Κυριακή, 12 Νοεμβρίου 2017

φθινόπωρο

Τον τελευταίο καιρό οι μέρες ξεκινάνε όλες ηλιόλουστες , σαν υποσχέσεις καλοκαιριού, για να καταλήξουν εκεί κατά το μεσημέρι βαριά συννεφιασμένες. Σαν τη ζωή μας ένα πράγμα. Που άλλα περιμένουμε στο ξεκίνημα και ξαφνικά συνειδητοποιούμε ότι έχουμε προχωρήσει πολύ κι έχει συννεφιάσει.
 Ίσως γι'αυτό ο Νοέμβρης να είναι ο πιο μελαγχολικός μήνας.
...
Πάντα ήταν μελαγχολικός. Απλά ίσως να μην είχε τόσο βάρος. Φθινοπωριάσαμε .
Παρακολουθώ το παιχνίδι του ήλιου ανάμεσα στα σύννεφα. Μετά μένουν μόνο σύννεφα.
...
Φέτος διάβασα μέχρι τώρα 22 βιβλία. Ξεχώρισα την τετραλογία του Zafon και το βιβλίο για τον Οβ του Backman.. Είναι αυτά που κάποτε θα ξαναδιαβάσω. Για τη μαγεία, την ομορφιά της αφήγησης, τη φαντασία τα πρώτα. Επειδή μεγαλώνω.... το τελευταίο. Κι επειδή η αγάπη θα είναι πάντα η μόνη δύναμη που θα κινεί τον κόσμο. Μου. Κι επειδή πονάει.
...
Τα βιβλία που περισσότερο με απογοήτευσαν, ίσως γιατί το πρώτο τους έμοιαζε πολλά υποσχόμενο, η τετραλογία της Νάπολης της Ferrante. Ανούσια φλύαρα τα υπόλοιπα. Ειδικά ο δεύτερος και ο τρίτος τόμος. Τόσο γυναικείο ημερολόγιο και τόση υπερανάλυση δεν αντέχεται.
...
Κουβέντα να γίνεται
-Θα πάρει μέρος και η Χ στον Μαραθώνιο, δλδ όχι τον κανονικό, στα 5000μ
-Μπράβο της
-Μου είπε πως κάθε φορά που τρέχει της δίνουν κι ένα μετάλλιο για τη συμμετοχή.
-Τι ήθελες να της δώσουν, 500ρικο ;
-Αν δίνανε 500ρικο θα έτρεχα κι εγώ.
-Πολλοί θα τρέχανε, αλλά σιγά μην τους περισσεύουν 500ρικα
-Εδώ κάνεις λάθος. Έχουνε. Αλλά όλο το θέμα είναι να μην σου δώσουν κάτι για το οποίο  αγωνίστηκες. Το θέμα είναι να σου το δώσουν καλλιεργώντας σου την εντύπωση ότι ευνοήθηκες.
...
...
Χτες φύσηξε ένα απαλό αεράκι και τα φύλλα της λεύκας μας άρχισαν να πέφτουν σαν χρυσή βροχή. Άλλοτε κάθετα, άλλοτε οριζόντια σα θύελλα, γέμισαν τα μπαλκόνια μας.
...


Παρασκευή, 10 Νοεμβρίου 2017

για την αγάπη και την απώλεια

"Αυτός ήταν ένας άνθρωπος του άσπρου και του μαύρου.
Και αυτή ήταν το χρώμα. Για αυτόν ήταν όλα τα χρώματα."

Ένας άνθρωπος που τον έλεγαν Οβ, Fredrik Backman

( μερικές φορές τα πιο δυνατά συναισθήματα κρύβονται στα πιο απίθανα αναγνώσματα. από τα πιο ωραία βιβλία φέτος )

Σάββατο, 4 Νοεμβρίου 2017

για νόμους κι άλλα ευτελή

αποβραδίς ακούω τα καινούρια πρόστιμα του κοκ για παραβιάσεις κόκκινου, ομιλία στο κινητό, παράνομο προσπέρασμα....
την άλλη μέρα παρακολουθώ με απάθεια τον οδηγό του λεωφορείου να κρατά με το ένα χέρι το κινητό ενώ συζητά για σπαστικές κολίτιδες και νοσοκομεία. είναι εντελώς βυθισμένος στα προβλήματα που τον απασχολούν ενώ πλησιάζει επικίνδυνα σε κάθε φανάρι τα προπορευόμενα οχήματα.
αλλά το θλιβερό της υπόθεσης δεν είναι αν εκείνη την ημέρα αποφύγαμε ένα ατύχημα ή κι αν ακόμη αυτό συνέβαινε.
το θλιβερό είναι η στάση μας, η παραδοχή μας ότι δεν υπάρχει Νόμος παρά μόνο όταν εξυπηρετεί με εύκολο τρόπο την κλοπή που εφαρμόζει το κράτος εις βάρος μας κι όταν αυτό θέλει να τιμωρήσει επιλεκτικά, είτε για παραδειγματισμό, είτε για να εδραιώσει την (εκάστοτε) προσωρινή κυβερνητική εξουσία.
το θλιβερό είναι η απάθεια. 

