Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

μια εβδομάδα μετά

Όταν πριν από μια εβδομάδα ξημέρωσε μια συνηθισμένη Παρασκευή, με ένα συνηθισμένο πρόγραμμα ημέρας κι όλα τα του κόσμου μου νόμιζα πως ήταν στη θέση τους, τα πολλά δυσάρεστα μαζί με τα λιγοστά πολύτιμα κι αγαπημένα, η πρωινή είδηση στον pepper- πριν ακόμη προλάβω να πιω την πρώτη γουλιά από το τσάι μου - ότι πέθανε ο Cohen , με βρήκε εντελώς απροετοίμαστη.
Το κύμα της θλίψης που με κατέλαβε ήταν εντελώς ανεξήγητο για μια τόσο μακρινή από τη ζωή μου είδηση και μάλιστα για έναν άνθρωπο που εντελώς ρεαλιστικά είχε ζήσει πάνω από τον συνηθισμένο μέσο όρο.
Θέλω να πω γιατί να θρηνήσεις για κάποιον που δεν γνώρισες, δεν αγάπησες, δεν ακούμπησαν οι ζωές σας.
Τις μέρες που ακολούθησαν ήθελα - όπως και τώρα ακόμη προσπαθώ - να εκλογικεύσω το συναίσθημα. Να το εξηγήσω. Να το καταλάβω.
Να βρω γιατί αυτός ο θάνατος μπόρεσε και τρύπωσε μέσα μου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό, ενώ άλλες ειδήσεις τις προσπερνώ δίχως ιδιαίτερη συναισθηματική εμπλοκή . Είναι μία περίοδος αυξημένης προσωπικής ευαισθησίας ή θα τη βίωνα αυτή τη θλίψη, σε αυτό το μέγεθος όπως και να είχαν τα πράγματα ;

Δεν κατέληξα σε κάτι οριστικό, ούτε και ήθελα πραγματικά. Τα συναισθήματα είναι για να τα βιώνουμε και όχι για να τα εξηγούμε. Ξέρω μόνο πως ο Cohen, αντιπροσώπευε κάτι που ολοένα χάνεται.
Σεμνός, ταπεινός, πράος, σε διαρκή αναζήτηση αυτού του "κάτι" που πάντα μας διαφεύγει. 'Ήταν κομμάτι μιας άλλης εποχής και κομμάτι της δικής μας νεότητας κι ίσως αυτό να είναι που βαραίνει τόσο πολύ και μας φέρνει θλίψη. Το σημείο τομής της δικής του δημιουργίας με τη δική μας "χρυσή εποχή".
Έζησε όπως θα θέλαμε να ζήσουμε - μποέμικα με την αληθινή σημασία της λέξης -, δημιούργησε όπως θα θέλαμε να δημιουργήσουμε, οι άντρες τον ζήλεψαν για τις κατακτήσεις του και για τον έρωτα που γεννούσε, οι γυναίκες θα ήθελαν να είναι οι μούσες του.
Κι όταν πλησίασε το τέλος είχε το θράσος να παραδοθεί στον θάνατο σαν έτοιμος από καιρό, είχε το θράσος να φύγει δίχως να ρωτήσει αν κι εμείς ήμασταν έτοιμοι.

Απ'όσα διάβασα τις επόμενες μέρες σε ελληνικό και διεθνή τύπο, δεν ήμασταν. Και ίσως να μην είμαστε ποτέ.

Παρασκευή, 11 Νοεμβρίου 2016

11/11

ήθελα να της πω : σκάσε μη μιλάς. πέθανε ο Cohen.
...
και όλη τη μέρα, ανάμεσα  στα σημαντικά και τα ασήμαντα, που σήμερα όλα φαίνονταν ασήμαντα, όλα εκτός από τον έρωτά μου για σένα...πέθανε ο Cohen.

σε κάθε διάλειμμα του νου από τη δουλειά, σε κάθε κενό λεπτό...

πέθανε ο Cohen...

και μαζί του κάτι δικό μας, χιλιοτραγουδισμένο από τα χείλη του, κάτι πολύ δικό μας

πέθανε

για μας που μεγαλώσαμε με Sisters of Mercy και Suzanne

....ήμασταν τελικά μια τυχερή γενιά, που ανδρωθήκαμε κι ερωτευτήκαμε με στίχους του Cohen

ενός λεπτού σιγή. μιας μέρας σιγή. η ελάχιστη τιμή για έναν ποιητή που μας έδειξε τη ρωγμή που αφήνει το φως να περάσει

There is a crack in everything.
That΄s how the light gets in.

