τα καλοκαίρια

τα καλοκαίρια ήταν πάντα Ελλάδα. γεμάτα ήλιο και αποχαυνωτική ζέστη και σκόνη και κάμπιγκ δίπλα στο κύμα και ζουμερά καρπούζια που κάνανε κραακ όταν τα έκοβες και αλλιώτικες μυρωδιές και παγωμένο νερό από τη βρύση και γρατσουνισμένα γόνατα και ανέμους που σηκώνανε τα αέρινα φορέματα και μπερδεύανε τα μαλλιά

τα καλοκαίρια ήταν η λευκή καυτή άμμος και η ανυπομονησία να φτάσουμε στο λιοντάρι, γιατί από εκεί μπορούσαμε πια να δούμε το μπλε νερό, το βλέπαμε με τις φατσούλες κολλημένες πάνω στο τζάμι, σαν μέσα από χαραμάδα και όμως ατελείωτο

ήταν τα κοχύλια που ξέβραζε το κύμα τις νύχτες με φουρτούνα και η μητέρα κρατώντας μου το χέρι να τα μαζέψουμε μέχρι τεεερμα τέρμα στην παραλία

ήταν το μπλουζακι που ζήλευα, εκείνο με την πλάτη έξω, που έδενε πίσω από το λαιμό, τα τελάρα με τα μοσχομυριστά ροδάκινα και οι βάρκες που βγαίνανε κάθε πρωί στην παραλία

τα παλιά λεωφορεία με τα πλαστικά καθίσματα και τα ανοιχτά παράθυρα που άφηναν την σκόνη να μπει μέσα, οι ατελείωτες διαδρομές σε δρόμους που όλο στρίβανε και δε μοιάζανε ποτέ να φτάνουν κάπου

μια μέρα εκείνος μου είπε πως καλοκαίρια ήταν και τα κορίτσια . εκείνα που κυνηγούσε αγόρι στις παραλίες.
και η σκηνή στο μυαλό μου πριν τόσα χρόνια στην Αντίπαρο ...απερίγραπτη!
ζήλεψα...για όσα δεν..
θέλω να του ζητήσω- έστω τώρα- αυτό....να μου χαρίσει το καλοκαίρι που δεν έζησα


................

δεν ξέρω τι με οδήγησε σ'αυτήν την παράξενη αναδρομή σ'εκείνα τα καλοκαίρια...ή μάλλον ξέρω...πάντα υπάρχει μία αφορμή...μια αναφορά στο ραδιόφωνο, μια μελωδία..

κοιτώ το άδειο μου δωμάτιο ,και μόνο μια σκέψη εδώ και μέρες....μια καθημερινή διαπραγμάτευση με τον π. τεσπα.

sweet november

δε θυμάμαι τη χρονιά που έγινε χιτ, φυσικά μπορώ να τη βρω αλλά δεν έχει και τόση σημασία. το άκουγα παντού. στο ραδιόφωνο, στα σουπερ μάρκετ στα καταστήματα

στεκόμουνα τότε λίγο παραπάνω μπροστά στα ράφια, έπαιρνα λίγο πιο αργά το γάλα και άφηνα μόνο τις νότες και αυτήν την ιδιαίτερη φωνή να με απορροφήσουν

κάποτε έμαθα και την τραγουδίστρια και απέκτησα το cd . ξανά και ξανά....only time....μέχρι που έμαθα όλο το cd απ'έξω.

το sweet november ,όπου κυριαρχεί ως soundtrack το είδα πολύ αργότερα. με ξένισε στην αρχή, με απώθησε η αλλοπρόσαλη charlize theron. δεν την καταλάβαινα την ταινία, την βαριόμουνα. μέχρι που έγινε από τις αγαπημένες μου

μια μέρα - νομιζω στο margi.....το margi είναι καταπληκτικό, αφήνεις τη μουσική να παίζει στο cd player και βυθιζεσαι στο σκοτάδι του με τ' αστέρια στην οροφή - έπιασε εκείνος το cd στα χέρια του. του είχανε ήδη αφιερώσει το τραγούδι. κρίμα. η enya ήταν πολύ εγώ. όλοι το ξέρανε.

