Δευτέρα 8 Ιουλίου 2019

Το αύριο

Τόση χαρά οι δημοσιογράφοι από τα αποτελέσματα των εκλογών! Θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και εντυπωσιακό αν δεν ήταν τόσο τετριμμένο.

Μάθημα για τον απερχόμενο : Την επόμενη φορά να φροντίσει να έχει τα ΜΜΕ με το μέρος του.

Από την άλλη το κόμμα που αποχώρησε συγκέντρωσε μαζί με το κόμμα που αποσχίστηκε από αυτό, περίπου 35 %. Δλδ ποσοστό παρόμοιο με αυτό που το έβγαλε κυβέρνηση.
Άρα δεν έχει σημασία πόσα ψέματα λες, πόσο χάλια πολιτική ασκείς, πόσες κωλοτούμπες κάνεις στην πορεία σου....το κοινό σου παραμένει πάνω κάτω σταθερό.

Κι επειδή ο απερχόμενος είναι πολύ νέος , όπως και ο καινούριος, τους βλέπω να εναλλάσσονται στην εχχώρια πολτική σκηνή τα επόμενα 20 χρόνια.

Φουλ αισιοδοξία!

....
Κι ας περάσω στα καθημερινά. Στις όμορφες και γνήσιες συμπεριφορές των κατοίκων της χώρας που έχει το κόπυραϊτ για το φιλότιμο.

Οδηγός ΙΧ παρκάρει πάνω σε στροφή μικρού δρόμου και δε χωρά να περάσει το λεωφορείο. Ο οδηγός του λεωφορείου κορνάρει ξανά και ξανά έως κάποτε φιλοτιμηθεί (να'το το άτιμο το φιλότιμο) να βγει από κάποιο κατάστημα ο ιδιοκτήτης του ΙΧ για να το μετακινήσει.
Συμπεριφορά του οδηγού σε μια χώρα πολιτισμένη, από αυτές που ξέρω καλά  (κατ'αρχήν εκεί δε θα τολμούσε να παρκάρει καν τοοοοσο παράνομα) Αλλά ας πούμε ότι το έκανε. Θα ζήταγε συγγνώμη, θα έδειχνε με κάποιον τρόπο ότι νιώθει ένοχος για τη συμπεριφορά του, θα ντρεπόταν.
Συμπεριφορά του συμπολίτη μου. Προχωρά αργά με το τσιγάρο στο χέρι προς το αυτοκίνητό του, δεν κοιτά καν τον οδηγό του λεωφορείου και εννοείται πως δε ζητά συγγνώμη, μπαίνει ατάραχος στο αυτοκίνητο του και φεύγει σιγά σιγά.

Αυτοί είμαστε. Μάγκες και καραμπουζουκλήδες.

Αυτοί είμαστε και οι ψηφοφόροι.

Το ενδιαφέρον για κάποιον που τώρα εισέρχεται στην πολιτική σκηνή του τόπου δε θα ήταν να ψηφίσει νέους νόμους. Το ενδιαφέρον θα ήταν να φροντίσει να εφαρμοστούν οι υπάρχοντες.
Αλλά αυτό είναι...πώς το λένε πολύ ωραία ; ... Όνειρο θερινής.....



Σάββατο 29 Ιουνίου 2019

Τα ίδια και τα ίδια

Μες στο κατακαλόκαιρο έχουμε να αποφασίσουμε και για το μη μέλλον μας.
Ο ένας μας έβγαλε από τα μνημόνια, ο άλλος έχει κάνει σημαία του την ανάπτυξη (δίχως όμως να μας λέει από πού και πώς θα έρθει αυτή η ανάπτυξη) και όλοι μαζί, μικροί, μεγάλοι, μεσαίοι, αριστεροί, δεξιοί.... υπόσχονται να φέρουν τους νέους πίσω στη χώρα.
Το τι θα κάνουν άμα τη επιστροφή τους ....γι'αυτό δε μιλάει κανένας.
Μπορεί βέβαια να εννοούν και ότι οι νέοι θα επιστρέψουν για τις καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό, ναι. Μπορώ να το καταλάβω.

