καραντίνας συνέχεια

Βγήκα μέχρι την αγορά σήμερα το απόγευμα. Με τα πόδια φυσικά.
Μια πόλη έρημη. Ελάχιστοι άνθρωποι σαν κι εμένα στους δρόμους και τα καταστήματα όλα κλειστά.
Σχεδόν απόκοσμη εικόνα αν δεν ήταν άνοιξη. Ούτε τον Αύγουστο δεν την έχω δει έτσι την Αθήνα.
Ούτε τον Αύγουστο μέρα μεσημέρι.
...
Δεν ξέρω αν θα γυρίσουμε ποτέ σε μια κανονικότητα έτσι όπως την ξέραμε. Σίγουρα αυτό δε θα γίνει σύντομα.
Κι αυτό που συχνά έχει απασχολήσει τη σκέψη μου, είναι γι΄αυτούς τους ηλικιωμένους  που τους κλειδαμπαρώσαμε στα σπίτια : ποιος τους ρώτησε τι θέλουν να κάνουν με τον χρόνο που τους απομένει;
Βγαίνουνε διάφοροι ειδικοί και για να μην κλατάρει το πολύ αδύναμο σύστημα υγείας που μας έμεινε μετά από 10 χρόνια κρίσης και μνημονίων, φωνάζουν : "Κλειδωθείτε", "Μην τολμήσετε να βγείτε".
Και η ζωή που χάνεται με την κάθε μέρα; Ποιος, πότε θα απολογηθεί γι' αυτήν.
...
Οι Κινέζοι φτιάξανε έναν ιό που τους ξέφυγε τελείως. Άλλα κράτη βρέθηκαν πιο προετοιμασμένα στην αντιμετώπισή του, άλλα λιγότερο ή καθόλου.
Οι Κινέζοι ξέρουν πως δεν πρέπει να αποκαλύψουν την αλήθεια, που είναι όμως τόσο φανερή.
Άγνωστο θα μου μείνει γιατί ο άνθρωπος κατασκεύασε το πρώτο όπλο μαζικής καταστροφής.Την πρώτη βόμβα, την πρώτη νάρκη, το πρώτο βιοχημικό όπλο.
Και γιατί συνεχίζει να τον έλκει, να τον προκαλεί η ιδέα.
...
Και η ζωή μας άλλαξε από τη μια μέρα στην άλλη.
Ο πόλεμος που δεν είχε ζήσει η δική μου γενιά, ήρθε και μας βρήκε.
Αλλά όσο περνά ο καιρός τόσο κατασταλάζουν μέσα μου κάποιες σκέψεις. Και θεωρώ πως κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σε κρατά μακριά από τους αγαπημένους σου όταν αυτοί νοσούν. Κανείς δεν έχει το δικαίωμα να σου πει αν θα βγεις από το σπίτι σου και πού θα πας.
Μπορεί να σε προετοιμάσει για τον κίνδυνο, αλλά όχι να σου στερήσει την ελευθερία σου.
Κι αν οι πολιτικοί μας φρόντισαν να καταστρέψουν τις δομές της υγείας μας, ας πληρώσουν εκείνοι γι' αυτή την καταστροφή.
Να κρατήσουν ταπεινή στάση. Και να μην προσβάλλουν τη νοημασύνη μας.

....
Και το άλλο που μοιάζει με ανέκδοτο, είναι πως ενώ ζούμε τον μεγαλύτερο ίσως εφιάλτη που μας έμελλε να ζήσουμε, η αγωνία σε αυτόν τον παράξενο τόπο, στον τόπο της φαιδράς πορτοκαλέας, είναι αν τα παιδιά της τρίτης λυκείου περάσουν φέτος στα Πανεπιστήμια.
Με άλλα λόγια....εδώ καράβια χάνονται βαρκούλες αρμενίζουν.

