκπέμπει δημόσια το Mega... είναι κι αυτό ένα από τα πράγματα που δε θα καταλάβω. Όχι γιατί έπρεπε ή δεν έπρεπε να συνεχίσει να εκπέμπει στην κατάσταση που είχε περιέλθει. Αλλά επειδή  απ'ότι έχω καταλάβει τα "δημόσια πράγματα" γίνονται όταν εξυπηρετούν έναν σκοπό. Και η συγκεκριμένη ενέργεια δεν έχω καταλάβει με ποιον τρόπο ωφελεί ή ζημιώνει κάποιον.
 Θα μου πεις, δεν έδειχνε και τίποτα. Επαναλήψεις των επαναλήψεων. Αλλά μήπως τα υπόλοιπα τι δείχνουν ;
Έχουμε γεμίσει από εκπομπές μαγειρικής (που δεν κοστίζουν τίποτα στα κανάλια), άλλες με wannabe τραγουδιστές, μοντέλα και την επόμενη shopping star, κουτσομπολίστικες εκπομπές που εκτός από το ποιος-τι-πού-με ποιαν αναλύουν και την πολιτική ή οικονομική πραγματικότητα, αλλά και το αστυνομικό δελτίο (πάντα με ύφος ειδήμονα)
και
ΦΥΣΙΚΑ
αυτοαποκαλούμενα "δελτία ειδήσεων" που ανάλογα με τον ιδιοκτήτη του καναλιού το παίζουν φιλοκυβερνητικά ή το αντίθετο και προβάλλουν με ιδιαίτερη σπουδή το φιλανθρωπικό έργο του καναλάρχη τους.
Γιατί μπορεί η κυβέρνηση - η κάθε κυβέρνηση - να μπαίνει στο στόχαστρο της κριτικής (εννοείται με τον τρόπο που βολεύει κάθε φορά), αλλά με το ιερό και άγιο ΚΕΦΑΛΑΙΟ δεν τόλμησε ποτέ να τα βάλει κανείς.

Ε, ανάμεσα στα παραπάνω, προτιμώ να ξαναδώ κάποια στιγμή που θα κάτσω στην τηλεόραση για να ξεχαστώ από όσα έζησα για άλλη μια μέρα στην χώρα της φαιδράς πορτοκαλέας, την 50η επανάληψη του Παρά Πέντε.

Η Ελλάδα σήμερα

Κάποτε μου κάνανε εντύπωση οι θυμωμένοι άνθρωποι. Νόμιζα ότι ήταν θέμα ιδιοτροπίας. Ότι είχαν γεννηθεί έτσι. Δύστροποι.
Εδώ και μερικά χρόνια μεταβάλλομαι κι εγώ σε έναν θυμωμένο άνθρωπο. Και καταλαβαίνω ότι τελικά δε γεννιέσαι έτσι. Γίνεσαι.

Άλλοτε παραιτείσαι (από τα δικαιώματά σου, από τις προσδοκίες σου, από τη ζωή σου)
Και άλλοτε θυμώνεις.
Και ανάμεσα σε παραίτηση και θυμό, ζεις.

η ευγένεια του Νεοέλληνα...

Το σπίτι που μένω βρίσκεται σε μια ήσυχη περιοχή. Δεν ακούω αυτοκίνητα, μηχανές, σκουπιδιάρικα, σχεδόν τίποτα που θα μπορούσε να με ενοχλήσει. Απ'έξω.
 Ήταν ένας από τους βασικούς λόγους που το επέλεξα όταν πρωτομπήκα σ'αυτό.

Δυστυχώς όμως, όπως έχω διαπιστώσει σε όλες τις σύγχρονες κατασκευές που έχω μείνει, μπορεί από τους εξωτερικούς θορύβους να είμαστε προφυλαγμένοι, από τους "από μέσα" όμως θορύβους δε μας σώζει τίποτα.

Και αν έχεις μάλιστα την ατυχία να έχεις έναν αγενή, νεόπλουτο και φαντασμένο Νεοέλληνα από πάνω, την έχεις βάψει κανονικά.

Το πράγμα δυστυχώς είχε δείξει από την αρχή. Φρεσκοχωρισμένος, με το ένα ακόμη πόδι στο "εκεί" και με το άλλο στο από πάνω μου διαμέρισμα, φρόντιζε να έρχεται για όλων των ειδών τα μαστορέματα και τις δουλειές της μετακόμισης μετά τις 9 το βράδυ. Αφού έκανα υπομονή, δεν θυμάμαι καν πόσο... 1 μήνα ; ....2 ; (αντιλήφθηκα πως η πλήρης μετακόμισή του μπορεί να καθυστερούσε πολύ ακόμη) και κάποια στιγμή του άφησα ένα ευγενικότατο σημείωμα, παρακαλώντας τον να μετατοπίσει τις θορυβώδεις εργασίες του σε ώρες "μη κοινής ησυχίας".

Την άλλη μέρα βρήκα ένα ανάλογο ευγενέσταστο σημείωμα με συγγνώμες και "δεν θα επαναληφθεί" και "δεν ήξερα ότι σας ενοχλούσα"κλπ. Προφανώς το να ακουμπάς μεταλλικά αντικείμενα στο πάτωμα και να τα βαράς στις μία τη νύχτα, απαιτεί ένα ιδιαίτερο IQ για να  αντιληφθείς ότι ενοχλούν τους γείτονες.

Φυσικά, για να γράφω εδώ τον καημό μου και το δράμα μου, η ευγένεια εκείνου του σημειώματος ήταν μόνο στα λόγια και σε καμιά περίπτωση δεν έγινε πράξη.

Αρκετά χρόνια μετά, οι ώρες κοινής ησυχίας και ο σεβασμός προς τους άλλους παραμένουν άγνωστες έννοιες στον "από πάνω". Μαστορεύει όποτε του καπνίσει (τόσο συχνά μάλιστα που αναρωτιέμαι αν το κάνει επαγγελματικά), καλεί κάθε τρεις και λίγο κόσμο και σέρνει έπιπλα, βαράει κάγκελα, ψιλογίνεται χαμός (πρέπει να έχει υποστεί πολλή καταπίεση ως έγγαμος) και όταν λείπει, δίνει το κλειδί στα παιδιά του, που φέρνουν εδώ τους γκόμενους και τις παρέες τους τις ώρες που οι νεολαίοι το συνηθίζουν.

Πέρσι είχα πάθει ωτίτιδα από τη συχνή χρήση ωτασπίδων και καθημερινά αντιμετωπίζω το δίλημμα:
 νευρασθένεια από την αϋπνία ή ωτίτιδα ;