Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

άνοιξη

Νομίζω πως φέτος περιμένω την άνοιξη περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ίσως γιατί είναι το μόνο αισιόδοξο που μπορεί να περιμένει πια κάποιος σε αυτόν τον τόπο, ίσως γιατί ο χειμώνας ήταν βαρύς και κράτησε πολύ, ίσως γιατί ταλαιπωρούμαι εδώ και καιρό με κάποια  θέματα.
Γεγονός είναι πως η μιζέρια που ανακοινώνει ο bloomberg δεν είναι φανταστική ή μια λέξη στα χαρτιά. Είναι απτή και σε περικυκλώνει από παντού.

Μέρες σαν τη σημερινή, που ο ουρανός είναι καταγάλανος και ο ήλιος υπέροχα λαμπερός, βγαίνω και ξαναβγαίνω στο μπαλκόνι, χαζεύω το χορτάρι απέναντι που θέριεψε μέσα σε έναν μήνα και προσπαθώ να νιώσω λίγη από την ευφορία που φέρνει η αναγέννηση της φύσης και οι ζεστές ακτίνες του ήλιου.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

«Ο ιδιαίτερος πολιτιστικός χαρακτήρας των μνημείων της Ακρόπολης δεν συνάδει με τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθώς πρόκειται για μοναδικά μνημεία και σύμβολα παγκόσμιας κληρονομιάς, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco»

Το που ξεπουλάμε λιμάνια και μαρίνες σε Τούρκους και Κινέζους*  δεν πείραξε κανέναν, η φωτογράφιση της Gucci στον Παρθενώνα μας έθιξε.

*και όχι μόνο. σε λίγα χρόνια όλες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας θα ανήκουν σε ξενους

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

2016/17

λίγο πριν - λίγο μετά
σύννεφα, ίχνη στο χιόνι και μια εκπληκτική δύση διαρκείας



Τετάρτη, 21 Δεκεμβρίου 2016

χριστούγεννα αθήνα 2016

θα΄ναι 70 + φοράει πολυφορεμένο και ταλαιπωρημένο κοστούμι, κρατά ένα μικρό σκυλί στο ένα του χέρι, στο άλλο το πλαστικό ποτήρι για τα κέρματα  ... "όποιος μπορεί ....ένας φτάνει... 5 λεπτά σας παρακαλώ"
(πού πήγαν εκείνες οι ταρίφες που σε κοιτάγανε απαξιωτικά έτσι και τολμούσες να δώσεις κάτι παρακάτω από ευρώ !)

θα ΄ναι 70 + τα πόδια της γυμνά μέσα στα φθαρμένα της παπούτσια (γυμνά με αυτό το κρύο) , κάθεται - σχεδόν ξαπλώνει στο κρύο πεζοδρόμιο, βλέμμα κενό, δίπλα της δύο πλαστικές σακούλες. πιθανόν να περιέχουν όλο της το βιος.

γαμώ τους ανθρωπισμούς μας, γαμώ

μικρός με μπαγλαμαδάκι παίζει δυο νότες, προσπαθεί να τραγουδήσει. δεν του βγαίνει. βρόμικη φόρμα, λεπτή, πάνλεπτη.

διαρκώς ζητιάνοι....τώρα πια μπαίνουν δυο δυο στα βαγόνια...περιμένει ο ένας πίσω από τον άλλον σειρά....μυρίζουν δρόμο και κρύο και δυστυχία

ο Ντίκενς σε καθημερινή υπερπαραγωγή

Κυριακή, 18 Δεκεμβρίου 2016

από τα πιο όμορφα εκτελεσμένα Hallelujah που έτυχε να ακούσω

Κυριακή, 11 Δεκεμβρίου 2016

a day in the life

I read the news today

38 νεκροί στην Κων/λη
επίθεση αυτοκτονίας,
29 στη Σομαλία, 25 στο Κάιρο
στη Νιγηρία έπεσε η στέγη της εκκλησίας
160 οι νεκροί
στην Ελλάδα ψηφίστηκε ο προϋπολογισμός
τα καταστήματα είναι ανοιχτά



Πέμπτη, 17 Νοεμβρίου 2016

μια εβδομάδα μετά

Όταν πριν από μια εβδομάδα ξημέρωσε μια συνηθισμένη Παρασκευή, με ένα συνηθισμένο πρόγραμμα ημέρας κι όλα τα του κόσμου μου νόμιζα πως ήταν στη θέση τους, τα πολλά δυσάρεστα μαζί με τα λιγοστά πολύτιμα κι αγαπημένα, η πρωινή είδηση στον pepper- πριν ακόμη προλάβω να πιω την πρώτη γουλιά από το τσάι μου - ότι πέθανε ο Cohen , με βρήκε εντελώς απροετοίμαστη.
Το κύμα της θλίψης που με κατέλαβε ήταν εντελώς ανεξήγητο για μια τόσο μακρινή από τη ζωή μου είδηση και μάλιστα για έναν άνθρωπο που εντελώς ρεαλιστικά είχε ζήσει πάνω από τον συνηθισμένο μέσο όρο.
Θέλω να πω γιατί να θρηνήσεις για κάποιον που δεν γνώρισες, δεν αγάπησες, δεν ακούμπησαν οι ζωές σας.
Τις μέρες που ακολούθησαν ήθελα - όπως και τώρα ακόμη προσπαθώ - να εκλογικεύσω το συναίσθημα. Να το εξηγήσω. Να το καταλάβω.
Να βρω γιατί αυτός ο θάνατος μπόρεσε και τρύπωσε μέσα μου, αφήνοντας ένα μεγάλο κενό, ενώ άλλες ειδήσεις τις προσπερνώ δίχως ιδιαίτερη συναισθηματική εμπλοκή . Είναι μία περίοδος αυξημένης προσωπικής ευαισθησίας ή θα τη βίωνα αυτή τη θλίψη, σε αυτό το μέγεθος όπως και να είχαν τα πράγματα ;

Δεν κατέληξα σε κάτι οριστικό, ούτε και ήθελα πραγματικά. Τα συναισθήματα είναι για να τα βιώνουμε και όχι για να τα εξηγούμε. Ξέρω μόνο πως ο Cohen, αντιπροσώπευε κάτι που ολοένα χάνεται.
Σεμνός, ταπεινός, πράος, σε διαρκή αναζήτηση αυτού του "κάτι" που πάντα μας διαφεύγει. 'Ήταν κομμάτι μιας άλλης εποχής και κομμάτι της δικής μας νεότητας κι ίσως αυτό να είναι που βαραίνει τόσο πολύ και μας φέρνει θλίψη. Το σημείο τομής της δικής του δημιουργίας με τη δική μας "χρυσή εποχή".
Έζησε όπως θα θέλαμε να ζήσουμε - μποέμικα με την αληθινή σημασία της λέξης -, δημιούργησε όπως θα θέλαμε να δημιουργήσουμε, οι άντρες τον ζήλεψαν για τις κατακτήσεις του και για τον έρωτα που γεννούσε, οι γυναίκες θα ήθελαν να είναι οι μούσες του.
Κι όταν πλησίασε το τέλος είχε το θράσος να παραδοθεί στον θάνατο σαν έτοιμος από καιρό, είχε το θράσος να φύγει δίχως να ρωτήσει αν κι εμείς ήμασταν έτοιμοι.

Απ'όσα διάβασα τις επόμενες μέρες σε ελληνικό και διεθνή τύπο, δεν ήμασταν. Και ίσως να μην είμαστε ποτέ.