Σάββατο, 17 Ιουνίου 2017

Βρέχει. Είναι Ιούνιος και βρέχει. Άλλοτε δε θα είχε σημασία. Άλλοτε δε θα έπεφτε η βροχή τόσο βαθιά μέσα μου. Να νοτίζει το μυαλό.

"κι ούτε έχει σημασία που ασπρίσαν τα μαλλιά μου,
(δεν είναι τούτο η λύπη μου -
η λύπη μου είναι που δεν ασπρίζει κ'η καρδιά μου)"
                                                                             Ρίτσος

Τέτοιες στιγμές θυμάμαι ένα κοπάδι με άλογα σε ένα πράσινο λιβάδι κοντά στο Ν.


Άλλοτε είναι μια έρημη θάλασσα.
Άλλοτε ένα κοπάδι με άλογα.


Σάββατο, 10 Ιουνίου 2017

doctors

μισώ τους γιατρούς.
πιο απλά δεν θα μπορούσα να το διατυπώσω, αν έπρεπε να σκεφτώ μία επαγγελματική κατηγορία που μου είναι ιδιαίτερα αντιπαθής.
(για τους πολιτικούς δε μιλάω γιατί δεν μπορώ να φανταστώ σοβαρό άνθρωπο να σέβεται και να ασχολείται με το ήθος και το ποιόν των πολιτικών)
οι γιατροί όμως είναι άλλη κατηγορία.
ίσως γιατί μεγαλώνουμε περιμένοντας κάτι καλύτερο από αυτούς, μέχρι που αρχίζουμε λίγο λίγο να ανακαλύπτουμε την ανικανότητα, την αλαζονεία, την αγένεια, την υπεροψία και πάνω απ'όλα την διάθεση τους να σε εκμεταλλευτούν με τον χειρότερο τρόπο, αφού ένας ασθενής δεν έχει  τρόπο να αμυνθεί και τις περισσότερες φορές δεν έχει και επιλογές
 αν αναλογιστώ την μακρόχρονη σχέση και επαφή μου μαζί τους σίγουρα θα βρω κάποιες περιπτώσεις που ξεφεύγουν από αυτήν την γενική αντίληψη που πια κουβαλάω, αλλά σε σχέση με το σύνολο είναι μάλλον μια μειοψηφία. και μάλιστα μια μικρή μειοψηφία.

που σημαίνει πως κάθε φορά που συμβαίνει κάτι, μικρό ή μεγάλο δεν έχει σημασία (αφού και τα ασήμαντα κάποιες φορές στα χέρια τους γίνονται σοβαρά και μια ευκαιρία για να αποδημήσεις εις Κύριον μια ώρα αρχύτερα) κάθε φορά λοιπόν που συμβαίνει κάτι,  κάνεις τον σταυρό σου και προχωράς με αυτό....με τον σταυρό....και ελπίζοντας.

ελπίζοντας πως ο συγκεκριμένος έμαθε λίγο καλύτερα το μάθημα του στο Πανεπιστήμιο...πως Θα είναι αρκετά επαγγελματίας....πως σήμερα το πρωί δεν τσακώθηκε με τη γυναίκα του... πως μπορεί να του έχει μείνει και λίγη ακόμη ανθρώπινη ευαισθησία ότι απέναντί του έχει ένα ανθρώπινο ον που πονάει, υποφέρει, φοβάται, ελπίζει