Τώρα ....γιατί οι δικοί τους να ψηφίσουν τον έναν ή τον άλλον με την ελπίδα πως τα παιδιά τους θα γυρίσουν πίσω.....;;;

 Ίσως να σκέφτονται ότι θα τα διορίσουν στο δημόσιο. Θα πρέπει όμως να τα πληρώνουν καλύτερα απ'όσα βγάζουν τώρα στο εξωτερικό. Και κάτι τέτοιο στο ελληνικό δημόσιο δε φαίνεται ως πολύ πιθανό.

Μια άλλη λύση θα ήταν να τα  απασχολήσουν στην οικοδομή, τη μόνη μορφή ανάπτυξης που γνωρίζει η Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Αλλά επειδή οι μετανάστες νέας εσοδείας φημίζονται για τα πλούσια ακαδημαϊκά προσόντα τους, δε μου φαίνεται ικανή και ενδιαφέρουσα πρόταση για να τους κάνει να αφήσουν την "εκεί" καριέρα τους.

Τι μένει; Ο τουρισμός. Η βαριά βιομηχανία της χώρας. Ναι αλλά αυτή δεν φέρνει πλούσια εισοδήματα σε όλους. Οι περισσότεροι ψιλοαπασχολούνται μόνο για λίγους μήνες το χρόνο και δεν έχουν ούτε ασφάλιση, ούτε ένσημα για μια μελλοντική σύνταξη. Χώρια που αν και "βαριά βιομηχανία" δεν φέρνει σχεδόν τίποτα στο κράτος, άρα και στην κοινωνία ολόκληρη.

Άρα για ποια ανάπτυξη μιλάμε και για ποιες καλύτερες "εξωμνημονιακές" συνθήκες ;

Το δικό μου πορτοφόλι είναι όλο και πιο άδειο εδώ και 10 χρόνια και όταν χρειάζομαι γιατρό μπορώ να έχω τις συμβουλές του μόνο αν τον πληρώσω ως ιδιώτης. Σύνταξη δεν ξέρω αν θα πάρω ποτέ, παρά το γεγονός ότι δουλεύω εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες. Κι αν πάρω, θα είναι τόσο μικρή που δε θα καλύπτει ούτε τα τελείως απαραίτητα.
Αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα....η μνημονιακή, η εξωμνημονιακή ή όπως αλλιώς θα ήθελαν να τη βαφτίσουν. Η πραγματικότητα της ζωής σε μια χώρα που δε σεβάστηκε ποτέ τους πολίτες της.

Για άλλη μια φορά θα συρθώ την επόμενη Κυριακή σε ένα εκλογικό τμήμα για να ρίξω άκυρο ή λευκό, ελπίζοντας (μάταια, το γνωρίζω) πως κάποτε θα γίνουν τοσα πολλά τα άκυρα και τα λευκά που θα διώξουν και τους 300 από εκεί μέσα.
Και πως θα γεννηθεί μια καινούρια δημοκρατία.
Δυστυχώς αυτό δε θα συμβεί. Οι περισσότεροι ψηφίζουν με βάση μικροσυμφέροντα ή μικροσυμπάθειες ή επειδή "έτσι έμαθαν" ...και όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους τους εκμεταλλεύονται όσοι μας κυβερνάνε και θα μας κυβερνήσουν. Γι'αυτό και κάνουν τους εκλογικούς νόμους έτσι που να υπηρετούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Η μόνη λύση να άλλαζαν πραγματικά "τα πράγματα" σε αυτήν τη χώρα θα ήταν αν μπορούσαμε να φτιάξουμε μια νέα Βουλή από το μηδέν. Θα ήθελα ανθρώπους σε αυτήν από όλους τους επαγγελματικούς κλάδους που θα είχαν όλοι τους δύο κοινά χαρακτηριστικά . Θα ήταν ήδη επιτυχημένοι σε αυτό που κάνουν και ακέραιοι ως χαρακτήρες. Ο δε μισθός τους θα ήταν ίδιος με αυτόν ενός μέσου υπαλλήλου και η θητεία τους θα ήταν υποχρεωτικά μόνο 4 χρόνια. Ή 3 ή 5..η διάρκεια δε θα είχε και τόση σημασία, αρκεί να υπήρχε μια ημερομηνία λήξης.
Μετά θα επέστρεφαν στις πρώτες τους δουλειές. Να μην υπήρχε ούτε ένας επαγγελματίας πολιτικός.
Ίσως τότε κάτι να άλλαζε. Όχι πάντα με τρόπο ιδανικό, δεν υπάρχουν ιδανικές κοινωνίες, αλλά θα βλέπαμε κάποιες αλλαγές που τώρα δεν υπάρχουν με τη συνεχή ανακύκλωση των ίδιων προσώπων και κυρίως τον ίδιο τρόπο άσκησης της πολιτικής.

