Πάλι εδώ.
Σαν τον εγκληματία που γυρίζει στον τόπο του εγκλήματος.
Ηλιόλουστη, γαλάζια με τον συνήθη της βοριά, αλλά και παραποιημένη στα μάτια μου. Μοιάζει να φορά μια μάσκα που δεν της ταιριάζει. Σα να θέλει να γίνει κάτι που δεν είναι.
Πολλή υποκρισία, πολλή βιτρίνα.
Η όλη κατάσταση μου θυμίζει το μακρινό για πολλούς 1999.
Με τη διαφορά ότι τότε ο τουρισμός δεν κατέστρεψε ό,τι πιο όμορφο στην Ελλάδα.
Περπατώντας σε γνωστά-άγνωστα δρομάκια αναλογίστηκα τι θα απομείνει στην επόμενη κρίση.
Με τον Ρέντφορντ ήμασταν όλες μας ερωτευμένες, τότε στο τέλος της εφηβείας μας. Ήταν το μέτρο σύγκρισης για κάθε ενδιαφέρον αρσενικό.
Παρένθεση.
Μια μέρα βλέπαμε το φιλαράκι του τον Newman στο Message in a Bottle, όπου με 5 μόνο ατάκες "εξαφάνισε" από το φιλμ τον πρωταγωνιστή Costner. "Κοίτα πως περπατάει είχα παρατηρήσει τότε."
"Κοίτα πως χαμογελά ο Ρέντφορντ", για να επανέλθω. Κοίτα το βλέμμα του πάνω στις γυναίκες που τον ενδιαφέρουν.
Είχε αυτόν τον καλιφορνέζικο ήλιο πάνω του, την γοητεία μιας ανεμελιάς από προνομιακά μέρη, την αύρα του γεννημένου νικητή.
Τον άνθρωπο Ρέντφορντ τον ήξεραν μόνο οι οικείοι του, αλλά ο ρόλος με τον οποίο περισσότερο τον είχα ταυτίσει ήταν εκείνος στο "Πέρα από την Αφρική"
Εδώ και μερικά χρόνια "η εποχή μου" κι εγώ ακολουθούμε ξεχωριστούς δρόμους. Σε τίποτα δεν τα βρίσκουμε.
Πρόσφατα ανακάλυψα τη χαρά της έντυπης ενημέρωσης ξανά. Και μέσα σε εφημερίδες και περιοδικά βρήκα τη χαρά της μη "προσωποποιημένης" πληροφόρησης. Αυτό το, να βρίσκω κείμενα που δεν είναι "για μένα", αλλά ακριβώς γι' αυτό είναι για μένα. Με κούρασε η παντογνώστρια Google που όλα τα γνωρίζει, όλα τα σφάζει και τα μαχαιρώνει. Καμιά φορά και στην κυριολεξία τώρα που το σκέφτομαι.
Θέλω μια εφημερίδα χάρτινη, κυριακάτικη, με όλα εκείνα τα έξτρα καλούδια που έχουν τις Κυριακές. Τα περιοδικά, ίσως και κανένα βιβλίο, πολύ παλιά δίνανε μέχρι και dvd ή cd μουσικής. Διόλου άσχημα.
Ο Δ , αν και λάτρης κι εκείνος μέχρι πρότινος κάθετι του έντυπου, με ρωτάει τι την θέλω όταν του ζητάω την διεύθυνση για το κοντινότερο περίπτερο..... Πολύ μακριά τελικά.
"Θέλω χαρτί επιτέλους" του λέω. "Θέλω να γυρίσω τις σελίδες, θέλω να επιλέξω τα νέα που θα διαβάσω" . Βαρέθηκα το ίντερνετ. Βαρέθηκα να διαλέγει εκείνο για μένα. Βαρέθηκα τις έξυπνες συσκευές.
...
Σε λίγο θα εκλείψουν και τα τελευταία περίπτερα που θα πουλάνε εφημερίδες. Για τα γερόντια. Που κι αυτά θα εκλείψουν σε λίγο. Εμείς δλδ.
