Κυριακή, 1 Οκτωβρίου 2017

autumn blues



Χτες ξύπνησα με τη σκέψη στην Ο. Το ότι πλέον δεν υπάρχει στον κόσμο μας μου φαίνεται περίεργο.
Δε θα με υποδεχτεί ξανά με τον δικό της εγκάρδιο τρόπο στη μικρή μας πόλη, ούτε θα μου ξαναπεί Χρόνια πολλά στις γιορτές.
Φέτος πέθαναν τόσοι πολλοί γνωστοί και άλλοι - άμεσα συγγενικά πρόσωπα γνωστών μου ανθρώπων - που η χρονιά μοιάζει με ένα διαρκές μνημόσυνο.
Κατά τα άλλα παρακολουθώ τη φθορά των κτιρίων, την αδειοσύνη και την εγκατάλειψη της πόλης έτσι που αλλάζει προς το χειρότερο και δεν ξέρω αν η προσωπική μας πορεία μοιάζει με αυτήν της πόλης ή το αντίστροφο.

Το φθινόπωρο φέτος ήρθε λίγο νωρίτερα, λίγο πιο άγριο - το μάζεμα των καλοκαιρινών συνοδεύτηκε για άλλη μια φορά από μελαγχολικές σκέψεις.
Γιατί δεν είναι τα ρούχα και οι ψηλές θερμοκρασίες που κάνουν το καλοκαίρι. Είναι το αίσθημα της ελευθερίας και η επιθυμία-αυταπάτη στην οποία πάνω απ'όλα θέλεις να πιστέψεις και να επενδύσεις :ότι η ζωή σού ανήκει.

Κυριακή, 17 Σεπτεμβρίου 2017

τι άφησε το καλοκαίρι

στη γωνιά της μνήμης

ως πιο ωραία θάλασσα-παραλία: το Γιδάκι . Διαυγή νερά, ωραίο σκηνικό.
ως πιο ωραία φυσιογνωμία : ο Μάκης στην Αγ . Ευφημία. Περνούσε κάθε βράδυ να ελέγξει τα κατάρτια κι έστελνε τους καπεταναίους στα άλμπουρα να δέσουν τα σχοινιά , να κοιμηθούμε τη νύχτα.
ως πιο ωραία θέα από ψηλά : τετριμμένο μεν, αλλά δε γίνεται αλλιώς, ο Μύρτος. Απλά υπερθέαμα.
ως πιο ζόρικη νύχτα : το βράδυ στον Αγ. Νικόλαο στο Ζάντε. Τέτοιο αντιμάμαλο ούτε στον εχθρό μου.
ως πιο ωραίο βιβλίο : όχι ένα, αλλά τέσσερα. Zafon, η σειρά του Νεκροταφείου των Ξεχασμένων Βιβλίων. Κινηματογραφικοί πρωταγωνιστές, ωραία πλοκή, ό,τι πρέπει για καλοκαίρι, για φθινόπωρο, για χειμώνα....όταν το μυαλό θέλει να ξεφύγει και απλά να ζήσει παρέα με τους καταραμένους ήρωες του συγγραφέα.

καταραμένοι κι εμείς, αλλά με άλλον τρόπο....κι ούτε καν ήρωες βιβλίου





Πέμπτη, 27 Ιουλίου 2017

αντιμάμαλο

- Τι ώρα είναι  ;
- Τρεις ακριβώς.
- Τι ώρα βγήκαμε ; Κοίταξες ;
- Λίγο μετά τις δύο .
...
- Όλοι έξω είναι.
- Τι να κάνουν ; Κι εμείς έξω θα την βγάλουμε.
- Μόνο οι Ρώσοι κοιμούνται.
- Αυτοί δεν καταλαβαίνουν τίποτα. Πίνανε μέχρι αργά.
- Κρυώνω και φοβάμαι.
- Έλα κοντά μου.
...
- Πήγε τέσσερις. Κάνε Θεέ μου, να ξημερώσει. Προσεύχομαι, ξέρεις.
- Προσευχήσου να κρατήσουν τα σχοινιά και η άγκυρα.
...
- Πάω κάτω. Δεν νυστάζω, αλλά θέλω να ζεσταθώ λίγο.
- Πήγαινε. Μπορεί να σε φωνάξω ξαφνικά, να έρθεις για την άγκυρα αν σπάσουν τα σχοινιά.
- Και τι θα κάνουμε;
- Βόλτες μέσα στο λιμάνι μέχρι να ξημερώσει.

...
Μετά από ώρες που φάνηκαν, μέρες, βδομάδες, μήνες....φάνηκε ο ήλιος.

Κόκκινος. Στην πιο υπέροχη ανατολή.  Μια καινούργια μέρα ανέτειλε.

Σε λίγο είχαμε λύσει τους κάβους.


Τετάρτη, 26 Ιουλίου 2017

αναγκαστικοί πλειστηριασμοί

Είναι σχεδόν Αύγουστος , μήνας που κανείς δεν ασχολείται με την πολιτική, το μυαλό όλων λιώνει καθημερινά από το καλοκαίρι, και ο Ιβάν Σαββίδης, μοναδικός πλειοδότης ,αγοράζει τον όμιλο Πήγασο.
Κουαρτέτο εγχόρδων μαζί με την κρατική.

Τρίτη, 20 Ιουνίου 2017

Είναι μπροστά μου στο ψυγείο του σούπερ μάρκετ και την περιμένω να πάρει ένα μπουκάλι γάλα.
Οι κινήσεις της είναι αργές και προσεχτικές.
Γέρνει, η καμπούρα στην πλάτη της δεν της επιτρέπει να κοιτάξει ψηλά και το ένα χέρι της μοιάζει ακίνητο σε μια σταθερή γωνία.

Στο ταμείο παρατηρώ ότι το καλάθι της  περιέχει όλο κι όλο δύο πραγματάκια. Μια αρχαία μπεζ γυναικεία τσάντα ανοιχτή δίπλα τους .


Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Βρέχει. Είναι Ιούνιος και βρέχει. Άλλοτε δε θα είχε σημασία. Άλλοτε δε θα έπεφτε η βροχή τόσο βαθιά μέσα μου. Να νοτίζει το μυαλό.

"κι ούτε έχει σημασία που ασπρίσαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου -
η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ'η καρδιά μου)"
                                                                             Ρίτσος

Τέτοιες στιγμές θυμάμαι ένα κοπάδι με άλογα σε ένα πράσινο λιβάδι κοντά στο Ν.


Άλλοτε είναι μια έρημη θάλασσα.
Άλλοτε ένα κοπάδι με άλογα.