Για τον Σ

Από τις πρώτες αναμνήσεις που έχω από εκείνον, είναι που ακουμπούσα τα πόδια μου πάνω του - ασυνείδητα ενώ κοιμόμουν στην τριγωνική καμπίνα του πλοίου. Δεν ήξερα ότι του άρεσε να κουλουριάζεται εκεί στο πιο στενό σημείο της καμπίνας, αλλά εκείνος ποτέ δε διαμαρτυρόταν.

Αργότερα όταν πήγα στο Λ του πήρα ένα όμορφο κρεβατάκι, που πολύ το αγάπησε τα πρώτα χρόνια. Εμένα όχι, δε με αγαπούσε ιδιαίτερα. Θα έλεγα πως ίσως να με συμπαθούσε. Αλλά δε με πείραζε. Είχε τον δικό του Θεό, τον δικό του αφέντη - εκείνον που τον έσωσε - και σ'αυτή τη σχέση δε διεκδικούσα μερίδιο.
Σίγουρα με αναγνώριζε σαν μέλος της ομάδας και ήξερε πως τόσο εκείνος όσο κι εγώ αγαπούσαμε το ίδιο πρόσωπο. Είχε αυτήν την ευφυία που έχουν τα άδολα πλάσματα.

Με εμπιστευόταν. Κι όταν τσακωνόμασταν με τον Χ , ίσως επειδή ένιωθε τη στεναχώρια μου, ένιωθα να παίρνει το μέρος μου. Παράξενο....γιατί ο Θεός του ήταν - είπαμε - ο Χ.
Ο Χ μου το ερμήνεψε πως έπαιρνε το μέρος του πιο αδύναμου.

Κι όταν κάναμε έρωτα με τον Χ, ήταν τόσο χαρούμενος! Σαν να ακτινοβολούσε τη δική μας χαρά.

Ήταν σαν ένα μικρό παιδί. Μέχρι τα βαθιά του γεράματα ήταν σαν ένα μικρό παιδί που αγαπούσε τα ίδια ταπεινά-πολύτιμα πράγματα που κάνουν τη ζωή μας. Τις όμορφες βόλτες στη φύση, το παιχνίδι μαζί μας ή με άλλα σκυλάκια, το κολύμπι το καλοκαίρι, τα χάδια...
Κι είχε την πιο αστείρευτη υπομονή...την πιο αστείρευτη

Σήμερα μας άφησε. Όπως μου έγραψε στο μήνυμά του ο Χ : Από σήμερα ο Σ θα τρέχει στον Ουρανό.

Εύχομαι τόσο πολύ να υπάρχει ο Ουρανός.

(ξημερώματα της 2 Σεπτεμβρίου 2019)

Μουσεία και τουρισμός (και Ελλάδα)