"Ο θαυμαστός καινούριος κόσμος" που κάποτε μας γέμισε με όνειρα μετατράπηκε σε μια ψηφιακή δικτατορία.
Κάποτε μπαίναμε στο youtube ακούγαμε το τραγούδι μας και φεύγαμε. Ούτε αναμονή για διαφημίσεις ούτε η επί πληρωμή αφαίρεση τους.
Κάποτε και οι ειδήσεις ήταν πιο γενικές και παντός περιεχομένου. Τώρα αν τολμήσεις να κλικάριες μια φορά το όνομα της όποιας διασημότητας, θα την βλέπεις μπροστά σου μέχρι να πεθάνεις.
Τα "νέα" που σου παρουσιάζονται είναι στοχευμένα στα δήθεν ενδιαφέροντά σου.
Κι αν αλλάξω ενδιαφέροντα; Ή αν το κλικ της στιγμής ήταν απλά ένα κλικ της στιγμής;
Λάθος σου.
Όλος ο κόσμος σε μια οθόνη ενός smartphone. Facebook για τα γερόντια, Insta για τους μεσήλικες και tik tok για τους νέους. Ίσως στο μεταξύ να ξεπήδησε και καμιά νέα τρεντιά, ένα νέο σόσιαλ που δεν το πήρα χαμπάρι.
Κι εκεί θα μάθεις όλους τους ρυθμούς με τους οποίους πρέπει να χορέψεις, όλα τα μέρη που μαζί με μερικά εκατομμύρια σαν κι εσένα πρέπει να επισκεφτείς, θα γνωρίσεις όλους τους ινφλουένσερ που θέλεις να τους μοιάσεις. Όλος ο κόσμος σε μία οθόνη, χαρούμενος και γελαστός, όλοι είναι απίστευτα ευτυχισμένοι, όλες οι κοπέλες έχουν μακριά, ίσια συνήθως, μαλλιά και πρησμένα, φιλήδονα χείλη, κάνουν μπότοξ από τα 16 τους, αλλάζουν τρεις φορές τη μέρα ρούχα, ίσως και περισσότερες, ταξιδεύουν, πηγαίνουν παντού και δεν αφήνουν γωνιά του πλανήτη απάτητη. Γεννούν ον κάμερα, γιορτάζουν ον κάμερα και μερικοί βάζουν μέχρι και τα κλάματα ον κάμερα γιατί χάσανε την γάτα, τον σκύλο, τον σύζυγό ή το χάμστερ τους.
Ον κάμερα. Κλαις τον χαμό του συντρόφου σου ον κάμερα. Η λογική του 21ου αιώνα. Το συναίσθημα του 21ου αιώνα.
Όλος ο κόσμος σε μια οθόνη, όλοι δικτυωμένοι, όλοι μια όμορφη παγκόσμια κοινότητα, όλοι πανέξυπνοι σαν τα πανέξυπνα κινητά τους , όπου γράφεις μία λέξη και συμπληρώνεται στο τέλος μία άλλη, γιατί δεν γίνεται εσύ να ξέρεις καλύτερα. Εσύ να επιλέγεις.
Δε γίνεται ΕΣΥ να επιλέγεις.
...
