Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

τι άφησε το καλοκαίρι

στη γωνιά της μνήμης

ως πιο ωραία θάλασσα-παραλία: το Γιδάκι . Διαυγή νερά, ωραίο σκηνικό.
ως πιο ωραία φυσιογνωμία : ο Μάκης στην Αγ . Ευφημία. Περνούσε κάθε βράδυ να ελέγξει τα κατάρτια κι έστελνε τους καπεταναίους στα άλμπουρα να δέσουν τα σχοινιά , να κοιμηθούμε τη νύχτα.
ως πιο ωραία θέα από ψηλά : τετριμμένο μεν, αλλά δε γίνεται αλλιώς, ο Μύρτος. Απλά υπερθέαμα.
ως πιο ζόρικη νύχτα : το βράδυ στον Αγ. Νικόλαο στο Ζάντε. Τέτοιο αντιμάμαλο ούτε στον εχθρό μου.
ως πιο ωραίο βιβλίο : όχι ένα, αλλά τέσσερα. Zafon, η σειρά του Νεκροταφείου των Ξεχασμένων Βιβλίων. Κινηματογραφικοί πρωταγωνιστές, ωραία πλοκή, ό,τι πρέπει για καλοκαίρι, για φθινόπωρο, για χειμώνα....όταν το μυαλό θέλει να ξεφύγει και απλά να ζήσει παρέα με τους καταραμένους ήρωες του συγγραφέα.

καταραμένοι κι εμείς, αλλά με άλλον τρόπο....κι ούτε καν ήρωες βιβλίου





Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

αντιμάμαλο

- Τι ώρα είναι  ;
- Τρεις ακριβώς.
- Τι ώρα βγήκαμε ; Κοίταξες ;
- Λίγο μετά τις δύο .
...
- Όλοι έξω είναι.
- Τι να κάνουν ; Κι εμείς έξω θα την βγάλουμε.
- Μόνο οι Ρώσοι κοιμούνται.
- Αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Πίνανε μέχρι αργά.
- Κρυώνω και φοβάμαι.
- Έλα κοντά μου.
...
- Πήγε τέσσερις. Κάνε Θεέ μου, να ξημερώσει. Προσεύχομαι, ξέρεις.
- Προσευχήσου να κρατήσουν τα σχοινιά και η άγκυρα.
...
- Πάω κάτω. Δεν νυστάζω, αλλά θέλω να ζεσταθώ λίγο.
- Πήγαινε. Μπορεί να σε φωνάξω ξαφνικά, να έρθεις για την άγκυρα αν σπάσουν τα σχοινιά.
- Και τι θα κάνουμε;
- Βόλτες μέσα στο λιμάνι μέχρι να ξημερώσει.

...
Μετά από ώρες που φάνηκαν, μέρες, βδομάδες, μήνες....φάνηκε ο ήλιος.

Κόκκινος. Στην πιο υπέροχη ανατολή.  Μια καινούργια μέρα ανέτειλε.

Σε λίγο είχαμε λύσει τους κάβους.


Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

αναγκαστικοί πλειστηριασμοί

Είναι σχεδόν Αύγουστος , μήνας που κανείς δεν ασχολείται με την πολιτική, το μυαλό όλων λιώνει καθημερινά από το καλοκαίρι, και ο Ιβάν Σαββίδης, μοναδικός πλειοδότης ,αγοράζει τον όμιλο Πήγασο.
Κουαρτέτο εγχόρδων μαζί με την κρατική.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Είναι μπροστά μου στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ και την περιμένω να πάρει ένα μπουκάλι γάλα.
Οι κινήσεις της είναι αργές και προσεχτικές.
Γέρνει, η καμπούρα στην πλάτη της δεν της επιτρέπει να κοιτάξει ψηλά και το ένα χέρι της μοιάζει ακίνητο σε μια σταθερή γωνία.

Στο ταμείο παρατηρώ ότι το καλάθι της  περιέχει όλο κι όλο δύο πραγματάκια. Μια αρχαία μπεζ γυναικεία τσάντα ανοιχτή δίπλα τους .


Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Βρέχει. Είναι Ιούνιος και βρέχει. Άλλοτε δε θα είχε σημασία. Άλλοτε δε θα έπεφτε η βροχή τόσο βαθιά μέσα μου. Να νοτίζει το μυαλό.

"κι ούτε έχει σημασία που ασπρίσαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου -
η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ'η καρδιά μου)"
                                                                             Ρίτσος

Τέτοιες στιγμές θυμάμαι ένα κοπάδι με άλογα σε ένα πράσινο λιβάδι κοντά στο Ν.


Άλλοτε είναι μια έρημη θάλασσα.
Άλλοτε ένα κοπάδι με άλογα.


Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

doctors

μισώ τους γιατρούς.
πιο απλά δεν θα μπορούσα να το διατυπώσω, αν έπρεπε να σκεφτώ μία επαγγελματική κατηγορία που μου είναι ιδιαίτερα αντιπαθής.
(για τους πολιτικούς δε μιλάω γιατί δεν μπορώ να φανταστώ σοβαρό άνθρωπο να σέβεται και να ασχολείται με το ήθος και το ποιόν των πολιτικών)
οι γιατροί όμως είναι άλλη κατηγορία.
ίσως γιατί μεγαλώνουμε περιμένοντας κάτι καλύτερο από αυτούς, μέχρι που αρχίζουμε λίγο λίγο να ανακαλύπτουμε την ανικανότητα, την αλαζονεία, την αγένεια, την υπεροψία και πάνω απ'όλα την διάθεση τους να σε εκμεταλλευτούν με τον χειρότερο τρόπο, αφού ένας ασθενής δεν έχει  τρόπο να αμυνθεί και τις περισσότερες φορές δεν έχει και επιλογές
 αν αναλογιστώ την μακρόχρονη σχέση και επαφή μου μαζί τους σίγουρα θα βρω κάποιες περιπτώσεις που ξεφεύγουν από αυτήν την γενική αντίληψη που πια κουβαλάω, αλλά σε σχέση με το σύνολο είναι μάλλον μια μειοψηφία. και μάλιστα μια μικρή μειοψηφία.