Πριν λίγες μέρες βρεθήκαμε με τον Heinz στο Μόναχο. Είχε έρθει τον Ιούλιο στην Ελλάδα κι αφού πέρασε από την Αθήνα για 2-3 μέρες επισκέφτηκε με το κορίτσι του ένα από τα νησιά μας. Ο Heinz δεν ερχόταν για πρώτη φορά στην Ελλάδα και τα σημαντικότερα αξιοθέατα της Αθήνας τα γνώριζε από παλιότερες επισκέψεις του. Το κορίτσι όμως ήταν "νέο" και ο Heinz ήθελε πολύ να του δείξει κάποια από τα σημαντικότερα σημεία της πόλης.
Δυστυχώς, όπως μας είπε, τόσο η επίσκεψη στην Ακρόπολη όσο και στο Μουσείο της, στάθηκαν αδύνατες, γιατί οι ουρές ήταν τεράστιες και ο ήλιος υπερβολικά καυτός για να περιμένει κανείς 3 και 4 ώρες κάτω από τις ανελέητες ακτίνες του. Κι έτσι το κορίτσι δεν θαύμασε ούτε τον Παρθενώνα από κοντά, ούτε τα μάρμαρά του.
Φυσικά ο Heinz σχολίασε και πολλά άλλα της ελληνικής πραγματικότητας, άλλα θετικά, άλλα αρνητικά, στα οποία όμως δε θέλω να αναφερθώ τώρα και για τα οποία ως περήφανη Ελληνίδα περιορίστηκα να κουνώ συγκαταβατικά το κεφάλι. Ευτυχώς - σκεφτόμουν - που ως αφελής "χαζογερμανός" κι επειδή ο χρόνος παραμονής του στη χώρα μας είναι πάντα σύντομος, δεν αντιλαμβάνεται σε όλο τους το μεγαλείο τα φαιδρά και τα δυσάρεστα αυτού του τόπου.
....
Αλλά θυμήθηκα όσον αφορά τις επισκέψεις στα μουσεία ( κάτι που δεν είπα φυσικά στον Heinz) πόσο εύκολη ήταν η περσινή μου επίσκεψη στο μουσείο Van Gogh στο Άμστερνταμ. Τα εισιτήρια κλείνονται ηλεκτρονικά, κι έχεις να διαλέξεις ανάμεσα σε διάφορα μισάωρα των ημερών που υπάρχουν διαθέσιμα εισιτήρια (π.χ.13.30 - 14.00), πότε θέλεις να προγραμματίσεις την επίσκεψή σου. Ούτε ουρές, ούτε ταλαιπωρίες, πας στη συγκεκριμένη ώρα που έχεις κλείσει, παίρνεις στην είσοδο και το ηλεκτρονικό τάμπλετ της ξενάγησης με τα ακουστικά (απαραίτητο αν θες να ξέρεις τι βλέπεις και να μάθεις και διάφορα χρήσιμα για τη ζωή και το έργο του ζωγράφου) και περνάς 2 ωραιότατες ώρες ή και περισσότερο αν βαστούν τα ποδαράκια σου. Το Μουσείο επειδή γνωρίζει πόσους επισκέπτες μπορεί να δεχτεί ανά ημέρα δεν είναι ποτέ υπεργεμάτο, οι χώροι είναι ιδιαιτέρως ευχάριστοι κι εσύ βγαίνεις με το χαμόγελο της ικανοποίησης που πέρασες όμορφα και χωρίς ταλαιπωρίες την ημέρα σου.
....
Το μουσείο του Van Gogh δέχεται ετησίως γύρω στους 2.200.000 επισκέπτες. Νούμερα πολύ παραπλήσια με τη δική μας Ακρόπολη, που πέρσι έκοψε 2.800.000 εισιτήρια και το Μουσείο της με 1.600.000 εισιτήρια.
...
Η διαφορά επομένως δεν είναι στα νούμερα των επισκεπτών. Η διαφορά βρίσκεται μόνο στην ταλαιπωρία, στον σεβασμό του κάθε ενός ξεχωριστά πολίτη από το κράτος μας και φυσικά στο άσχετο με το παραπάνω θέμα, αλλά καθόλου άσχετο για τη ζωή όσων είμαστε πολίτες αυτής της χώρας, τι γίνονται όλες αυτές οι εισπράξεις από οτιδήποτε σχετίζεται με τον περιβόητο τουρισμό.

Το αύριο

Τόση χαρά οι δημοσιογράφοι από τα αποτελέσματα των εκλογών! Θα μπορούσε να θεωρηθεί έως και εντυπωσιακό αν δεν ήταν τόσο τετριμμένο.

Μάθημα για τον απερχόμενο : Την επόμενη φορά να φροντίσει να έχει τα ΜΜΕ με το μέρος του.

Από την άλλη το κόμμα που αποχώρησε συγκέντρωσε μαζί με το κόμμα που αποσχίστηκε από αυτό, περίπου 35 %. Δλδ ποσοστό παρόμοιο με αυτό που το έβγαλε κυβέρνηση.
Άρα δεν έχει σημασία πόσα ψέματα λες, πόσο χάλια πολιτική ασκείς, πόσες κωλοτούμπες κάνεις στην πορεία σου....το κοινό σου παραμένει πάνω κάτω σταθερό.

