end of an era

συνήθως ο τίτλος είναι κάτι που ποτέ δεν σού'ρχεται από την αρχή, εκτός κι αν ο τίτλος είναι από μόνος του όλη η ιστορία.
μια ιστορία που δεν μπορείς να προσδιορίσεις πότε ακριβώς άρχισε.....ίσως το '03, ίσως το '97, ίσως το '12
δεν έχει σημασία.
το μόνο που έχει σημασία είναι ότι κάποια στιγμή αδειάζεις τόσο πολύ μέσα σου, που απλά ξέρεις ότι κάτι τέλειωσε. οριστικά και αμετάκλητα

....
την άλλη φορά που μιλούσαμε με τον Χ, του είπα πως το κακό με μας είναι ότι γνωρίζουμε πως δεν έχουμε τίποτα τόσο πολύτιμο (σαν την ψυχή) για να πουλήσουμε στον διάβολο
όμως
κάποτε φυλούσα έναν ήλιο στις τσέπες, γελώντας με αφελή αθωότητα προς τον ουρανό .
κι αυτή ίσως ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές

.....
είναι περίεργο, πως στο τέλος θυμάσαι μόνο κάτι μικρά ίσως και ασήμαντα.

περί οραμάτων

Ανάμεσα σε μια στάσιμη, χωρίς φιλοδοξίες (πόσο ονειροπόλος να είσαι πια !), διαπραγμάτευση και σε μια ανάπτυξη που κανείς δεν δρομολόγησε ποτέ ( σα να περιμένεις ένα τρένο που όχι μόνο δεν ξεκίνησε, αλλά δεν είναι καν στον πίνακα δρομολογίων), δείχνω την δουλειά του Γ στον Χ, γνωρίζοντας πως λόγω αντικειμένου είναι ικανός να την εκτιμήσει:

εξαιρετική δουλειά , πρότυπη, δημιουργική (μήνες και χρόνια εντατικής ενασχόλησης. αμισθί).

ο Χ με κοιτάει μελαγχολικά:

- Και πώς αυτό το έργο επηρεάζει το επαγγελματικό μέλλον του Γ;

Η ερώτηση είναι εντελώς ρητορική. Τόσο ο Χ όσο κι εγώ γνωρίζουμε πως χωρίς κομματική σημαία (οποιουδήποτε χρώματος) αναγνώριση στον δημόσιο τομέα δεν υπάρχει, ούτε επαγγελματική καταξίωση. Μπορείς μόνο να ζεις σαν απλό μυρμηγκάκι, δίχως πολλές απαιτήσεις, δίχως φιλοδοξίες.  Εκτός κι αν ανήκεις σε κάποια από τις οικογένειες που επηρέαζαν και επηρεάζουν καταστάσεις. Τότε γίνεσαι μέχρι και πρωθυπουργός.
Ο Γ έκανε το συγκεκριμένο πρότζεκτ για να βελτιώσει τη δουλειά του. Σε άλλη χώρα θα μπορούσε να προωθηθεί η εργασία του και να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα.
Εδώ, είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό που κάποια στιγμή θα θαφτεί μαζί με τον δημιουργό του.
.....
Καταθλιπτικά τα παραπάνω , μελαγχολικά, αλλά το χειρότερο είναι πως όσο τα χρόνια περνούν η πιθανότητα μιας διάψευσης μοιάζει όλο και περισσότερο με ρομαντική αφέλεια.

Daydream

αυτές οι πρώτες καλοκαιρινές μέρες, εντελώς ξεμυαλιστικές...
εισπνέεις δυνατά το άρωμα από τα πεσμένα φύλλα της νεραντζιάς
η ζωή γεμάτη ήλιο και μια αίσθηση καλοκαιρινής ελαφρότητας
(σχεδόν σαν ψευδαίσθηση)

ανοιξιάτικη απόδραση

Αν και είχαμε πάρει το μετεωρολογικό δελτίο, τόση διαύγεια ,να σου επιτρέπει να βλέπεις γύρω γύρω όλα τα νησιά, ήταν ένα σπάνιο ανοιξιάτικο δώρο.

Το στενό θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Άνδρου και Τήνου, όπως φαίνεται από το βόρειο τμήμα της Σύρου.

Την επόμενη μέρα ένας ελαφρύς νοτιάς τα έσβησε όλα.

                                          Συκιές και χαλάσματα, πάντα μαζί.

Το δειλινό, το φως έπεφτε γλυκά πάνω στα χορταριασμένα σκαλιά, τα ίδια σκαλιά των αλλοτινών αναμνήσεων.

Η μέρα είχε απίστευτο φως.

                        Για την Άνω Σύρο δε χρειάζονται σχόλια, μόνο κουράγιο.

Μία μόνο από τις πολλές όμορφες μορφές του νησιού.

......

Το πιο ωραίο και επίκαιρο σύνθημα, δεν κατάφερα να το φωτογραφίσω.