Καλοκαίρι και πάλι
και σιχαίνομαι τον υπερτουρισμό, σιχαίνομαι τους πολιτικούς της Ελλάδας και θυμώνω με εκείνους, που ενώ δεν αποκομίζουν κανένα όφελος από airbnb ή κάποια άλλη τουριστική επιχείρηση (υπάρχουν κι αυτοί και ξέρω ότι δεν είναι λίγοι), επιτρέπουν σε πολιτικούς και τουριστική μαφία την καταστροφή και την ολοένα μεγαλύτερη υποβάθμιση της ζωής τους, της δικής τους και των παιδιών τους, παρακολουθώντας ως θεατές την χωρίς επιστροφή αλλοίωση του τόπου που τους γέννησε και μια περιβαλλοντική καταστροφή που όμοια της δεν έχει. Φυσικά θυμώνω και με εκείνους που θεωρούν τα airbnb την λύση στο οικονομικό τους πρόβλημα. Ποιος ο λόγος να σπουδάσει κανείς, να γεμίσει με πτυχία και μεταπτυχιακά, αφού το μόνο στο οποίο βλέπει τον εαυτό του να απασχολείται στο μέλλον είναι ως ξενοδόχος;
Και σιχαίνομαι ακόμη περισσότερο τα ΜΜΕ, που πιο γελοία θε θα μπορούσαν να είναι. Και είτε όσοι απασχολούνται σε αυτά έχουν IQ αρκετά χαμηλότερο του μετρίου, είτε "τα παίρνουν", είτε πιστεύουν πως το κοινό τους είναι ηλίθιο. Αν και το πιο πιθανό είναι να συμβαίνουν όλα τα παραπάνω.
Και κανείς δε μας εξηγεί πόσα από τα τεράστια κέρδη του υπερτουρισμού πηγαίνουν σε δημόσια έργα και αγαθά. Γιατί απλά δεν πηγαίνουν. Ούτε αν και πόσο έχουν βοηθήσει στην αναβάθμιση της ζωής μας. Με βεβαιότητα πάντως δεν έχουν πάει ούτε σε Υγεία, ούτε σε Παιδεία, ούτε σε κοινωνικές παροχές σε χαμηλοσυνταξιούχους και ευάλωτες κοινωνικές ομάδες.
Νοσοκομεία χάλια με έλλειψη προσωπικού, σχολεία στα οποία άνετα γυρίζεις ταινία του '60 χωρίς ν'αλλάξεις τίποτα στο σκηνικό, συντάξεις αρκετά πιο κάτω από το όριο της φτώχειας.
Καταστρέφουμε που καταστρέφουμε τη χώρα απ'άκρη σ'άκρη, την βρωμίζουμε, δυσκολευόμαστε στην καθημερινότητά μας όσοι έχουμε την ατυχία να ζούμε σε "τουριστικούς προορισμούς", τουλάχιστον να είχαμε και ένα όφελος σαν λαός και όχι μόνο οι τσέπες των μαυρολεφτάδων.
Έχω σιχαθεί να ακούω τον/την κάθε wannabe δημοσιογράφο να λέει ΚΑΘΕ χρόνο με τη μεγαλύτερη ηρεμία του κόσμου σαν να πρόκειται για το πιο φυσιολογικό πράγμα, πως για άλλη μια φορά το μεγαλύτερο μέρος των φόρων πληρώθηκε από μισθωτούς και συνταξιούχους.Πώς γίνεται να μην πέφτει η κυβέρνηση και να μην καλείται να λογοδοτήσει όλο το πολτικό σώμα όταν μόνο πέρσι ήρθαν 32 εκατομμύρια τουρίστες; Πώς γίνεται η βαριά βιομηχανία του τόπου, αυτή που δημιουργεί και την μεγαλύτερη περιβαλλοντική καταστροφή να μην είναι η κύρια πηγή εσόδων για το κράτος;
Κι είναι τόσο αστεία η εικόνα, αν και ταιριάζει καλύτερα ο χαρακτηρισμός "τραγική", των ποδηλατοδρόμων όταν δεν έχουμε πεζοδρόμια, των διαδραστικών πινάκων σε σχολεία χωρίς θέρμανση και κλιματισμό και όλη αυτή η προσπάθεια να δείξουμε ότι δήθεν κάτι γίνεται κάπου, τη στιγμή που όλα είναι για το φαίνεσθαι και στάχτη στα μάτια.
update Εδώ η τραγική πραγματικότητα ( που δεν αφορά μόνο τις Κυκλάδες)
Κι εδώ επίσης
Με αφορμή τον πρόσφατο θάνατο του πατέρα του κ Καλλιάνου
Πραγματικότητα 1
Ο θάνατος είναι η μοίρα όλων.