Κι επειδή ο απερχόμενος είναι πολύ νέος , όπως και ο καινούριος, τους βλέπω να εναλλάσσονται στην εχχώρια πολτική σκηνή τα επόμενα 20 χρόνια.

Φουλ αισιοδοξία!

....
Κι ας περάσω στα καθημερινά. Στις όμορφες και γνήσιες συμπεριφορές των κατοίκων της χώρας που έχει το κόπυραϊτ για το φιλότιμο.

Οδηγός ΙΧ παρκάρει πάνω σε στροφή μικρού δρόμου και δε χωρά να περάσει το λεωφορείο. Ο οδηγός του λεωφορείου κορνάρει ξανά και ξανά έως κάποτε φιλοτιμηθεί (να'το το άτιμο το φιλότιμο) να βγει από κάποιο κατάστημα ο ιδιοκτήτης του ΙΧ για να το μετακινήσει.
Συμπεριφορά του οδηγού σε μια χώρα πολιτισμένη, από αυτές που ξέρω καλά  (κατ'αρχήν εκεί δε θα τολμούσε να παρκάρει καν τοοοοσο παράνομα) Αλλά ας πούμε ότι το έκανε. Θα ζήταγε συγγνώμη, θα έδειχνε με κάποιον τρόπο ότι νιώθει ένοχος για τη συμπεριφορά του, θα ντρεπόταν.
Συμπεριφορά του συμπολίτη μου. Προχωρά αργά με το τσιγάρο στο χέρι προς το αυτοκίνητό του, δεν κοιτά καν τον οδηγό του λεωφορείου και εννοείται πως δε ζητά συγγνώμη, μπαίνει ατάραχος στο αυτοκίνητο του και φεύγει σιγά σιγά.

Αυτοί είμαστε. Μάγκες και καραμπουζουκλήδες.

Αυτοί είμαστε και οι ψηφοφόροι.

Το ενδιαφέρον για κάποιον που τώρα εισέρχεται στην πολιτική σκηνή του τόπου δε θα ήταν να ψηφίσει νέους νόμους. Το ενδιαφέρον θα ήταν να φροντίσει να εφαρμοστούν οι υπάρχοντες.
Αλλά αυτό είναι...πώς το λένε πολύ ωραία ; ... Όνειρο θερινής.....

Τα ίδια και τα ίδια

Μες στο κατακαλόκαιρο έχουμε να αποφασίσουμε και για το μη μέλλον μας.
Ο ένας μας έβγαλε από τα μνημόνια, ο άλλος έχει κάνει σημαία του την ανάπτυξη (δίχως όμως να μας λέει από πού και πώς θα έρθει αυτή η ανάπτυξη) και όλοι μαζί, μικροί, μεγάλοι, μεσαίοι, αριστεροί, δεξιοί.... υπόσχονται να φέρουν τους νέους πίσω στη χώρα.
Το τι θα κάνουν άμα τη επιστροφή τους ....γι'αυτό δε μιλάει κανένας.
Μπορεί βέβαια να εννοούν και ότι οι νέοι θα επιστρέψουν για τις καλοκαιρινές διακοπές. Αυτό, ναι. Μπορώ να το καταλάβω.

Τώρα ....γιατί οι δικοί τους να ψηφίσουν τον έναν ή τον άλλον με την ελπίδα πως τα παιδιά τους θα γυρίσουν πίσω.....;;;

 Ίσως να σκέφτονται ότι θα τα διορίσουν στο δημόσιο. Θα πρέπει όμως να τα πληρώνουν καλύτερα απ'όσα βγάζουν τώρα στο εξωτερικό. Και κάτι τέτοιο στο ελληνικό δημόσιο δε φαίνεται ως πολύ πιθανό.

Μια άλλη λύση θα ήταν να τα  απασχολήσουν στην οικοδομή, τη μόνη μορφή ανάπτυξης που γνωρίζει η Ελλάδα τα τελευταία 50 χρόνια. Αλλά επειδή οι μετανάστες νέας εσοδείας φημίζονται για τα πλούσια ακαδημαϊκά προσόντα τους, δε μου φαίνεται ικανή και ενδιαφέρουσα πρόταση για να τους κάνει να αφήσουν την "εκεί" καριέρα τους.