Οι παραπάνω σκέψεις έγιναν εντελώς πρόχειρα και χωρίς να λάβω υπόψιν πολλές παραμέτρους που θα ήταν απαραίτητες προκειμένου μια "ιδέα" να μπορεί να υλοποιηθεί και να γίνει "πράξη". Προέκυψαν όμως από την τεράστια ανάγκη μιας αλλαγής, που δε διαφαίνεται, αλλά πιστεύω πως και άλλοι θα επιθυμούσαν.

Σάββατο 20 Απριλίου 2019

η αντίδραση

βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ, ακούω δυνατές φωνές πιο πίσω. γυρίζω να δω τι συμβαίνει όταν ακούω έναν οδηγό που προχωρούσε αργά εντός του πάρκιγκ να λέει αγριεμένα σε κάποιον : "αν ξαναχτυπήσεις το παράθυρο, Πάσχα δε θα κάνεις. με άκουσες; δε θα κάνεις Πάσχα σου λέω"

"ωραία" σκέφτομαι
"να'το πάλι το τέλειο δείγμα της φυλής"
"ο άντρας ο μάτσο, ο πολλά βαρύς"

είμαι σίγουρη ότι μέσα στο αυτοκίνητο βρίσκονται και τα παιδιά του.
που μαθαίνουν από πρώτο χέρι πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πώς να μιλάμε.
για να μη χαθούν τα χαρακτηριστικά της φυλής.


Τρίτη 9 Απριλίου 2019

έχει και συνέχεια...

...και μετά βάλανε πρόστιμο 200 ευρώ και στην ογδοντάχρονη γιαγιά που πουλούσε τους ζοχούς...
στη γιαγιά που αν είχε μια σύνταξη να ζήσει θα ασχολιόταν με τον κήπο της και δε θα αναγκαζόταν να πηγαίνει στο βουνό,να σκύβει για να κόψει χόρτα...
γιατί υποθέτω πως δεν είναι αυτή γυμναστική για ογδοντάχρονους ....
και νομίζω πως αυτοί οι άνθρωποι, που δε ζητιανεύουν, που ακόμη και στα 80 τους προσπαθούν με  κόπο και με δουλειά να βγάλουν το ψωμί τους, θα άξιζαν να έχουν σύνταξη και ιατροφαρμακευτική απλά και μόνο για το γεγονός που άντεξαν να ζήσουν σε αυτή τη χώρα με όλα τα λαμόγια που τους κυβερνήσανε επί 80 χρόνια
νομίζω πως το κράτος τους τη χρωστάει...."τιμής ένεκεν"

αντί γι'αυτό τους κόβει πρόστιμα...."τιμής ένεκεν"
κι αφήνει να κλέβουν, να ρημάζουν και να ξεπουλάνε όσους καταστρέψανε, καταστρέφουνε, θα καταστρέφουνε τη χώρα...ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν

Τετάρτη 3 Απριλίου 2019

Ο χρόνος

Φοράει πουκάμισο και πλεκτή ζακέτα κάτω από το χειμερινό μπουφάν του, με τον τρόπο που τα φορούν οι άνθρωποι της γενιάς του. Εκείνοι, που δεν πρόλαβαν να κάνουν το τζην σημαία και σύμβολο και επανάσταση. Κοιτώ το ρολόι του. Πάει πέντε λεπτά πίσω. Πέντε ολόκληρα λεπτά. Το δικό μου είναι πάντα 1-2 λεπτά μπροστά.
Αλλά στην ηλικία του ίσως και να μην έχει τόση σημασία.  Ίσως και να θέλει να πάει πέντε λεπτά πίσω. Πέντε μέρες, μήνες, χρόνια. Πέντε δεκαετίες της ζωής του.