Πραγματικότητα 2
Όταν είσαι ηλικιωμένος με αρκετά επιβαρυμένο οργανισμό, βρίσκεσαι λίγο πιο κοντά στον θάνατο.
Πραγματικότητα 3
Δεν υπάρχει πιο αλαζονικό επάγγελμα από αυτό του γιατρού. Ένα σκαλοπάτι κάτω από τον Θεό. Για μερικούς, το ίδιο σκαλοπάτι.
Πραγματικότητα 4
Για τον γιατρό είσαι ένα σύνολο από όργανα, αρτηρίες, νεύρα κλπ.που δεν διαφέρει και πολύ από οτιδήποτε άψυχο υπάρχει γύρω του και ζητά επισκευή. Ο πόνος, οι φόβοι, η αγωνία σου του είναι από αδιάφορα έως ενοχλητικά.
Πραγματικότητα 5
Ελάχιστοι γιατροί ακούν τον ασθενή. Προχωρούν σε εύκολες διαγνώσεις κατατάσσοντάς τους στα κουτάκια που έχουν πρόχειρα στο μυαλό τους. Μερικοί έχουν πολύ λίγα κουτάκια πρόχειρα. Οι περισσότεροι προσπερνούν την θεμελιώδη αρχή πως κάθε οργανισμός είναι ένα διαφορετικό νέο σύμπαν.
...
Πραγματικότητα 6
Η ζωή όλων είναι μία και μοναδική
Σημείωση: Έχω γνωρίσει και τους άλλους. Αυτούς που ακούνε. Αυτούς που δείχνουν σεβασμό στον ασθενή. Είναι συνήθως ταπεινοί και ενημερώνουν για τα όρια της ιατρικής. Για τα δικά τους όρια. Δυστυχώς είναι λίγοι. Πολύ λίγοι σε σχέση με το σύνολο.
Μια ολόκληρη σειρά κυβερνήσεων καλλιέργησε στον πολίτη αυτής της χώρας την ιδέα ότι η μόνη πηγή εσόδων για τον ίδιο αλλά και για τη χώρα είναι ο τουρισμός.
Δεν είναι περίεργο λοιπόν να διαβάζουμε κείμενα σαν κι αυτό ή αυτό
την ίδια στιγμή που στο Ελληνικό παίζεται αυτό γιατί οπωσδήποτε τα πράγματα είναι έτσι και τι περίεργο; Τζάμπα πράγμα...
Όταν ο Έλληνας με τον μισθό των 800 ευρώ μικτά δυσκολεύεται να αγοράσει, νοικιάσει γκαρσονιέρα στην Κυψέλη.
(Όπως είναι γνωστό : Όσο πιο υπανάπτυκτη μια χώρα, τόσο μεγαλύτερη η ψαλίδα μεταξύ πλούσιων και φτωχών)
.....
Εφέτος , λέει, περιμένουμε τρομερή αύξηση του τουρισμού
Ο πλέον ισχυρός πυλώνας της ελληνικής οικονομίας. Και χωρίς αυτόν η χώρα δεν θα είχε ανάπτυξη!
Και είναι να αναρωτηθεί κανείς: είναι δυνατόν μία χώρα με τέτοια θέση στον γεωγραφικό χάρτη, αυτό το κλίμα, αυτά τα μυαλά να μπορεί μόνο να χτίζει ντουβάρια και να νοικιάζει ξαπλώστρες;
Όταν μόνο από ανεμογεννήτριες θα μπορούσαμε να παράγουμε ρεύμα για όλα τα Βαλκάνια και όχι μόνο να μην εξαρτόμαστε από κανέναν Πούτιν, αλλά να είχαμε εξασφαλίσει και το μέλλον της χώρας, όπως έκανε η Νορβηγία με το πετρέλαιο;
Κι όλη αυτή η σπουδάζουσα νεολαία, πώς γίνεται εκτός των συνόρων να μεγαλουργεί, αλλά εντός να μην μπορεί να παραγάγει τίποτα ;
Εκατομμύρια ξοδεύονται κάθε χρόνο στην εκπαίδευση για να εργαστούν και να ζήσουν αυτοί οι νέοι στη Γερμανία, Σουηδία, Ολλανδία και να προσφέρουν εκεί τις γνώσεις και τις υπηρεσίες τους.