αν ένα μόνο τραγούδι από τα τόσα αγαπημένα, τότε ίσως το παρακάτω



κι όπως συμβαίνει πάντα...όταν συμβαίνει μια τέτοια απώλεια εύχομαι να υπάρχει εκείνος ο άλλος τόπος, όπου άνθρωποι σαν τον Cohen θα συνεχίσουν να υπάρχουν




Κυριακή, 6 Νοεμβρίου 2016

γλυκός Νοέμβρης

Είναι τόσο γλυκιά η μέρα, πάλι, σήμερα. Σαν τέλη Σεπτέμβρη κι ας είναι περίπου ενάμισης μήνας μετά. Τα χριστουγεννιάτικα στολίδια στα μαγαζιά μοιάζουν εντελώς ξένα με το κλίμα με τον τόπο...
Δε μου αρέσει ο χειμώνας. Το έχω ξαναγράψει.
Αυτή η εποχή η μεσοβέζικη, μαζί με το καλοκαίρι, μακάρι να κρατούσε για πάντα.
Δεν ήταν πάντα έτσι. Μου άρεσε ο χειμώνας παλιά. Ακόμη και στην Ελλάδα, όπου μοιάζει μάλλον αταίριαστος. Όμως αλλάζουμε. Αποκτούμε ευαισθησίες, φόβους, αγωνίες που δεν γνωρίζαμε νέοι.
Και είναι μια σκληρή ομολογία αυτή, της αντιστοίχισης των εποχών με τη ζωή σου.

Μπαινοβγαίνω στο νότιο μπαλκόνι μου, απολαμβάνω ένα -μάλλον- νοτιοδυτικό αεράκι και παρακολουθώ τους ελάχιστους περαστικούς στον πεζόδρομο. Μια γριά σέρνει σκυφτή το τροχήλατο πι της, είναι το δεύτερο άτομο μέσα στην εβδομάδα που βλέπω με αυτό το χρήσιμο εργαλείο, αν δεν θέλεις να περάσεις τα χρόνια μετά τα εβδομήντα σου φυλακισμένος στο σπίτι. Ένα ηλικιωμένο ζευγάρι έχει βγάλει βόλτα την εγγονούλα του. Και τρεις γάτες τρέχουν πίσω από μια κοπέλα που τους έβγαλε φαγητό.

Χτες στο τρένο μπήκαν πάλι οι αγαπημένοι μου μουσικοί. Ένα ζευγάρι ξένων, που όταν τους βλέπω στο βαγόνι εύχομαι να παίζουν συνέχεια, να μην κατέβουν στην επόμενη στάση, μόνο να συνεχίζουν ασταμάτητα.  Στεναχωριέμαι πάντα όταν τους βλέπω, με τη σκέψη πως αυτοί οι άνθρωποι δεν έχουν δουλειά. Ο τρόπος που παίζουν δείχνει πως έχουν ξοδέψει χρόνια και χρόνια σπουδών και εξάσκησης. Για να καταντήσουν πλανόδιοι μουζικάντηδες, εξαρτώμενοι της δικής μας φιλανθρωπίας.

Κυριακή, 23 Οκτωβρίου 2016

κουβέντα να γίνεται

πολύ δύσκολο να βγάλεις αντισυνταγματικό κάτι που ο εργοδότης σου ορίζει ως νόμιμο.
ακριβώς όπως σαν εργαζόμενοι δεν καταγγέλλουμε τον προϊστάμενό μας που παρατυπεί /παρανομεί.

ίσως αντί για τα νέα Θρησκευτικά ή την καλλιέργεια φορολογικής συνείδησης σε μαθητές του δημοτικού (sic) να έπρεπε να τους διδάξουν τη λειτουργία της δικαιοσύνης και της νομιμότητας σε πραγματικές συνθήκες.

Τρίτη, 18 Οκτωβρίου 2016

σκόρπια

αν δεν ήταν τόσο επικίνδυνοι , θα ήταν τραγικά γελοίοι. η τραγικότητα δεν αφορά τους ίδιους.
....
μ' αρέσει ακόμη να κοιτώ τον ουρανό.
....
ένα δροσερό αεράκι φύσηξε σήμερα. όμορφο φθινόπωρο / άσχημη πόλη.
....
πιο πολύ γελώ που ενώ μπαίνουνε ολοφάνερα στα σπίτια και κλέβουνε ό,τι βρούνε, στη συνέχεια οι ίδιοι /φιλάνθρωποι μοιράζουνε  γλειμμένα κόκαλα / συσσίτια . πόσο θα΄θελα να τους φτύσω στο πρόσωπο.
....
μετά να παραδώσω ελληνική ιθαγένεια, όνομα, διαβατήριο, μνήμες. δικά τους όλα.
.....
.....
είναι η εποχή που ο ουρανός της δύσης παίρνει τα πιο ωραία χρώματα.

....
.....
η Ελλάδα που επαναστατεί κοιμάται βαθιά.
.....
ακούει στριμωγμένη κλασική μουσική στα ΜΜΜ και χαίρεται δικαιοσύνη.
.....
ίσως σε 400 χρόνια ξυπνήσει.