Τι μένει; Ο τουρισμός. Η βαριά βιομηχανία της χώρας. Ναι αλλά αυτή δεν φέρνει πλούσια εισοδήματα σε όλους. Οι περισσότεροι ψιλοαπασχολούνται μόνο για λίγους μήνες το χρόνο και δεν έχουν ούτε ασφάλιση, ούτε ένσημα για μια μελλοντική σύνταξη. Χώρια που αν και "βαριά βιομηχανία" δεν φέρνει σχεδόν τίποτα στο κράτος, άρα και στην κοινωνία ολόκληρη.

Άρα για ποια ανάπτυξη μιλάμε και για ποιες καλύτερες "εξωμνημονιακές" συνθήκες ;

Το δικό μου πορτοφόλι είναι όλο και πιο άδειο εδώ και 10 χρόνια και όταν χρειάζομαι γιατρό μπορώ να έχω τις συμβουλές του μόνο αν τον πληρώσω ως ιδιώτης. Σύνταξη δεν ξέρω αν θα πάρω ποτέ, παρά το γεγονός ότι δουλεύω εδώ και σχεδόν τρεις δεκαετίες. Κι αν πάρω, θα είναι τόσο μικρή που δε θα καλύπτει ούτε τα τελείως απαραίτητα.
Αυτή είναι η δική μου πραγματικότητα....η μνημονιακή, η εξωμνημονιακή ή όπως αλλιώς θα ήθελαν να τη βαφτίσουν. Η πραγματικότητα της ζωής σε μια χώρα που δε σεβάστηκε ποτέ τους πολίτες της.

Για άλλη μια φορά θα συρθώ την επόμενη Κυριακή σε ένα εκλογικό τμήμα για να ρίξω άκυρο ή λευκό, ελπίζοντας (μάταια, το γνωρίζω) πως κάποτε θα γίνουν τοσα πολλά τα άκυρα και τα λευκά που θα διώξουν και τους 300 από εκεί μέσα.
Και πως θα γεννηθεί μια καινούρια δημοκρατία.
Δυστυχώς αυτό δε θα συμβεί. Οι περισσότεροι ψηφίζουν με βάση μικροσυμφέροντα ή μικροσυμπάθειες ή επειδή "έτσι έμαθαν" ...και όλους αυτούς τους παραπάνω λόγους τους εκμεταλλεύονται όσοι μας κυβερνάνε και θα μας κυβερνήσουν. Γι'αυτό και κάνουν τους εκλογικούς νόμους έτσι που να υπηρετούν το υπάρχον πολιτικό σύστημα.

Η μόνη λύση να άλλαζαν πραγματικά "τα πράγματα" σε αυτήν τη χώρα θα ήταν αν μπορούσαμε να φτιάξουμε μια νέα Βουλή από το μηδέν. Θα ήθελα ανθρώπους σε αυτήν από όλους τους επαγγελματικούς κλάδους που θα είχαν όλοι τους δύο κοινά χαρακτηριστικά . Θα ήταν ήδη επιτυχημένοι σε αυτό που κάνουν και ακέραιοι ως χαρακτήρες. Ο δε μισθός τους θα ήταν ίδιος με αυτόν ενός μέσου υπαλλήλου και η θητεία τους θα ήταν υποχρεωτικά μόνο 4 χρόνια. Ή 3 ή 5..η διάρκεια δε θα είχε και τόση σημασία, αρκεί να υπήρχε μια ημερομηνία λήξης.
Μετά θα επέστρεφαν στις πρώτες τους δουλειές. Να μην υπήρχε ούτε ένας επαγγελματίας πολιτικός.
Ίσως τότε κάτι να άλλαζε. Όχι πάντα με τρόπο ιδανικό, δεν υπάρχουν ιδανικές κοινωνίες, αλλά θα βλέπαμε κάποιες αλλαγές που τώρα δεν υπάρχουν με τη συνεχή ανακύκλωση των ίδιων προσώπων και κυρίως τον ίδιο τρόπο άσκησης της πολιτικής.

