Σάββατο 20 Απριλίου 2019

η αντίδραση

βγαίνοντας από το σούπερ μάρκετ, ακούω δυνατές φωνές πιο πίσω. γυρίζω να δω τι συμβαίνει όταν ακούω έναν οδηγό που προχωρούσε αργά εντός του πάρκιγκ να λέει αγριεμένα σε κάποιον : "αν ξαναχτυπήσεις το παράθυρο, Πάσχα δε θα κάνεις. με άκουσες; δε θα κάνεις Πάσχα σου λέω"

"ωραία" σκέφτομαι
"να'το πάλι το τέλειο δείγμα της φυλής"
"ο άντρας ο μάτσο, ο πολλά βαρύς"

είμαι σίγουρη ότι μέσα στο αυτοκίνητο βρίσκονται και τα παιδιά του.
που μαθαίνουν από πρώτο χέρι πώς πρέπει να συμπεριφερόμαστε και πώς να μιλάμε.
για να μη χαθούν τα χαρακτηριστικά της φυλής.


Τρίτη 9 Απριλίου 2019

έχει και συνέχεια...

...και μετά βάλανε πρόστιμο 200 ευρώ και στην ογδοντάχρονη γιαγιά που πουλούσε τους ζοχούς...
στη γιαγιά που αν είχε μια σύνταξη να ζήσει θα ασχολιόταν με τον κήπο της και δε θα αναγκαζόταν να πηγαίνει στο βουνό,να σκύβει για να κόψει χόρτα...
γιατί υποθέτω πως δεν είναι αυτή γυμναστική για ογδοντάχρονους ....
και νομίζω πως αυτοί οι άνθρωποι, που δε ζητιανεύουν, που ακόμη και στα 80 τους προσπαθούν με  κόπο και με δουλειά να βγάλουν το ψωμί τους, θα άξιζαν να έχουν σύνταξη και ιατροφαρμακευτική απλά και μόνο για το γεγονός που άντεξαν να ζήσουν σε αυτή τη χώρα με όλα τα λαμόγια που τους κυβερνήσανε επί 80 χρόνια
νομίζω πως το κράτος τους τη χρωστάει...."τιμής ένεκεν"

αντί γι'αυτό τους κόβει πρόστιμα...."τιμής ένεκεν"
κι αφήνει να κλέβουν, να ρημάζουν και να ξεπουλάνε όσους καταστρέψανε, καταστρέφουνε, θα καταστρέφουνε τη χώρα...ή ό,τι έχει απομείνει από αυτήν

Τετάρτη 3 Απριλίου 2019

Ο χρόνος

Φοράει πουκάμισο και πλεκτή ζακέτα κάτω από το χειμερινό μπουφάν του, με τον τρόπο που τα φορούν οι άνθρωποι της γενιάς του. Εκείνοι, που δεν πρόλαβαν να κάνουν το τζην σημαία και σύμβολο και επανάσταση. Κοιτώ το ρολόι του. Πάει πέντε λεπτά πίσω. Πέντε ολόκληρα λεπτά. Το δικό μου είναι πάντα 1-2 λεπτά μπροστά.
Αλλά στην ηλικία του ίσως και να μην έχει τόση σημασία.  Ίσως και να θέλει να πάει πέντε λεπτά πίσω. Πέντε μέρες, μήνες, χρόνια. Πέντε δεκαετίες της ζωής του.

Θυμάμαι μια φράση από ένα περσινό βιβλίο μου : - Είθε να βρεις τον δρόμο που εγώ έχασα

Μεγάλη ευχή . Σπουδαία ευχή. Μακάρι κάποιος να μου είχε δείξει έναν άλλον δρόμο από αυτόν που αναγκάστηκα να πάρω πολλά χρόνια πριν...ή μακάρι να με άφηναν να ακολουθήσω εκείνον τον δρόμο που είχα επιλέξει.


Παρασκευή 22 Μαρτίου 2019

....τι τίτλο να δώσεις;...ούτε τίτλο δεν μπορείς να δώσεις

Σ'ένα κράτος όπου η ασυδοσία και η παρανομία στα ανώτερα κλιμάκια είναι άτυπα θεσμοθετημένες, το να συλλαμβάνεται μια 90χρονη επειδή έπλεκε κάλτσες και τις πουλούσε χωρίς άδεια, τι να σχολιάσει κανείς ;