κι ενώ οι δημοσιογραφίσκοι όλων των ειδών γράφουν και φωνάζουν και διαμαρτύρονται για χίλια δυο πολύ πιο επουσιώδη θέματα και οι συνδικαλισταράδες κατεβάζουν τον κόσμο σε απεργίες για εξίσου ασήμαντα , δεν είδα ποτέ να γίνεται μία οργανωμένη κίνηση που να διεκδικεί το απλό ανθρώπινο δικαίωμα του κάθε πολίτη για δημόσια ή ιδιωτική υγεία όπου ο ασθενής θα μπορεί να αξιολογεί το έργο και τη συμπεριφορά του γιατρού και ανάλογα να τον αμείβει.
διότι - με τον τρόπο που λειτουργούμε τώρα- πληρώνουμε ακόμη κι όταν ο "γιατρός" αγνοεί την πάθηση ή το πρόβλημά μας, πληρώνουμε τη λάθος διάγνωση και την εξίσου λάθος θεραπεία, πληρώνουμε ακόμη και όταν ο γιατρός μας βλάπτει ή μας σκοτώνει, πληρώνουμε την κάθε αγενή συμπεριφορά μόνο και μόνο επειδή το σύστημα το επιτρέπει.
(δεν μπορώ να φανταστώ να φέρνω έναν τεχνίτη στο σπίτι μου, να μην κάνει την δουλειά για την οποία τον κάλεσα και να θέλει να πληρωθεί....οι γιατροί όμως το κάνουν)
γιατί λοιπόν να μη μας συμπεριφέρονται, όπως ακριβώς μας συμπεριφέρονται ;


μια κοινωνία που ζητά αξιολόγηση στο δημόσιο, στην εκπαίδευση και δεν ξέρω κι εγώ πού αλλού δεν ζητά το πιο απλό.... τον σεβασμό στη ζωή και τον σωστό επαγγελματισμό από αυτούς που ασχολούνται με αυτήν.
ενώ σ'έναν οδηγό του αφαιρείται η άδεια όταν αποδεικνύεται ανίκανος στην τήρηση βασικών κανόνων και γίνεται επικίνδυνος για τους άλλους, σχεδόν ποτέ δεν αφαιρείται η άδεια απ'όσους καθημερινά σκοτώνουν ή αφήνουν ανάπηρους ανθρώπους στα χειρουργικά κρεβάτια.
φυσικά κάποιες φορές αυτό είναι αναπόφευκτο. αλλά από το αναπόφευκτο αυτό έως την πλήρη ατιμωρησία και την πλήρη αποποίηση ευθυνών ο δρόμος είναι μακρύς.


παλιότερα είχα αναφέρει πως η ανιψιά μου - ένα εξαιρετικά ευφυές και ταλαντούχο πλάσμα...τότε - είχε περάσει στην ιατρική, όπως όφειλε στους δικούς της, εφόσον ήταν μαθήτρια του 20.
το κοριτσάκι αυτό που πια είναι γυναίκα και ετοιμάζεται να πάρει το πτυχίο της πιστεύει πως γαμ...ε τη ζωή της επειδή πέρασε μεγάλο κομμάτι της νιότης της διαβάζοντας κι όταν τη ρώτησα πρόσφατα ποια ειδικότητα θα ήθελε να ακολουθήσει μου απάντησε  : κάποια που θα της έδινε αρκετό ελεύθερο χρόνο για να κάνει τη ζωή της.
φυσικά αυτό αποτελεί μόνο μέρος της απάντησης, μια που ο κύριος λόγος που οι νέοι σπουδάζουν την συγκεκριμένη επιστήμη είναι η σίγουρη επαγγελματική αποκατάσταση και οι μεγάλες δυνατότητες εύκολου και γρήγορου κέρδους.
δεν θεωρώ την ανιψιά μου μοναδική περίπτωση. δεν έχω λόγο να κατηγορήσω το αίμα μου. μεταφέρω εδώ μια γενικότερη φιλοσοφία που καλλιεργείται από όλη την κοινωνία.