"Ζητείται προλεταριάτο για επανάσταση"

Οι μέρες κυλάνε μέσα σ'ένα βαρύ γκρίζο χρώμα, σαν το σακάκι του πατέρα που ακόμη κρέμεται στο χολ του πατρικού.
-Όταν πεθάνω κι εγώ, κάντε ό,τι θέλετε. Όσο ζω, θα κρέμεται εκεί.
...
Καθημερινά πρόσωπα θλιμμένα, μικρές ασήμαντες σκέψεις από το σήμερα στο αύριο, πιο πέρα δεν φτάνουν.
Κάποιες σπάνιες στιγμές μικρές αναλαμπές -δυνατότητες.... μικρά "ίσως"...."θα μπορούσε"

...

βλέποντας σήμερα την πρώτη παπαρούνα της άνοιξης και ακούγοντας τον περίτεχνο λαρυγγισμό ενός κότσυφα, ένιωσα πόσο εσωτερική υπόθεση είναι η άνοιξη.

στο ίδιο σημείο (ή μάλλον λίγο παρακάτω)

μετά το '09, το '10, το '11, το '12....μοιάζει να επιστρέψαμε πίσω στο χρόνο.
τα ίδια ερωτήματα , οι ίδιες αγωνίες.
ευρώ ή δραχμή ; θα πληρωθούν οι μισθοί και οι συντάξεις ; θα φτάσουμε να παίρνουμε με το δελτίο βασικά αγαθά ;
τώρα που η Κούβα έπαψε να είναι η Κούβα , θα γίνουμε εμείς η νέα Κούβα ;

μια χώρα υπό κατάρρευση η καθημερινή εικόνα
μια χώρα όπου οι φωτόπουλοι δικαιώνονται, ενώ ο κόσμος παρακολουθεί αμέτοχος και αδιαμαρτύρητα τα συμβαίνοντα.
όλα συγχωρούνται, όλα καταπίνονται, για όλα υπάρχει κατανόηση
μια χώρα όπου η πάταξη της φοροδιαφυγής θα επιτευχθεί ? με λοταρίες.
πανηγύρι σκέτο δλδ.


στο μεταξύ η κοινωνία εμπλουτίζει το λεξιλόγιο της  με καινούργιες λέξεις, μαθαίνει το bullying, λες και με λέξεις απλές ελληνικές, δεν είναι κατανοητό. λες και πριν που δεν είχε όνομα ξένο, ήταν ανυπόστατο.
σαν να είναι κάτι καινούργιο η σχολική, η παιδική βία που ξαφνικά γεννήθηκε το '12 και την ανακάλυψαν τα ΜΜΕ τώρα. σαν να μην  υπήρχε το '50, το '60 ή στα δικά μας χρόνια
ή λες και οι νέοι, οι μεσήλικες, οι γέροι που αυτοκτόνησαν όχι από bullying, αλλά από καθαρή, ατόφια απόγνωση δεν μετράνε

δε θέλω να μειώσω την σοβαρότητα κανενός συμβάντος. αλλά δε θέλω και τα πουλημένα μέσα να στρέφουν τη σκέψη μου όπου εκείνα θέλουν,για όσο εκείνα θέλουν, αφαιρώντας κάθε αντικειμενικότητα.

ίσως κάποτε η χώρα μπορούσε να γεννάει - παρά τις αντιξοότητες - πνεύματα αντισυμβατικά, ριζοσπαστικά, φιλελεύθερα. σήμερα έχει χάσει κι αυτήν την ικανότητα.


επανέρχομαι μ'έναν Σεφέρη, επίκαιρο όπως πάντα :


"Όσο προχωρεί ο καιρός και τα γεγονότα, ζω εντονότερο το συναίσθημα πως δεν είμαστε στην Ελλάδα, πως αυτό το κατασκεύασμα που τόσοι σπουδαίοι και ποικίλοι απεικονίζουν καθημερινά δεν είναι ο τόπος μας αλλά ένας εφιάλτης με ελάχιστα φωτεινά διαλείμματα, γεμάτα μια πολύ βαριά νοσταλγία. Να νοσταλγείς τον τόπο σου, ζώντας στον τόπο σου, τίποτε δεν είναι πιο πικρό. Ωστόσο νομίζω πως αυτο το συναίσθημα, συνειδητό ή όχι- αδιάφορο, χαρακτηρίζει όσους από τους ανθρώπους μας των εκατό τόσων τελευταίων χρόνων αξίζει να τους λογαριάσει κανείς. Οι μεγάλοι κολυμπητάδες, που αγωνίστηκαν, όσο κρατούσαν τα μπράτσα τους, να φτάσουν και να ιδούνε από πιο κοντά αυτό το σκληρό νησί του Αιόλου, την άλλη Ελλάδα. (Όλοι τους βούλιαξαν...) "