Τρίτη, 29 Ιουλίου 2014

καλοκαίρι

Τα πρωινά ενός αξιοπρεπούς καλοκαιριού πρέπει να ξυπνούν με εικόνες τέτοιες...
Να τρίβεις τα μάτια σου και να αντικρίζεις το χρυσαφί στις λοφοπλαγιές πάνω από τη θάλασσα





για να συνεχίζεις με βόλτες σε δρομάκια λιθόστρωτα














                                   γεμάτα χρώματα και εικόνες...με κυρίαρχο το γαλάζιο

           

                                     




ή το πράσινο





κάποιες φορές το φούξια



άλλοτε νωχελικές






δίχως να λείπει ποτέ η θάλασσα 














                                                 ....κάπως έτσι



 ή έτσι




                                                      καλοκαίρι
                               







Τετάρτη, 9 Ιουλίου 2014

καλοκαιρινό

Από το Όνειρο Καλοκαιρινού Μεσημεριού του Ρίτσου ένα αγαπημένο απόσπασμα (που μοιάζει με ταξίδι στο χρόνο):

 Χτες βράδυ δεν κοιμήθηκαν καθόλου τα παιδιά. Είχανε κλείσει ένα σωρό τζιτζίκια στο κουτί των μολυβιών, και τα τζιτζίκια τραγουδούσαν κάτου απ’ το προσκεφάλι τους ένα τραγούδι που το ξέραν τα παιδιά από πάντα και το ξεχνούσαν με τον ήλιο.
 Χρυσά βατράχια κάθονταν στις άκρες των ποδιών χωρίς να βλέπουν στα νερά τη σκιά τους, κι ήτανε σα αγάλματα μικρά της ερημιάς και της γαλήνης.
 Τότε το φεγγάρι σκόνταψε στις ιτιές κι έπεσε στο πυκνό χορτάρι.
 Μεγάλο σούσουρο έγινε στα φύλλα.
 Τρέξανε τα παιδιά, πήραν στα παχουλά τους χέρια το φεγγάρι κι όλη τη νύχτα παίζανε στον κάμπο.
 Τώρα τα χέρια τους είναι χρυσά, τα πόδια τους χρυσά, κι όπου πατούν αφήνουνε κάτι μικρά φεγγάρια στο νοτισμένο χώμα.
 Μα, ευτυχώς, οι μεγάλοι δεν ξέρουν πολλά, δεν καλοβλέπουν.
 Μονάχα οι μάνες κάτι υποψιάστηκαν.
 Γι’ αυτό τα παιδιά κρύβουνε τα χρυσωμένα χέρια τους στις άδειες τσέπες, μην τα μαλώσει η μάνα τους που όλη τη νύχτα παίζανε κρυφά με το φεγγάρι.