.....
.....
Είναι τόσο λυπηρό να είσαι Έλληνας , να νιώθεις Έλληνας και να πρέπει να ζεις αυτήν την καθημερινότητα με μια Πισπιρίγκου να απασχολεί τα ΜΜΕ εδώ και ενάμιση χρόνο όταν η χώρα ξεπουλιέται για πενταροδεκάρες που δεν μπαίνουν καν σε ελληνικές τσέπες. Ή μπαίνουν στις πιο λάθος τσέπες.
.....
.....
.....
Κάθε φορά πλέον που αφήνουμε πίσω μας το νησί το καλοκαίρι, ξέρουμε πως αποχαιρετούμε μια Αλεξάνδρεια που ολοένα χάνεται.
Κρίμα που οι πολιτικοί μας δεν αγάπησαν τη Σαντορίνη, τη Σίφνο ή τη Σύρο όπως εμείς.
Αυτό....που κάνεις ένα εμβόλιο και μετά παθαίνεις θρόμβωση, εγκεφαλικό, παράλυση...κάτι τέλος πάντων που μπορεί να σου στοιχίσει και τη ζωή...αλλά το εμβόλιο, δλδ η ουσία που μπήκε μέσα σου σε ΚΑΜΙΑ περίπτωση δε συνδέεται με τον μάλλον πρόωρο θάνατό σου....αυτό επιβεβαιώνει μόνο ένα πράγμα. Ή μάλλον δύο : ότι μας θεωρούν εντελώς ηλίθιους και εντελώς αναλώσιμους.
Η δική μου απορία δεν είναι που υπάρχουν βιαστές και παιδεραστές. Η δική μου απορία είναι πώς αυτοί οι άνθρωποι κατέχουν συνήθως επιτελικές θέσεις.
Θέλω να πω πως δεν είναι το αίσθημα της εξουσίας που αποκτούν και ξαφνικά αλλάζει τον χαρακτήρα αυτών των ανθρώπων, αλλά πως το ίδιο το σύστημα τους προωθεί, διότι αυτοί το στηρίζουν με τον τρόπο τους, όπως και ξέρουν να το εκμεταλλευτούν.
Υπάρχουν φράσεις σε κάθε λαό (όπως και σε κάθε άνθρωπο) που με λίγα λόγια προσδιορίζουν τη βασική κοσμοθεωρία του. Όταν έχεις ζήσει σε διαφορετικές χώρες για αρκετά χρόνια, αυτές πέφτουν κατευθείαν στην αντίληψή σου καθώς η σύγκριση γίνεται αυτόματα στο μυαλό σου δίχως καμία δική σου προσπάθεια.
Στη Γερμανία η φράση αυτή είναι : " Πώς θα κάνετε οικονομία". Όλη η ζωή των Γερμανών μοιάζει να περιστρέφεται γύρω από το πώς θα εξοικονομήσουν περισσότερα χρήματα από οποιαδήποτε δραστηριότητα της ζωής τους.
Στην Ελλάδα η φράση αυτή είναι : " Πώς θα τραβήξετε τα βλέμματα...ή αλλιώς... πώς θα κάνετε εντύπωση". Με ποιο outfit, με ποια συμπεριφορά, με την αγορά και την κατοχή ποιων συγκεκριμένων καταναλωτικών αγαθών.
...