 Γιατί ποτέ δε μέτρησε η πραγματική γνώση, η καλλιέργεια, η απόκτηση δεξιοτήτων για να κάνεις όμορφη τη ζωή σου και ευτυχισμένους τους γύρω σου. Ποτέ δε μέτρησε η αξιοσύνη η ίδια, που δεν αποδεικνύεται με την επιτυχία σε εξετάσεις, που βγάζουν νικητή τον καλύτερο παπαγάλο. Το μόνο που μετράει εδώ και δεκαετίες στην Ελλάδα είναι η απόκτηση ανούσιων χαρτιών και η καταξίωση μέσω αυτών, των γονιών. Γιατί αυτά τα ανούσια χαρτιά θα βοηθήσουν τα πανέξυπνα μυαλά της χώρας να στηρίξουν και να υπηρετήσουν το εξίσου ανούσιο σύστημα που η κοινωνία έχει θεοποιήσει. Γι' αυτό και η εμμονή με τα Πανεπιστήμια. Γι' αυτό τόσα λεφτά στα φροντιστήρια.
...
Μοιάζει τόσο νοσηρό αν σκεφτείς τι είναι πραγματικά η ζωή.

Συνειρμικές σκέψεις

Ακούγοντας χτες τους Ιταλούς να τραγουδούν τον εθνικό τους ύμνο έξω απο το νοσοκομείο, κι ενώ οι νεκροί τους ξεπέρασαν τους 10000, συνειρμικά η σκέψη μου πήγε σε κάτι άλλα χρόνια. Τότε που η μελωδία αυτή είχε συνδεθεί με τον αγαπημένο μου πιλότο της Formula 1, Michael Schumacher, κάθε που νικούσε άλλον έναν αγώνα . Κι όπως ήταν το εθιμοτυπικό παίζανε και τους δύο ύμνους, έναν για τον πιλότο κι έναν για το αυτοκίνητο. Κι ακούγονταν στα αυτιά μου τόσο χαρούμενος αυτός ο δεύτερος ύμνος, όσο λυπημένος μου φάνηκε χτες που τον ξανάκουσα.

Δεν ξέρω τι καταλαβαίνει και τι αντιλαμβάνεται ο άτυχος αυτός, πάντα ευγενικός και ταπεινός πρωταθλητής, μέσα στη θολούρα του δικού του μυαλού, μετά από το σοβαρό του ατύχημα....αλλά είναι τόσο παράξενα όλα. Και τίποτα δεν είναι το ίδιο.
Ο Ύμνος της Φερράρι, ο Ύμνος της Ιταλίας είχαν συνδεθεί στο δικό μου μυαλό μόνο με νίκες.
...
Αλλά αν έμαθα κάτι τα τελευταία πολλά χρόνια, είναι ότι η ζωή μας είναι γεμάτη ανατροπές.
Κι αυτό που σήμερα είναι χαρά, αύριο είναι λύπη.
...
Και η δική μας η γενιά, η τόσο τυχερή ως τώρα και καλομαθημένη, να που βρήκε τον δικό της πόλεμο. Τον δικό της εχθρό.
Ένας εχθρός που απειλεί να αλλάξει την παγκόσμια τάξη.

