Τρίτη, 25 Σεπτεμβρίου 2018

Beartown

Μετά τον άνθρωπο που τον έλεγαν Οβ... το Beartown. Μπορεί τα δύο βιβλία του Backman που διάβασα ανάμεσα (Η Γιαγιά που στέλνει χαιρετίσματα και η Μπριτ Μαρί που ήταν εδώ)  να μην με ενθουσίασαν αλλά το τελευταίο θα μείνει σίγουρα στη μνήμη μου ως εξαιρετικό ανάγνωσμα.
Όπως και στον Οβ εκπλήσσομαι για άλλη μια φορά για το πόσο καλός ψυχολόγος και ανθρωπογνώστης είναι ένας τόσο νέος συγγραφέας (γεννήθηκε μόλις το '81), ειδικά όταν περιγράφει ηλικιωμένους χαρακτήρες.

Μετά την Ισπανία λοιπόν και η Σουηδία έχει να επιδείξει πολύ αξιόλογους νέους συγγραφείς. Πολύ ευχάριστο αυτό για όσους συνεχίζουμε να καταφεύγουμε στο βιβλίο ομορφαίνοντας την καθημερινότητά μας και ψάχνουμε για το καινούριο και το φρέσκο.

Είναι ένα ξεχωριστό συναίσθημα να σε περιμένει το βράδυ μετά από μια δύσκολη μέρα ένα ωραίο βιβλίο. Το Beartown ανήκει ακριβώς σ'αυτήν την κατηγορία.

Πέμπτη, 20 Σεπτεμβρίου 2018

της εποχής

μεγαλώνοντας γίνεσαι κυνικός. αν δεν είσαι ήδη.
μια είδηση για μια γυναίκα 33 χρόνων που δολοφονείται από μαφιόζους με τους οποίους συναλλασσόταν επί τουλάχιστον μια δεκαετία, δεν προκαλεί έκπληξη αλλά παραδοχή.
δλδ από τα 23 της ...δλδ από τις σπουδές της ακόμη.
δλδ σπούδαζε τον νόμο....για ποιο λόγο σπούδαζε τον νόμο;

κάποια στιγμή αναρωτήθηκα μειδιώντας μήπως είχε στο μυαλό της τον δικηγόρο του Βίτο Κορλεόνε, αλλά τόσο ρομαντισμό δεν μπορώ να τον φανταστώ ότι τον κουβαλούσε.
δεν τον θυμάμαι με ferrari
στα χρόνια του ακόμη και οι μαφιόζοι είχανε αρχές.

ο Χ με μαλώνει πως δεν έχω δίκιο, πως μπορεί στην αρχή να είχε ιδανικά και ότι είναι εύκολο να κυλήσεις στον βούρκο, αλλά δε με πείθει. θεωρώ πως τα ιδανικά και οι αρχές ακόμη και οι μη αρχές που έχεις ή δεν έχεις στα είκοσι σου είναι από τις πιο "σταθερές".
είναι αργότερα που τις χάνεις ή που μπορεί να τις χάσεις.

σήμερα τα ιδανικά βρίσκουν έκφραση στην καλύτερη ίνστα φωτό.
είναι η εποχή που το πτυχίο και η γνώση αποκτώνται εύκολα, αλλά όχι οι αξίες. κάποτε ήταν αντίθετα.