* (προσωπικά το φανελάκι του κ Τσιόδρα δεν μου έκανε καμία εντύπωση, ούτε αρνητική, ούτε θετική. Όταν τον είδα να εμβολιάζεται on camera σκεφτόμουν μόνο αν πράγματι το εμβόλιο είναι αποτελεσματικό, πόσο καιρό θα μας προστατεύει και ποιες μπορεί να είναι οι μακροπρόθεσμες παρενέργειές του καθώς η φόρμουλά του είναι κάτι τελείως νέο και πειραματικό. Ο άνθρωπος είναι γιατρός..Προφανώς όσοι σχολίασαν την ενδυμασία του, όταν επισκέπτονται γιατρό, το κάνουν με κριτήριο αν η εμφάνισή του ανταποκρίνεται στα γούστα τους.)
Κι επειδή η καραντίνα έκλεισε τα μπουζούκια, οι Ελληναράδες γείτονες μετέτρεψαν το σπίτι τους σε κέντρο διασκέδασης. Εφοδιάστηκαν με καραόκε, κάλεσαν φίλους και μερακλώνουν.
Χτες τα μεσάνυχτα μια σαλεμένη, ίσως και από την κλεισούρα γριά, βγήκε στο μπαλκόνι και φώναζε για τουλάχιστον 3 ώρες. Μπερδεμένα λόγια, άκρη δεν έβγαζες. Κάποια στιγμή ήρθε η αστυνομία, δεν κατάφερε τίποτα.
Ζούμε μια παράνοια. Και δεν είναι -μόνο- ο κορωναϊός.
Σήμερα πέθανε η κ Ν, μια γειτόνισσα από τα παλιά. Δεν ήταν νέα, ούτε κι έμοιαζε η ζωή της με αυτό που αποκαλούμε "ζωή" καθώς ήταν εδώ και πολύ καιρό καθηλωμένη σ'ένα κρεβάτι. Όμως τελευταία ακούω μόνο θανάτους.
Και δεν ξέρω αν οι θάνατοι πλήθυναν ή αν παλιότερα δε με αφορούσαν. Το δεύτερο μάλλον. Οι άνθρωποι πάντα πέθαιναν, αλλά μεγαλώνοντας πληθαίνουν οι "δικοί" μας νεκροί. Κι ο κόσμος γύρω μας γίνεται πιο ξένος.
Χτες, σε κάποια στιγμή που προγραμμάτιζα τις σημερινές μου δουλειές, σκέφτηκα πως αυτοί που "φεύγουν" κάπως ξαφνικά, αφήνουν πολλά πράγματα στη μέση. Κι αυτή η σκέψη ήταν κάπως στενάχωρη. Είχε κάτι το ανεκπλήρωτο.
4 χρόνια από εκείνον τον θάνατο σήμερα που μάθαμε για έναν άλλον
Aπό τα αγαπημένα μου. Κι ο Withers φέτος έφυγε, αφού πρώτα μας άφησε την εικόνα των εποχών που αλλάζουν με αυτό το τραγούδι στο Notting Hill
Όταν πρωτόρθε ο ιός στην Ελλάδα, δακρύζανε οι κυβερνητικοί εκπρόσωποι, δείχνανε απέραντη στοργή για τους ηλικιωμένους, μετρούσανε έναν έναν τους προσβληθέντες κι ακόμη περισσότερο τους νεκρούς. Κάθε νεκρός μέτραγε και βάραινε με θλίψη τα δελτία τους. Ήταν ένας άνθρωπος που πριν τον ιό υπήρξε, είχε ζωή, οικογένεια και γιατί όχι ; μέλλον.
Σήμερα που οι νεκροί κοντεύουν τους 360 και η κατάσταση κοντεύει να ξεφύγει εντελώς, οι θανόντες είναι απλά νούμερα. Οι νεκροί των γηροκομείων προσπεράστηκαν και ξεχάστηκαν χωρίς πολλά πολλά και η συμπάθεια προς τους ανθρώπους της τρίτης ηλικίας έπαψε να είναι τρέντυ (γιατί αλλιώς δεν μπορώ να την χαρακτηρίσω).
Σήμερα το μόνο που δεν πρέπει να πεθάνει είναι η οικονομία.