Οι παραπάνω σκέψεις έγιναν εντελώς πρόχειρα και χωρίς να λάβω υπόψιν πολλές παραμέτρους που θα ήταν απαραίτητες προκειμένου μια "ιδέα" να μπορεί να υλοποιηθεί και να γίνει "πράξη". Προέκυψαν όμως από την τεράστια ανάγκη μιας αλλαγής, που δε διαφαίνεται, αλλά πιστεύω πως και άλλοι θα επιθυμούσαν.

η αντίδραση

βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ, ακούω δυνατές φωνές πιο πίσω. γυρίζω να δω τι συμβαίνει όταν ακούω έναν οδηγό που προχωρούσε αργά εντός του πάρκιγκ να λέει αγριεμένα σε κάποιον : "αν ξαναχτυπήσεις το παράθυρο, Πάσχα δε θα κάνεις. με άκουσες; δε θα κάνεις Πάσχα σου λέω"

"ωραία" σκέφτομαι
"να'το πάλι το τέλειο δείγμα της φυλής"
"ο άντρας ο μάτσο, ο πολλά βαρύς"

είμαι σίγουρη ότι μέσα στο αυτοκίνητο βρίσκονται και τα παιδιά του.
που μαθαίνουν από πρώτο χέρι πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πώς να μιλάμε.
για να μη χαθούν τα χαρακτηριστικά της φυλής.

έχει και συνέχεια...

...και μετά βάλανε πρόστιμο 200 ευρώ και στην ογδοντάχρονη γιαγιά που πουλούσε τους ζοχούς...
στη γιαγιά που αν είχε μια σύνταξη να ζήσει θα ασχολιόταν με τον κήπο της και δε θα αναγκαζόταν να πηγαίνει στο βουνό,να σκύβει για να κόψει χόρτα...
γιατί υποθέτω πως δεν είναι αυτή γυμναστική για ογδοντάχρονους ....
και νομίζω πως αυτοί οι άνθρωποι, που δε ζητιανεύουν, που ακόμη και στα 80 τους προσπαθούν με  κόπο και με δουλειά να βγάλουν το ψωμί τους, θα άξιζαν να έχουν σύνταξη και ιατροφαρμακευτική απλά και μόνο για το γεγονός που άντεξαν να ζήσουν σε αυτή τη χώρα με όλα τα λαμόγια που τους κυβερνήσανε επί 80 χρόνια
νομίζω πως το κράτος τους τη χρωστάει...."τιμής ένεκεν"

αντί γι'αυτό τους κόβει πρόστιμα...."τιμής ένεκεν"
κι αφήνει να κλέβουν, να ρημάζουν και να ξεπουλάνε όσους καταστρέψανε, καταστρέφουνε, θα καταστρέφουνε τη χώρα...ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν

Ο χρόνος

Φοράει πουκάμισο και πλεκτή ζακέτα κάτω από το χειμερινό μπουφάν του, με τον τρόπο που τα φορούν οι άνθρωποι της γενιάς του. Εκείνοι, που δεν πρόλαβαν να κάνουν το τζην σημαία και σύμβολο και επανάσταση. Κοιτώ το ρολόι του. Πάει πέντε λεπτά πίσω. Πέντε ολόκληρα λεπτά. Το δικό μου είναι πάντα 1-2 λεπτά μπροστά.

Αλλά στην ηλικία του ίσως και να μην έχει τόση σημασία.  Ίσως και να θέλει να πάει πέντε λεπτά πίσω. Πέντε μέρες, μήνες, χρόνια. Πέντε δεκαετίες της ζωής του.

Θυμάμαι μια φράση από ένα περσινό βιβλίο μου : - Είθε να βρεις τον δρόμο που εγώ έχασα

Μεγάλη ευχή . Σπουδαία ευχή. Μακάρι κάποιος να μου είχε δείξει έναν άλλον δρόμο από αυτόν που αναγκάστηκα να πάρω πολλά χρόνια πριν...ή μακάρι να με άφηναν να ακολουθήσω εκείνον τον δρόμο που είχα επιλέξει.