που σημαίνει πως κάθε φορά που συμβαίνει κάτι, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία (αφού και τα ασήμαντα κάποιες φορές στα χέρια τους γίνονται σοβαρά και μια ευκαιρία για να αποδημήσεις εις Κύριον μια ώρα αρχύτερα) κάθε φορά λοιπόν που συμβαίνει κάτι,  κάνεις τον σταυρό σου και προχωράς με αυτό....με τον σταυρό....και ελπίζοντας.

ελπίζοντας πως ο συγκεκριμένος έμαθε λίγο καλύτερα το μάθημα του στο Πανεπιστήμιο...πως Θα είναι αρκετά επαγγελματίας....πως σήμερα το πρωί δεν τσακώθηκε με τη γυναίκα του... πως μπορεί να του έχει μείνει και λίγη ακόμη ανθρώπινη ευαισθησία ότι απέναντί του έχει ένα ανθρώπινο ον που πονάει, υποφέρει, φοβάται, ελπίζει

κι ενώ οι δημοσιογραφίσκοι όλων των ειδών γράφουν και φωνάζουν και διαμαρτύρονται για χίλια δυο πολύ πιο επουσιώδη θέματα και οι συνδικαλισταράδες κατεβάζουν τον κόσμο σε απεργίες για εξίσου ασήμαντα , δεν είδα ποτέ να γίνεται μία οργανωμένη κίνηση που να διεκδικεί το απλό ανθρώπινο δικαίωμα του κάθε πολίτη για δημόσια ή ιδιωτική υγεία όπου ο ασθενής θα μπορεί να αξιολογεί το έργο και τη συμπεριφορά του γιατρού και ανάλογα να τον αμείβει.
διότι - με τον τρόπο που λειτουργούμε τώρα- πληρώνουμε ακόμη κι όταν ο "γιατρός" αγνοεί την πάθηση ή το πρόβλημά μας, πληρώνουμε τη λάθος διάγνωση και την εξίσου λάθος θεραπεία, πληρώνουμε ακόμη και όταν ο γιατρός μας βλάπτει ή μας σκοτώνει, πληρώνουμε την κάθε αγενή συμπεριφορά μόνο και μόνο επειδή το σύστημα το επιτρέπει.
(δεν μπορώ να φανταστώ να φέρνω έναν τεχνίτη στο σπίτι μου, να μην κάνει την δουλειά για την οποία τον κάλεσα και να θέλει να πληρωθεί....οι γιατροί όμως το κάνουν)
γιατί λοιπόν να μη μας συμπεριφέρονται, όπως ακριβώς μας συμπεριφέρονται ;


μια κοινωνία που ζητά αξιολόγηση στο δημόσιο, στην εκπαίδευση και δεν ξέρω κι εγώ πού αλλού δεν ζητά το πιο απλό.... τον σεβασμό στη ζωή και τον σωστό επαγγελματισμό από αυτούς που ασχολούνται με αυτήν.
ενώ σ'έναν οδηγό του αφαιρείται η άδεια όταν αποδεικνύεται ανίκανος στην τήρηση βασικών κανόνων και γίνεται επικίνδυνος για τους άλλους, σχεδόν ποτέ δεν αφαιρείται η άδεια απ'όσους καθημερινά σκοτώνουν ή αφήνουν ανάπηρους ανθρώπους στα χειρουργικά κρεβάτια.
φυσικά κάποιες φορές αυτό είναι αναπόφευκτο. αλλά από το αναπόφευκτο αυτό έως την πλήρη ατιμωρησία και την πλήρη αποποίηση ευθυνών ο δρόμος είναι μακρύς.


παλιότερα είχα αναφέρει πως η ανιψιά μου - ένα εξαιρετικά ευφυές και ταλαντούχο πλάσμα...τότε - είχε περάσει στην ιατρική, όπως όφειλε στους δικούς της, εφόσον ήταν μαθήτρια του 20.
το κοριτσάκι αυτό που πια είναι γυναίκα και ετοιμάζεται να πάρει το πτυχίο της πιστεύει πως γαμ...ε τη ζωή της επειδή πέρασε μεγάλο κομμάτι της νιότης της διαβάζοντας κι όταν τη ρώτησα πρόσφατα ποια ειδικότητα θα ήθελε να ακολουθήσει μου απάντησε  : κάποια που θα της έδινε αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνει τη ζωή της.
φυσικά αυτό αποτελεί μόνο μέρος της απάντησης, μια που ο κύριος λόγος που οι νέοι σπουδάζουν την συγκεκριμένη επιστήμη είναι η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση και οι μεγάλες δυνατότητες εύκολου και γρήγορου κέρδους.
δεν θεωρώ την ανιψιά μου μοναδική περίπτωση. δεν έχω λόγο να κατηγορήσω το αίμα μου. μεταφέρω εδώ μια γενικότερη φιλοσοφία που καλλιεργείται από όλη την κοινωνία.