Δευτέρα, 29 Μαΐου 2017

reality

σημάδι ότι μεγαλώνεις είναι ότι δεν τρέφεις πια αυταπάτες και δεν έχεις ψευδαισθήσεις.
ένα αδιάφορο σκηνικό - αν όχι μισητό - ο κόσμος "έξω"

Τετάρτη, 17 Μαΐου 2017

για έναν φωτεινό λαβύρινθο κι έναν Ισπανό συγγραφέα

Ένα από τα πιο ωραία συναισθήματα είναι να ανακαλύπτεις ένα αριστούργημα εκεί που δεν το περιμένεις και δίχως κανείς να σε έχει προϊδεάσει γι'αυτό. Αυτήν την θαυμάσια εμπειρία την έζησα πρόσφατα διαβάζοντας Das Labyrinth der Lichter του Carlos Ruiz Zafon. (στα ελληνικά δεν έχει μεταφραστεί ακόμη, έχω τη γερμανική μετάφραση )
Πρόκειται για ένα από τα πιο όμορφα μυθιστορήματα περιπέτειας που για άλλη μια φορά επιβεβαιώνει την διαπίστωσή μου πως οι Ισπανοί έχουν πολύ αξιόλογη σύγχρονη λογοτεχνική παραγωγή (για να αναφέρω μόνο τους Jaoume, Pinol, Perez-Reverte).
Όσο βούταγα μέσα στη μυθοπλασία του συγγραφέα, τόσο με μάγευε η αφήγηση και δεν ήθελα να το αφήσω. Από την άλλη δεν ήθελα και να τελειώσει. Κι ευτυχώς κράτησε 900+ ολόκληρες σελίδες οι οποίες καλύπτουν περίπου τρεις δεκαετίες της ζωής των πρωταγωνιστών του. Η δράση είναι καταιγιστική, η αφήγηση δεν κάνει πουθενά κοιλιά και το ευφυές και λεπτό χιούμορ στους διαλόγους των πρωταγωνιστών σε κρατούν δέσμιο στις σελίδες του. Το πολιτικό σχόλιο δεν λείπει, αλλά επιβεβαιώνει το  γεγονός πως ο κόσμος μας είναι παντού το ίδιο απογοητευτικά γνώριμος. Ελπίδα καμιά.

Η μόνη δυσάρεστή μου ανακάλυψη ήταν ότι το συγκεκριμένο βιβλίο είναι το τελευταίο μιας τετραλογίας την οποία αγνοούσα με αποτέλεσμα σε κάποια σημεία της αφήγησης να έχω κενά.. Τουλάχιστον γνωρίζω τι θα διαβάζω το φετινό καλοκαίρι.

Το συναίσθημα που κυριαρχούσε διαβάζοντας το ήταν "τι όμορφα που μπορούν κάποιοι άνθρωποι να σου διηγηθούν ένα παραμύθι, μια ιστορία, σε άλλα σημεία πολύ πολύ μακρινή με την απαραίτητη μαγεία και σε άλλα σα να συμβαίνει δίπλα σου"
....

Και μια προσωπική παρατήρηση. Η ελληνική μετάφραση του τίτλου της σειράς "Το κοιμητήρι των λησμονημένων βιβλίων" με ξένισε, μια που διαβάζοντας το στα γερμανικά, μετέφραζα συνεχώς στο μυαλό μου " Το νεκροταφείο των ξεχασμένων βιβλίων" που το βρίσκω πολύ πιο ταιριαστό.
Μερικές φορές ο υπερβολικός λυρισμός στη μετάφραση αφαιρεί αντί να προσθέτει.

Τετάρτη, 10 Μαΐου 2017

στο μεταξύ μας κλέβουνε τη ζωή μας ξέρεις
...και τα βράδια δυσκολεύομαι όλο και περισσότερο να κοιμηθώ.
το πιο συχνό συναίσθημα είναι ο θυμός
υπάρχουν μέρες που δεν μπορώ να τον κρύψω.
γίνομαι απότομη και αγενής προσπαθώντας να βρω ένα εξαρχής χαμένο δίκιο.
πόσος καιρός πέρασε από τότε που αισθανόμασταν μια οποιαδήποτε ασφάλεια ;
κι όμως όλα γύρω συμβαίνουν και κινούνται σαν τίποτα να μην έχει αλλάξει
ή ίσως τίποτα τόσο ουσιαστικό σαν τη ζωή την ίδια.