Παρασκευή, 3 Νοεμβρίου 2017

μιλούσαμε γενικά για τη δουλειά (εκείνη αρκετά πιο νέα και κυρίως νέα στον χώρο μας) , όταν ξαφνικά την άκουσα να μου λέει : " με απογοητεύεις με αυτό που μου λες. πίστευα πως υπάρχει μια αξιοκρατία ".
σ'αυτό το σημείο η έκπληξη πέρασε από εκείνη σε μένα. πώς είναι δυνατόν να υπάρχουν ακόμη τόσο "αθώοι" άνθρωποι ; στην Ελλάδα ; μετάνιωσα που άθελά μου την κατέβασα από το ροζ της σύννεφο. ας το έκανε κάποιος άλλος. κάποτε. ή ας έπεφτε απότομα. όπως εγώ. κάποτε.


Σάββατο, 21 Οκτωβρίου 2017

σαββατιάτικη βόλτα

ίσως να ήταν το τελευταίο σ/κ με τόσο καλοκαιρινό καιρό, αν και μέσα μου βρίσκομαι σε φθινοπωρινή διάθεση εδώ και εβδομάδες.
ο κόσμος έξω ήταν τόσο ζωντανός, η μουσική στον πεζόδρομο ακουγόταν ευχάριστα από τα μεγάφωνα και όλα μοιάζανε σαν λίγο γιορτινά, μόνο που δεν ήταν.
παντού καινούργια καταστήματα με τοπικά παραδοσιακά προϊόντα ή ξηρούς καρπούς, τα μόνα που ανοίγουν κατά κόρον, δεν ξέρω πόσες ρίγανες  θα αγοράσουμε και πόσα αμύγδαλα, για μια Άναμπελ ή ίσως και όχι.... ο Χ μου λέει πως όλα αυτά τα μικρομάγαζα χρησιμεύουν τελικά στο ξέπλυμα μαύρου χρήματος, και τουλάχιστον αυτό βγάζει νόημα, ακόμη κι αν δεν καταλαβαίνω καλά καλά τι πα να πει μαύρο χρήμα και πώς το ξεπλένεις.
μετά πέρασα μπροστά από το μαγαζί με τις φωτοτυπίες και τα φαξ, αυτό υπάρχει ακόμη, να μου θυμίζει εκείνη τη μακρινή πια καλοκαιρινή μέρα, που έπρεπε άμεσα να στείλω ένα ολόκληρο πάκο από χαρτιά και αιτήσεις....  στην Ελλάδα λατρεύουμε το χαρτί, λατρεύουμε τα μεγάλα πακέτα από δικαιολογητικά
και τα έστειλα όλα , όλα, όλα εκείνα τα χαρτιά που ζητούσαν γιατί ήθελα τόσο πολύ ....τόσο πολύ να επιδράσω λίγο διαφορετικά στο μέλλον.
αλλά το μέλλον διαλέγει τον δικό του δρόμο.
μερικές φορές νιώθω πως εντελώς μεταφορικά η ζωή μου μοιάζει με βομβαρδισμένο τοπίο....δις μέσα σε δυο δεκαετίες.
βέβαια ξέρω πως είναι υπερβολή το παραπάνω....αλλά το εντός γκρέμισμα μόνο εσύ μπορείς να το αποτιμήσεις σωστά. νομίζω.



Πέμπτη, 19 Οκτωβρίου 2017

για σήμερα αυτό... γιατί πάντα βρίσκει να ακουμπάει κάπου



Ανοίγω το στόμα μου κι αναγαλλιάζει το πέλαγος
Και παίρνει τα λόγια μου στις σκοτεινές του τις σπηλιές
Και στις φώκιες τις μικρές ψιθυρίζει
Τις νύχτες που κλαιν των ανθρώπων τα βάσανα

Χαράζω τις φλέβες μου και κοκκινίζουν τα όνειρα
Και τσέρκουλα γίνονται στις γειτονιές των παιδιών
Και σεντόνια στις κοπέλες που αγρυπνούνε
Κρυφά για ν`ακούν των ερώτων τα θαύματα.

στον Χ.