με αφορμή ένα σύντομο ντοκυμαντέρ

Παρακολουθώ - τυχαία - κρατική τηλεόραση. Είναι οι μέρες του "υποχρεωτικά μέσα".
....
 Ένα σχιστομάτικο παιδάκι - διαβάζω μετά από το Λάος -  πηγαίνει στο σχολείο μαζί με τον φίλο του, αφού πρώτα περάσει ένα ποτάμι και κάνει και μια διαδρομή με λεωφορείο, ενώ έχει προηγηθεί και μια διαδρομή με τα πόδια. Κι όταν λέμε διασχίζει ένα ποτάμι, εννοούμε με ένα επίπεδο ξύλο που με το ζόρι το λες βάρκα, κι όταν λέμε λεωφορείο εννοούμε αυτά τα ανοιχτά φορτηγά με πάγκους για να κάτσεις στα πλαϊνά του. Κι επειδή ο δρόμος για το σχολείο είναι μακρύς, πρέπει να μείνει μετά εκεί τις επόμενες πέντε μέρες, δλδ όλη την εργάσιμη εβδομάδα, τρώγοντας το φαγητό που το ίδιο έχει μαγειρέψει - ρύζι- γιατί τα λεφτά δε φτάνουν για φαγητό από την καντίνα του σχολείου.
Κάποια στιγμή κάνει ο δημοσιογράφος την πιο συνηθισμένη ερώτηση που κάνεις στα παδιά αυτής της ηλικίας και το παιδάκι απαντά πως όταν μεγαλώσει  θέλει να βγάλει χρήματα για να φτιάξει ένα σπίτι για τον πατέρα του και να του πάρει και μια μεγάλη βάρκα για να ψαρεύει, ενώ το ίδιο θέλει να γίνει αστυνομικός για να πιάσει όλους τους εμπόρους ναρκωτικών και  να βάλει στη φυλακή τους κακούς. Α, ναι !...... και θα ήθελε κι ένα ποδήλατο για να μπορεί να πηγαίνει πιο εύκολα στο σχολείο.
....
Και δεν είναι καινούρια για μένα η διαπίστωση, ούτε αποτελεί έκπληξη, πως αν θέλεις να φτιάξεις "άνθρωπο" , πρέπει από μικρό να του μάθεις πως η ζωή δεν είναι βόλτα στο λούνα παρκ. Πως όλος μας ο βίος είναι ένας τεράστιος αγώνας και καλό είναι σε αυτόν τον αγώνα να εκτιμούμε όσα μας δίνονται  και να μη νιώθουμε πως κάποιος μας χρωστάει κάτι.
....
Είναι η εκπαίδευση που δεν πήρε αυτό το φιλάρεσκο και αλαζονικό 0,2% (ποσοστό θνησιμότητας από κοροναϊό) , το πιο νοσηρό κι αντικοινωνικό κομμάτι των δυτικών κοινωνιών σαν τη δική μας.
Η γενιά που θεωρεί ότι όλος ο κόσμος της χρωστά, που μένει αδιάφορη στον θάνατο των άλλων και  δη των ηλικιωμένων, που πιστεύει πως στη ζωή μόνο παίρνουμε.
Κι αυτό γιατί ποτέ δεν της ζητήθηκαν ευθύνες, ακόμη και πολλά χρόνια μετά τον ήδη καθυστερημένο απογαλακτισμό της,  δεν της καλλιεργήθηκε ο σεβασμός προς τους άλλους και ελλείψει ενδιαφέροντος να ασχοληθούν σοβαρά μαζί της αυτοί που την έφεραν στον κόσμο, την άφησαν συναισθηματικά ανάπηρη, αντικαθιστώντας το πραγματικό ενδιαφέρον και την αγάπη με πλούσια υλικά αγαθά και πανάκριβες "υποχρεωτικές" σπουδές, πολλές φορές εντελώς αδιάφορες για τους ίδιους τους ενδιαφερόμενους.

Είμαι αρκετά άτυχη ώστε στον συγγενικό, κοινωνικό και φιλικό μου κύκλο να έχω μόνο τέτοια δείγματα της "νέας ελληνικής γενιάς"....ώστε αναγκαστικά να γενικεύω. Ελπίζω και εύχομαι λανθασμένα.

μικρές καθημερινές απογοητεύσεις...

ή.....η ζωή στην Ελλάδα


Θυμάμαι τη χαρά μου 2-3 χρόνια νωρίτερα όταν έβλεπα να τοποθετούν τους πίνακες της τηλεματικής,  πιστεύοντας τότε πως θα έλυναν σε έναν μεγάλο βαθμό την ταλαιπωρία μου, να περιμένω ένα λεωφορείο που δεν ήξερα αν και πότε θα περνούσε.

3 χρόνια περίπου μετά, ελάχιστα πράγματα έχουν αλλάξει , μιας και η τηλεματική δουλεύει, ΑΦΟΥ ένα λεωφορείο έχει ξεκινήσει το δρομολόγιό του. - κι αυτό όχι πάντα σωστά... συχνά όταν έχει κίνηση τα 10 λεπτά αναμονής γίνονται 20 και 30 .
Όταν όμως αυτό ΔΕΝ έχει ξεκινήσει, δεν σου δίνει καμία πληροφορία. Και ο ημερήσιος προγραμματισμός που βγαίνει στο διαδίκτυο ισχύει και δεν ισχύει. Ανάλογα τα κέφια του οδηγού, την κατάσταση του οχήματος κι ένας Θεός ξέρει πόσων άλλων παραγόντων.