Κυριακή, 2 Οκτωβρίου 2016

από τα μικρά και λιγότερο ? σημαντικά ή περνώντας από το ένα θέμα στο άλλο

το ξέρω πως σ'αυτόν τον τόπο "της απαράμιλλης ομορφιάς που γέννησε τις αξίες του πολιτισμού" δεν επιτρέπεται στο μυαλό σου να κάνεις συγκρίσεις με τα "αλλού", πόσο μάλλον να τους δίνεις υπόσταση με λέξεις που κάποιοι μπορεί να διαβάσουν και να ενοχληθούν, αλλά καμιά φορά το μυαλό δεν υπακούει και χωρίς καμία άδεια από τη λογική σου, βάζει τις εικόνες του "εδώ" και του "εκεί" δίπλα δίπλα
έτσι αυθαίρετα

παρατηρείς ας πούμε τον κόσμο στα σούπερ μάρκετ

το πιο αγράμματο τσόκαρο του "εκεί"  ξέρει να αποφύγει τις πλαστικές σακούλες γιατί πρέπει να τις πληρώσει και σιγά σιγά αποκτά μια ελάχιστη οικολογική συνείδηση
έστω και με το ζόρι*
δεν είναι από τη φύση τους πιο οικολόγοι οι "εκεί", δεν είναι πιο καλλιεργημένοι ή πιο έξυπνοι
(θα μπορούσες να χαρακτηρίσεις ίσως μια μεγάλη μερίδα από αυτούς πιο τσιγκούνηδες)
αν συγκρίνουμε σε ποσοστό πληθυσμού διπλώματα και μεταπτυχιακά, τους βάζουμε κάτω χωρίς προσπάθεια

απλά το κράτος τους προωθεί πρακτικές που τους υποχρεώνει σε έναν διαφορετικό τρόπο σκέψης/ στάσης ζωής, όπως το δικό μας υιοθετεί και καλλιεργεί άλλες πρακτικές - και δε μιλώ πια για οικολογία και πράσινα άλογα, αλλάζω θέμα, άλλωστε ποιος το υπολογίζει το περιβάλλον ? - οι οποίες πρακτικές επί δεκαετίες διδάσκουν το ίδιο πράγμα : μόνο αν κλέβεις, αν καταφέρνεις να εξαπατάς τους άλλους κι αν μπορείς να παραβαίνεις το νόμο χωρίς να σε πιάνουν ή ακόμη καλύτερα προσαρμόζοντας κάθε φορά το νόμο στις δικές σου ανάγκες και επιθυμίες έχεις ελπίδες επιτυχίας σε οποιονδήποτε τομέα στο "εδώ"


(για τις πλαστικές σακούλες.... θα εφαρμοστεί κι εδώ κάποτε η ευρωπαϊκή απόφαση το δίχως άλλο, αλλά δεν είναι αυτό που μας καίει...έτσι δεν είναι?)

* στη Γερμανία και σε άλλες χώρες τα περισσότερα καταστήματα εδώ και περίπου έναν χρόνο κάνουν προσπάθειες να περιορίσουν τις πλαστικές σακούλες λόγω του υψηλού τους κόστους και της μεγάλης οικολογικής καταστροφής που προκαλούν

Κυριακή, 18 Σεπτεμβρίου 2016

ομολογώ

είναι από αυτές τις ωραίες Κυριακές του Σεπτέμβρη σήμερα. αυτές που ακόμη νιώθεις καλοκαίρι, αν και ξέρεις πως δεν θα κρατήσει πολύ ακόμη.
ένα νοτιοδυτικό αεράκι φυσά τα φύλλα της λεύκας μας και τα κάνει να ψιθυρίζουν ένα σιγανό τραγούδι.
αν ήσουν εδώ σήμερα θα πηγαίναμε στην Αίγινα. δεν ξέρω γιατί στην Αίγινα.... έτσι απλά....αυτό μου ήρθε.

χτες τελείωσα το Confiteor. τι βιβλίο!
τι αριστουργηματική γραφή ! να μπλέκουν οι εποχές και τα πρόσωπα και τα γεγονότα, από τρίτο πρόσωπο η αφήγηση να περνά σε πρώτο μέσα στην ίδια πρόταση και να εναλλάσσονται οι πρωταγωνιστές όπως και οι ιστορικές περίοδοι με κινηματογραφική ταχύτητα. ένα Cloud Atlas λογοτεχνικό, αν μπορεί να γίνει αυτή η σύγκριση. αλλά πιο σπουδαίο. πιο δύσκολο. πιο απαιτητικό σαν σύλληψη και δημιουργία.
δε μιλώ για την υπόθεση η οποία από μόνη της δεν κάνει ποτέ ένα βιβλίο αριστούργημα. μιλώ για την μαεστρία της γραφής.
σαν να ενώθηκαν πολλές τέχνες μαζί και να έδωσαν αυτό το αποτέλεσμα.
ο δε χαρακτηρισμός του έργου ως ημιτελούς, στο τέλος, από τον ίδιο τον συγγραφέα, απόλυτα ταιριαστός με το συναίσθημα που σου αφήνει, παρά το κανονικό τέλος.

είναι η ώρα που οι σκιές μεγαλώνουν εκεί έξω. ίσως να μην ήταν η Αίγινα, ίσως να ήταν οι Σπέτσες. αλλά δεν έχει τελικά και πολλή σημασία.