 τώρα πια ακούω την αιωνιότητα και μια μέρα. και τελικά όλα γίνονται εκείνη τη μία μέρα
θα μου χαρίσεις αυτό το βαλς ; έλα ....μη λες ότι δεν ξέρεις να χορεύεις...το μόνο που πρέπει να κάνεις είναι να με κρατάς από τη μέση...

το σπίτι μου έχει πάλι αστέρια στην οροφή. αυτή τη φορά και αληθινά

τα πιο ακριβά

"Τις νύχτες μια δέσμη διάττοντες αναλογεί στα λόγια που θά 'θελες - αλλά δεν. Από τους ανέμους, προτιμάς εκείνον που πήρε τα μαλλιά της δεξιά. Ποιανής; Ω υπάρχει πάντοτε μία, η ανείπωτη. Το νυχτικό της μυρίζει λουίζα και το παράθυρο της ανάβει πότε ψηλά, πότε χαμηλά κι η ζωή μοιάζει εύκολη σα να κυκλοφορείς με σάνταλα."

Οδ. Ελύτης

θυμάμαι

την πρώτη φορά που άρχισα να ρίχνω τα τείχη στο μυαλό μου.να καταργώ όρια, περιορισμούς, πρέπει..... Θεέ μου τι απίστευτο συναίσθημα ήταν αυτό!

το θυμήθηκα καθώς κοιτούσα τη λευκή γραμμή που άφηνε ένα αεροπλάνο με κατεύθυνση προς το νότο.

i know

και ο Τζούμας, νοσταλγώντας μια εποχή που για πάντα χάθηκε:
"...Ξέρεις δεν μπορείς πια να στήσεις έναν μύθο, μία παραμυθία και να το χαρείς. Να πάρ' η ευχή, να πάρει..."
.......................

πόσην ώρα έχει που ακούω αυτήν τη φωνή στο turn into να γρατσουνά εντελώς γατίσια τα ακουστικά μου νεύρα, αυτήν την deep blue μέρα ;

διαδρομές

το λεωφορείο ελίσσεται συνεχώς σε μια δαιδαλώδη διαδρομή ανάμεσα σε σπίτια από κόκκινα τούβλα με μικρούς κήπους και ξύλινους φράχτες. πιο κάτω βόσκουν παχουλές αγελάδες .
χαζεύω τα σπίτια με τις φτηνές τους κουρτίνες. ενώ το μυαλό μου ακολουθεί πολλά διαφορετικά μονοπάτια ανάμεσα σε εικόνες και μνήμες
είναι εκείνο το κείμενο του Τ. για το ταξίδι.το ταξίδι που δε σε οδηγεί στο αλλού, αλλά σε ένα πιο βαθύ εγώ
είναι εκείνη η αγκαλιά Νοέμβρη μήνα με νοτιά στη Βουλιαγμένη
-κάτι βρήκες εσύ
πράγματι κάτι είχα βρει ενώ σε περίμενα έξω από το ακριβό ξενοδοχείο.
ήταν η Πούλια. και ήξερα πως "εκείνος" δε θα ήταν πολύ μακριά της.
φορούσα το αγαπημένο μου παλτό...και μερικές φορές μου φαίνεται αστείο που όλα τα λές "παλτά", αλλά είναι επειδή εσύ δε κρυώνεις ποτέ
μια μέρα σκέφτηκα τι νόημα έχει να τα ονομάζω, ζακέτες και σακάκια και καμπαρντίνες και μπουφάν και παρκά....εσύ τα λες παλτά
κι έχεις δίκιο, αγάπη
αλλά θυμάμαι ποιο φορούσα εκείνη τη νύχτα με το νοτιά που με αγκάλιαζες δίπλα στη χλαπαταγή του κύματος και στο ανεμοδαρμένο αλμυρίκι

θα σας εξαφανίσωμεν

λατρεμένη σκηνή του παλιού ελληνικού κιν/φου

Αλλά δε θέλω να υπαινιχθώ τίποτα. Εύχομαι μόνο το καλύτερο για τον τόπο.
Και ξέρω πως γίνεται.