Θυμάμαι μια φράση από ένα περσινό βιβλίο μου : - Είθε να βρεις τον δρόμο που εγώ έχασα

Μεγάλη ευχή . Σπουδαία ευχή. Μακάρι κάποιος να μου είχε δείξει έναν άλλον δρόμο από αυτόν που αναγκάστηκα να πάρω πολλά χρόνια πριν...ή μακάρι να με άφηναν να ακολουθήσω εκείνον τον δρόμο που είχα επιλέξει.


Παρασκευή 22 Μαρτίου 2019

....τι τίτλο να δώσεις;...ούτε τίτλο δεν μπορείς να δώσεις

Σ'ένα κράτος όπου η ασυδοσία και η παρανομία στα ανώτερα κλιμάκια είναι άτυπα θεσμοθετημένες, το να συλλαμβάνεται μια 90χρονη επειδή έπλεκε κάλτσες και τις πουλούσε χωρίς άδεια, τι να σχολιάσει κανείς ;

Τρίτη 5 Μαρτίου 2019

θάνατοι

Η πρώτη φορά που πληροφορήθηκα  έναν τελείως απρόσμενο θάνατο θα 'ταν γύρω στα 13-14 μου. Ήταν μια μέρα που ενώ έμοιαζε με όλες τις άλλες είχε ωστόσο ένα παράξενο βάρος. Στο σχολείο οι καθηγητές μου ήταν όλοι σιωπηλοί και κατηφείς. Και η τάξη μου είχε έναν μαθητή λιγότερο.
Σύντομα θα μάθαινα πως η απουσία του θα ήταν μόνιμη.
 Ήταν ένα λίγο ατίθασο αγόρι, αδύνατο με ξανθά μαλλιά. Και φορούσε διαρκώς το ίδιο τζην - σωλήνα παντελόνι.
Τα μαθήματα τα βαριότανε, αλλά οι καθηγητές τον συμπαθούσαν, όπως συμπαθούν όλα τα λίγο επαναστατημένα παιδιά αναγνωρίζοντας τα δικαιολογητικά της εφηβείας. Την προηγούμενη μέρα είχε πάει για κυνήγι με τον ξάδερφό του. Η καραμπίνα του ξαδέρφου εκπυρσοκρότησε την ώρα που ο Π ήταν μπροστά του. Πέθανε ακαριαία.
 Ήταν ο πρώτος θάνατος, ο τόσο κοντά και τόσο αλλόκοτα απρόσμενος.

Αργότερα είχα φύγει πια από την μικρή μας πόλη, ένας άλλος τέως συμμαθητής μου θα 'ταν 28; ....θα'ταν 29; δε θυμάμαι ...πάντως τα 30 δεν τα πάτησε...έπαθε λέει έμφραγμα κι έμεινε στον τόπο.
Γυμναστής ήταν...ένα δυνατό και ψηλό αγόρι ....πώς στο διάολο παθαίνεις έμφραγμα στα 28 ;

Μετά περάσανε κι άλλα χρόνια και τώρα πια οι θάνατοι πυκνώσανε πολύ. Πέρσι ήταν η Μ και λίγο νωρίτερα η Ε. Την Ε θα τη θυμάμαι πάντα από εκείνη την πρώτη μέρα που την πήραμε μαζί μας για να πάμε στη θάλασσα και την άλλη φορά, πολλά χρόνια αργότερα, αλλά πριν την βρει η αρρώστια, που χόρευε τον Τσάμικο του Χατζιδακι και του Μητσιά στο μαγαζί της.