Τρίτη 5 Μαρτίου 2019

θάνατοι

Η πρώτη φορά που πληροφορήθηκα  έναν τελείως απρόσμενο θάνατο θα 'ταν γύρω στα 13-14 μου. Ήταν μια μέρα που ενώ έμοιαζε με όλες τις άλλες είχε ωστόσο ένα παράξενο βάρος. Στο σχολείο οι καθηγητές μου ήταν όλοι σιωπηλοί και κατηφείς. Και η τάξη μου είχε έναν μαθητή λιγότερο.
Σύντομα θα μάθαινα πως η απουσία του θα ήταν μόνιμη.
 Ήταν ένα λίγο ατίθασο αγόρι, αδύνατο με ξανθά μαλλιά. Και φορούσε διαρκώς το ίδιο τζην - σωλήνα παντελόνι.
Τα μαθήματα τα βαριότανε, αλλά οι καθηγητές τον συμπαθούσαν, όπως συμπαθούν όλα τα λίγο επαναστατημένα παιδιά αναγνωρίζοντας τα δικαιολογητικά της εφηβείας. Την προηγούμενη μέρα είχε πάει για κυνήγι με τον ξάδερφό του. Η καραμπίνα του ξαδέρφου εκπυρσοκρότησε την ώρα που ο Π ήταν μπροστά του. Πέθανε ακαριαία.
 Ήταν ο πρώτος θάνατος, ο τόσο κοντά και τόσο αλλόκοτα απρόσμενος.

Αργότερα είχα φύγει πια από την μικρή μας πόλη, ένας άλλος τέως συμμαθητής μου θα 'ταν 28; ....θα'ταν 29; δε θυμάμαι ...πάντως τα 30 δεν τα πάτησε...έπαθε λέει έμφραγμα κι έμεινε στον τόπο.
Γυμναστής ήταν...ένα δυνατό και ψηλό αγόρι ....πώς στο διάολο παθαίνεις έμφραγμα στα 28 ;

Μετά περάσανε κι άλλα χρόνια και τώρα πια οι θάνατοι πυκνώσανε πολύ. Πέρσι ήταν η Μ και λίγο νωρίτερα η Ε. Την Ε θα τη θυμάμαι πάντα από εκείνη την πρώτη μέρα που την πήραμε μαζί μας για να πάμε στη θάλασσα και την άλλη φορά, πολλά χρόνια αργότερα, αλλά πριν την βρει η αρρώστια, που χόρευε τον Τσάμικο του Χατζιδακι και του Μητσιά στο μαγαζί της.

Δευτέρα 4 Μαρτίου 2019

...

Η μητέρα μιλούσε για έναν γνωστό της από την εκκλησία που πέθανε. "Αθόρυβα", λέει. "μέσα σε λίγες μέρες". Δεν την πολυπρόσεχα γιατί πονούσε και ο λαιμός μου και δεν ήθελα να πολυμιλάω. "Θα'ταν δε θα ταν 60 χρονώ, όλοι στην οικογένεια τους έτσι πήγανε. Ξαφνικά. Δεν το περίμενε κανείς".
"Φεύγουν οι άνθρωποι", απάντησα μόνο "δε ρωτάνε".

Πριν λίγο διάβασα για τον Λουκ Πέρι, εγκεφαλικό, 52 χρόνων. Μα ....πεθαίνουν τα είδωλα των εφηβικών ονείρων ;

Και ποιοι θ'απομείνουν...ε; Ποιοι θ'απομείνουν ;

Τετάρτη 27 Φεβρουαρίου 2019

Οι αντιφάσεις...


Από έρευνα του ΙΟΒΕ το 64% των Ελλήνων δεν τα βγάζει πέρα. Σύμφωνα με άλλες έρευνες που δείχνουν τα "σοβαρά" δελτία ειδήσεων δεν υπάρχει σουβλατζίδικο και ταβέρνα για αύριο που να μην είναι ήδη κλεισμένα (είναι εκπληκτικό το τι θεωρείται είδηση σε ελληνικό δελτίο.... για να μην αναφερθώ στο άλλο χιλιοειπωμένο  "λες και τις προηγούμενες και τις επόμενες μέρες ο Έλληνας τη βγάζει με φακές" ).
Επίσης μια βόλτα οποιοδήποτε ΣΚ σε οποιοδήποτε σημείο της Ελλάδας δείχνει πως ο Έλληνας δεν έχει μόνο την Τσικνοπέμπτη αλλά όλο τον χρόνο χρήματα για εξόδους. Και όχι μόνο τα Σ/Κ.
 Όπως έχει και για καταναλωτικά αγαθά. Και για διακοπές.
Φαντάζομαι πως για τα δύο τριήμερα του Μαρτίου οι πληρότητες στα ξενοδοχεία κυρίως από Έλληνες (δικά μας είναι τα τριήμερα) θα αγγίζουν και πάλι το 80% και το 90%. Και στους πιο δημοφιλείς προορισμούς και το 100%.

Αλλά δεν τα "βγάζει πέρα".

Το άλλο ενδιαφέρον είναι ότι μετά από 9 χρόνια μνημόνια και μετά από τους δημόσιους πανηγυρισμούς για την έξοδό μας από αυτά, το τελευταίο τρίμηνο του 2018 αυξήθηκε το δημόσιο χρέος κατά 21,5 δις σε σχέση με το αντίστοιχο τρίμηνο του 2017.
Αυξήθηκαν λέει οι δαπάνες...
Δε χρειάζεται να πω "πού και γιατί".