Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

«Ο ιδιαίτερος πολιτιστικός χαρακτήρας των μνημείων της Ακρόπολης δεν συνάδει με τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθώς πρόκειται για μοναδικά μνημεία και σύμβολα παγκόσμιας κληρονομιάς, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco»

Το που ξεπουλάμε λιμάνια και μαρίνες σε Τούρκους και Κινέζους*  δεν πείραξε κανέναν, η φωτογράφιση της Gucci στον Παρθενώνα μας έθιξε.

*και όχι μόνο. σε λίγα χρόνια όλες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας θα ανήκουν σε ξενους

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

2016/17

λίγο πριν - λίγο μετά
σύννεφα, ίχνη στο χιόνι και μια εκπληκτική δύση διαρκείας



Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

χριστούγεννα αθήνα 2016

θα΄ναι 70 + φοράει πολυφορεμένο και ταλαιπωρημένο κοστούμι, κρατά ένα μικρό σκυλί στο ένα του χέρι, στο άλλο το πλαστικό ποτήρι για τα κέρματα  ... "όποιος μπορεί ....ένας φτάνει... 5 λεπτά σας παρακαλώ"
(πού πήγαν εκείνες οι ταρίφες που σε κοιτάγανε απαξιωτικά έτσι και τολμούσες να δώσεις κάτι παρακάτω από ευρώ !)

θα ΄ναι 70 + τα πόδια της γυμνά μέσα στα φθαρμένα της παπούτσια (γυμνά με αυτό το κρύο) , κάθεται - σχεδόν ξαπλώνει στο κρύο πεζοδρόμιο, βλέμμα κενό, δίπλα της δύο πλαστικές σακούλες. πιθανόν να περιέχουν όλο της το βιος.

γαμώ τους ανθρωπισμούς μας, γαμώ

μικρός με μπαγλαμαδάκι παίζει δυο νότες, προσπαθεί να τραγουδήσει. δεν του βγαίνει. βρόμικη φόρμα, λεπτή, πάνλεπτη.

διαρκώς ζητιάνοι....τώρα πια μπαίνουν δυο δυο στα βαγόνια...περιμένει ο ένας πίσω από τον άλλον σειρά....μυρίζουν δρόμο και κρύο και δυστυχία

ο Ντίκενς σε καθημερινή υπερπαραγωγή

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

από τα πιο όμορφα εκτελεσμένα Hallelujah που έτυχε να ακούσω

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

a day in the life

I read the news today

38 νεκροί στην Κων/λη
επίθεση αυτοκτονίας,
29 στη Σομαλία, 25 στο Κάιρο
στη Νιγηρία έπεσε η στέγη της εκκλησίας
160 οι νεκροί
στην Ελλάδα ψηφίστηκε ο προϋπολογισμός
τα καταστήματα είναι ανοιχτά



Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

μια εβδομάδα μετά

Όταν πριν από μια εβδομάδα ξημέρωσε μια συνηθισμένη Παρασκευή, με ένα συνηθισμένο πρόγραμμα ημέρας κι όλα τα του κόσμου μου νόμιζα πως ήταν στη θέση τους, τα πολλά δυσάρεστα μαζί με τα λιγοστά πολύτιμα κι αγαπημένα, η πρωινή είδηση στον pepper- πριν ακόμη προλάβω να πιω την πρώτη γουλιά από το τσάι μου - ότι πέθανε ο Cohen , με βρήκε εντελώς απροετοίμαστη.
Το κύμα της θλίψης που με κατέλαβε ήταν εντελώς ανεξήγητο για μια τόσο μακρινή από τη ζωή μου είδηση και μάλιστα για έναν άνθρωπο που εντελώς ρεαλιστικά είχε ζήσει πάνω από τον συνηθισμένο μέσο όρο.
Θέλω να πω γιατί να θρηνήσεις για κάποιον που δεν γνώρισες, δεν αγάπησες, δεν ακούμπησαν οι ζωές σας.
Τις μέρες που ακολούθησαν ήθελα - όπως και τώρα ακόμη προσπαθώ - να εκλογικεύσω το συναίσθημα. Να το εξηγήσω. Να το καταλάβω.
Να βρω γιατί αυτός ο θάνατος μπόρεσε και τρύπωσε μέσα μου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό, ενώ άλλες ειδήσεις τις προσπερνώ δίχως ιδιαίτερη συναισθηματική εμπλοκή . Είναι μία περίοδος αυξημένης προσωπικής ευαισθησίας ή θα τη βίωνα αυτή τη θλίψη, σε αυτό το μέγεθος όπως και να είχαν τα πράγματα ;

Δεν κατέληξα σε κάτι οριστικό, ούτε και ήθελα πραγματικά. Τα συναισθήματα είναι για να τα βιώνουμε και όχι για να τα εξηγούμε. Ξέρω μόνο πως ο Cohen, αντιπροσώπευε κάτι που ολοένα χάνεται.
Σεμνός, ταπεινός, πράος, σε διαρκή αναζήτηση αυτού του "κάτι" που πάντα μας διαφεύγει. 'Ήταν κομμάτι μιας άλλης εποχής και κομμάτι της δικής μας νεότητας κι ίσως αυτό να είναι που βαραίνει τόσο πολύ και μας φέρνει θλίψη. Το σημείο τομής της δικής του δημιουργίας με τη δική μας "χρυσή εποχή".
Έζησε όπως θα θέλαμε να ζήσουμε - μποέμικα με την αληθινή σημασία της λέξης -, δημιούργησε όπως θα θέλαμε να δημιουργήσουμε, οι άντρες τον ζήλεψαν για τις κατακτήσεις του και για τον έρωτα που γεννούσε, οι γυναίκες θα ήθελαν να είναι οι μούσες του.
Κι όταν πλησίασε το τέλος είχε το θράσος να παραδοθεί στον θάνατο σαν έτοιμος από καιρό, είχε το θράσος να φύγει δίχως να ρωτήσει αν κι εμείς ήμασταν έτοιμοι.

Απ'όσα διάβασα τις επόμενες μέρες σε ελληνικό και διεθνή τύπο, δεν ήμασταν. Και ίσως να μην είμαστε ποτέ.

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

11/11

ήθελα να της πω : σκάσε μη μιλάς. πέθανε ο Cohen.
...
και όλη τη μέρα, ανάμεσα  στα σημαντικά και τα ασήμαντα, που σήμερα όλα φαίνονταν ασήμαντα, όλα εκτός από τον έρωτά μου για σένα...πέθανε ο Cohen.

σε κάθε διάλειμμα του νου από τη δουλειά, σε κάθε κενό λεπτό...

πέθανε ο Cohen...

και μαζί του κάτι δικό μας, χιλιοτραγουδισμένο από τα χείλη του, κάτι πολύ δικό μας

πέθανε

για μας που μεγαλώσαμε με Sisters of Mercy και Suzanne

....ήμασταν τελικά μια τυχερή γενιά, που ανδρωθήκαμε κι ερωτευτήκαμε με στίχους του Cohen

ενός λεπτού σιγή. μιας μέρας σιγή. η ελάχιστη τιμή για έναν ποιητή που μας έδειξε τη ρωγμή που αφήνει το φως να περάσει

There is a crack in everything.
That΄s how the light gets in.

αν ένα μόνο τραγούδι από τα τόσα αγαπημένα, τότε ίσως το παρακάτω



κι όπως συμβαίνει πάντα...όταν συμβαίνει μια τέτοια απώλεια εύχομαι να υπάρχει εκείνος ο άλλος τόπος, όπου άνθρωποι σαν τον Cohen θα συνεχίσουν να υπάρχουν