Παρασκευή, 31 Αυγούστου 2018

σ'ένα ενωτικό

είναι ηλικιωμένος, είναι με τη γυναίκα του μέσα σε ασανσέρ του ΑΒ, και περιμένει υπομονετικά να κλείσουν οι πόρτες, ενώ διαρκώς μπαίνουν μέσα σε αυτό γυναίκες πελάτισσες
κι άλλη μία... κι άλλη μία... και μετά άλλη μία:
- κάτι ξέρει το ασανσέρ. όσο μπαίνουν θηλυκά, οι πόρτες δεν κλείνουν
...
σαν εκείνα τα γερόντια στην Πλάκα, 70+ όλα τους, που κάθονταν στο καφενείο και αναπολούσαν:
-ναι, αλλά ήταν ωραία γυναίκα
(απορημένη χαμογελώ με τις αναμνήσεις και τα πάθη της τρίτης ηλικίας, όταν ο Χ απλά επιβεβαιώνει "τι νομίζεις; πάντα αυτό ήταν το νόημα")
...
βγαίνω έξω, υπέροχος ήλιος με αυτό το αεράκι
και κάπως έτσι πέρασε και το φετινό καλοκαίρι. σβήνουμε τον Αύγουστο και κάθε ίχνος ανεμελιάς
...
και σκέφτομαι μια φράση χτες σ'ένα βιβλίο. κάποιος παρατηρώντας τις ημερομηνίες γέννησης και θανάτου των ανθρώπων στα νεκροταφεία, παρατηρεί αυτό το       την παύλα, το ενωτικό ανάμεσα στους αριθμούς
είναι αυτή η παύλα που περιέχει όλη τη ζωή... από εκεί μέχρι εκεί
το γέλιο και τα δάκρυα, τα όνειρα και τις απογοητεύσεις
τα αγγίγματα, τις σκέψεις, τα βλέμματα, τις εντυπώσεις, τις ματαιώσεις, τα διλήμματα
τις στιγμές
και όλες, όλες τις ανάσες
...
και μετά θυμάμαι πως η Χ τώρα που τα έχει όλα δεν είναι ευτυχισμένη
και η Μ δείχνει ακόμη μια παιδιάστικη αφέλεια σε θέματα προφανή και απλά
και η μητέρα αρχίζει και ξεχνάει
...

και όλες όλες τις εικόνες




Τετάρτη, 8 Αυγούστου 2018

εικόνες του καλοκαιριού '18


Σκεφτόμουν τα λόγια του Ελύτη για τη Σέριφο όταν είδα δίπλα μου να κατεβάζουν τη σημαία στο πλοίο. Ήταν μεσημέρι της 24ης Ιουλίου.
Λίγες μέρες μετά πετώντας για Θεσ/νίκη κάτι δε μου άρεσε στα χρώματα που έβλεπα. Μου πήρε λίγη ώρα να καταλάβω πώς είχε στρίψει το αεροπλάνο.
Μια μαύρη γλώσσα.


Παρασκευή, 29 Ιουνίου 2018

νοσταλγοί

Μπαίναμε στο πλοίο, ξέρεις, και κάποιες φορές που στο τσακ το προλαβαίναμε κόβαμε εκεί επιτόπου τα εισιτήρια, θέσεις πάντα υπήρχαν, το πολύ πολύ να τη βγάζαμε πάνω στις πλαστικές καρέκλες ή σε κανένα διάδρομο αν είχε φουρτούνα. Ούτε ξενοδοχεία κλείναμε, δεν υπήρχαν μπούκινγκ κόμια και δεν τα χρειαζόμασταν.
Οι  θάλασσες ήταν άδειες αν απέφευγες τις δυο τρεις διάσημες παραλίες του νησιού και...δεν ήταν που ήμασταν νέοι, ξέρεις... ήταν που οι αμμουδιές είχανε άμμο αντί για ξαπλώστρες σε δεκάδες σειρές και οι αξίες των πραγμάτων μετριούνταν με όσα νιώθαμε και όχι με φωτοσοπιαρισμένες εικόνες στο ίνστα.

Σάββατο, 2 Ιουνίου 2018

Ιούνιος στις αρχές του

Νομίζω πως φέτος έκανε την πιο ωραία άνοιξη. Την πιο μεγάλη. Την πιο "πρελούδιο καλοκαιριού" για πολύ καιρό.
Χάρηκα "καιρικά" την κάθε ξεχωριστή μέρα.
Κι ο Ιούνιος, δυο μέρες τώρα, είναι ακριβώς το καλοκαίρι που φαντάζομαι. Μεγάλες μέρες, ήπιες θερμοκρασίες κι ένα ελαφρύ βοριαδάκι.
Η μανόλια γέμισε άνθη. Και τα κοτσύφια δε σταματούν το τραγούδι.

Τίποτε δεν είναι τέλειο γύρω μου και τίποτε δε γίνεται αβασάνιστα, αλλά είναι η εποχή που αν δεν σε απασχολούν προβλήματα, από εκείνα που θα χαρακτήριζες ως "βαριά" και δύσκολα και άλυτα, μπορείς να αναπνεύσεις λίγο διαφορετικά τον αέρα, να νιώσεις το ευεργετικό άγγιγμα του ήλιου και να πεις ένα ευχαριστώ για όλα και όλους που γεμίζουν με ομορφιά τη ζωή σου.

Γιατί τίποτα δεν είναι δεδομένο και τα πιο "ακριβά πράγματα" είναι αυτά που δεν μπορούμε να κρατήσουμε ούτε και να αγοράσουμε.