Κι εδώ καταλαβαίνεις τη διαφορά ανάμεσα στον "άνθρωπο" και τον πολιτικό ή τον δημοσιογράφο. Οι τελευταίοι έχουν πάψει από καιρό να είναι το πρώτο. Υπηρετούν κάτι που για τους ίδιους είναι σημαντικό, αλλά στην πραγματικότητα αυτό είναι ένα τίποτα, όπως και οι ίδιοι.
Ευτυχώς υπάρχει κι αυτό το μπλογκ, το μόνο μέρος που δε λογοκρίνεται από την ελληνική κυβέρνηση, (διοτί απλά δεν το διαβάζει κανείς, εκτός ίσως από 2-3 φλικούς συνιστολόγους).
Κι έτσι με έναν κοραναϊό να απειλεί τις ζωές μας, μια κυβέρνηση να μας δουλεύει ψιλό γαζί προστατεύοντας παράλληλα όλα τα συμφέροντα που τη συντηρούν και φιμώνοντας κάθε ελεύθερη φωνή, υποδεχόμαστε άλλο ένα φθινόπωρο σε μια "ελεύθερη" δικτατορία. "Ελεύθερη" γιατί μπορείς ανά πάσα στιγμή να την εγκαταλείψεις, αλλά εκεί περιορίζονται και όλα σου τα δημοκρατικά δικαιώματα. Να κοντραριστείς μαζι της δεν έχει νόημα, αφού έτσι κι αλλιώς είσαι "χαμένος" και να διεκδικήσεις οποιοδήποτε για σένα "λογικό δικαίωμα" είναι εντελώς ανώφελο. Δεν υπάρχουν τέτοια πράγματα.
Το ότι θα υπήρχε χειρότερη κυβέρνηση από την προηγούμενη ήταν κάτι που δεν το απέκλεια, μιας και πάντα υπάρχει το "πιο κάτω", αλλά δεν μπορούσα να φανταστώ πόσο "πιο κάτω".
(το επίρρημα του τίτλου απάντα στο παραπάνω)
Αναπολώ τις εποχές που τα νέα τα μάθαινες από τις εφημερίδες ή από τις ειδήσεις που κρατούσαν ένα τέταρτο και δεν περιελάμβαναν συνεντεύξεις από ειδήμονες ή αδαείς ανθρώπους του δρόμου για να γεμίσουν "δελτία" και να στρέψουν το ενδιαφέρον μας εκεί που άλλοι αποφασίζουν ερήμην μας.
Φυσικά πολλά πράγματα δεν τα μάθαινες ποτέ, αλλά αν σκεφτώ με τι είδους πληροφορίες βομβαρδίζομαι σήμερα, ίσως να ήταν και καλύτερα.
Αναπολώ τις εποχές που δεν ήμασταν ένα παγκόσμιο χωριό, όπου με λίγα κλικ βλέπεις τη ζωή του καθενός να ξεμπροστιάζεται σε μια οθόνη.
Τις εποχές που δεν ήταν όλοι "φίλοι" με όλους και που η ομορφιά είχε πολλά σχήματα και χρώματα.
Αναπολώ την εποχή της αυθεντικότητας, ακόμη και της εκλεκτικής λιτότητας.
Δε χρειάζεται να έχεις τα πάντα. Αρκεί να έχεις τα σημαντικά. Σήμερα έχει αντιστραφεί αυτό και είναι πιο εύκολο να έχεις τα πάντα, αλλά να νιώθεις "ακάλυπτος".
Στα νεότερά μου χρόνια μου φαινόταν υπερβολικά λαϊκός. Όπως όμως αλλάζουμε γούστα και συνήθειες μεγαλώνοντας, θεωρώ πια αξεπέραστα στο είδος τους τα δύο παρακάτω τραγούδια.
Με τους εκπληκτικούς στίχους του Λ. Παπαδόπουλου και τη μουσική του Μ. Πλέσσα
Ήταν οι εποχές που το λαϊκό τραγούδι δεν ήταν ούτε φτηνιάρικο, ούτε χυδαίο. Και στίχοι σαν τους παραπάνω δεν ξαναγράφτηκαν ποτέ.