Μ'άλλα λόγια το "περνάει όποτε θέλει" ενός παλιού μου κειμένου, συνεχίζει να περνά όποτε θέλει και το μόνο που αλλάζει, για κάτι απελπισμένους σαν κι εμένα είναι ότι δεν περιμένεις πια καμία βελτίωση, καμία καλυτέρευση σ'αυτόν τον τομέα της ζωής σου, όπως και σε όλους τους άλλους.

Πρέπει στην Ελλάδα να είσαι ή πολύ νέος ή πολύ αφελής για να ελπίζεις για κάτι καλύτερο.
Ή - η εναλλακτική - να έχεις γαλουχηθεί από μικρός με την πραγματική Ελλάδα και να ξέρεις πώς θα εκμεταλλευτείς το σύστημα ή πώς θα το κάνεις να δουλέψει για σένα.

Άραγε να υπάρχει άλλη χώρα που να μισεί τόσο πολύ τους τίμιους πολίτες της ;

Φυσικά γράφοντας την παραπάνω φράση κατάλαβα την ίδια στιγμή και την λανθασμένη αντίληψή μου.

Δεν είναι που η Ελλάδα δε συμπαθεί την τιμιότητα. Είναι που κρίνοντας από τον εαυτό της. από το κύριο σώμα των πολιτών της και των κυβερνώντων της, δεν την αναγνωρίζει.
Σε άλλες χώρες είσαι αθώος μέχρις αποδείξεως του εναντίου.
Στην Ελλάδα είσαι ένοχος μέχρις αποδείξεως του εναντίου.

ήταν πρωί στα μάτια σου

...έτσι....για το καλό Σ/Κ

όταν στην Αθήνα βρέχει

Με αφορμή τις δικογραφίες του Εφετείου που τις στεγνώνουν με το πιστολάκι, θυμήθηκα τον Γιάννη που συγχωρέθηκε νωρίς, όταν πριν ακόμη τον βρει η αρρώστια , έψαχνε να βρει κάποια παλιά του ένσημα για να συμπληρώσει τα συντάξιμά του. Η απάντηση που πήρε τότε από τον ασφαλιστικό του φορέα ήταν πως δεν μπορούσαν να ικανοποιήσουν το αίτημά του, γιατί οι φάκελοι που έπρεπε να αναζητήσουν βρίσκονταν μέσα σε μια αποθήκη, στην οποία είχε μπει νερό.
-Ε, να έρθω τότε με μάσκα και βατραχοπέδιλα να ψάξω εγώ ο ίδιος, η απάντηση του Γιάννη.

Δεν τον έσωσε φυσικά ο κυνισμός τον Γιάννη...ούτε τα παλιά του ένσημα βρήκε, ούτε σύνταξη πρόλαβε να πάρει.

(το τραγελαφικό της υπόθεσης είναι, ότι η ζωή μας είναι γεμάτη από παρόμοιες ιστορίες και καμία εντύπωση πια δε μας κάνουν)

το Πολυτεχνείο

ακούγοντας για τα μέτρα που πρόκειται να παρθούν εν όψει των επετειακών εκδηλώσεων για το Πολυτεχνείο και τον φόβο της κυβέρνησης για σοβαρά επεισόδια,  δεν μπορώ να αποφύγω τη σκέψη "πόσο πιο εύκολο είναι να πολεμήσεις έναν εχθρό που τον βλέπεις, τον γνωρίζεις, ξέρεις τι είναι.

το '73 ήταν για τον απλό πολίτη ξεκάθαρα τα πράγματα :  από εδώ η ελευθερία κι από εκεί η χούντα"

νιώθω τον εαυτό μου περικυκλωμένο από λογιών λογιών εχθρούς, αλλά όλοι είναι μεταμφιεσμένοι σε καλοσυνάτους ευεργέτες της ζωής μου