 ζω σε μία χώρα που με έχει εκπαιδεύσει στην παραίτηση. στην παραίτηση από δικαιώματα, στην παραίτηση από όνειρα, στην παραίτηση από τη ζωή .
μερικές σπάνιες φορές, ακούω μια αναπάντεχα τρυφερή κουβέντα ή έναν καλό λόγο για κάτι που δεν περιμένω πια να αναγνωριστεί ...το προσπερνώ πια τόσο γρήγορα, σαν να μην ειπώθηκε ποτέ.
ξέρω πως δεν έχει αξία.

Mögen Sie den Weg finden den ich verpasst habe.

αλλά αλλού...σε μια άλλη χώρα ... εδώ δεν υπάρχει δρόμος να διαβείς αν δεν "ανήκεις"
αν δεν είσαι πρόβατο ή λύκος

κάθομαι δίπλα στην πόρτα, χαιρετώ τον κόσμο, καίγομαι κάτω από τον καυτό ήλιο, κρυώνω, ζεσταίνομαι, άλλη μία Δευτέρα,
μπαίνω στο γραφείο, είναι όλοι τους εκεί, κοπάδια και αγέλες

το βλέμμα θολό....όλο και πιο θολό
κάποιες φορές που θολώνει πολύ προχωρώ μόνο από κεκτημένη ταχύτητα
φοβάμαι μην πέσω, ψέματα, δεν φοβάμαι, απλά το έχω υπόψιν
το μόνο ερώτημα : τι άξιζε ; τι αξίζει ;
τόση ζωή χαμένη για τόσο λίγα




Σάββατο, 22 Απριλίου 2017

προσγείωση


                          ... την ώρα της δύσης. και η κούραση διαλύεται

Τρίτη, 4 Απριλίου 2017

τρίτη ηλικία

όποτε παρατηρώ λίγο περισσότερο έναν ηλικιωμένο άνθρωπο, βλέπω έναν νέο ή μια νέα που ζουν σε ένα γερασμένο σώμα. η ίδια λαχτάρα (με πριν), η ίδια δίψα, τα ίδια χούγια, το ίδιο γούστο, το ίδιο νάζι.
συνήθως περισσότερη καρτερικότητα, γνώση ή σοφία, λιγότερη αλαζονεία εκτός και αν ήταν από τα νιάτα τους κυρίαρχο γνώρισμα, καμιά φορά λιγότερη υπομονή ή περισσότερος θυμός - δεν είναι και εύκολο να ζεις στην Ελλάδα, να γερνάς στην Ελλάδα.
αλλά νέοι. όλοι μέσα τους πολύ νέοι. απίστευτα νέοι.
μ'αρέσει να τους βλέπω με τα κλασικά περιποιημένα τους ρούχα, τα παντελόνια από καλό ύφασμα, το ξυρισμένο πρόσωπο και τα πάντα χτενισμένα μαλλιά. σύντομα θα εκλείψουν και οι τελευταίοι.

και πάλι θα γερνάμε μ'ένα αίσθημα νεότητας. αλλά εμείς θα γερνάμε με ξεθωριασμένα τζην και φουσκωτά μπουφάν. δεν ξέρω αν αυτό είναι καλό ή κακό. είναι σίγουρα ένα είδος παραίτησης που ίσως να χαρακτήριζε όλη τη ζωή μας.



Κυριακή, 2 Απριλίου 2017

πάγος

Επιτέλους  στο Gala οι περιγραφές από τον Αλέξη Κωστάλα. Θλιβερή η ιδέα ενός πατινάζ χωρίς τη φωνή του, τις γνώσεις του, τις ενδιαφέρουσες παρατηρήσεις του.
Και μελαγχολία για το μέλλον που μας περιμένει.
Τις προηγούμενες ημέρες αναρωτόμουν ποια να ήταν τα κομματκά σκυλάκια που  είχαν αναλάβει την αναμετάδοση.
Τόσα αααα, εεεεε και ηλίθια σχόλια....που προτιμούσες να το παρακολουθείς άηχο αν δεν ήταν και η μουσική.

Κυριακή, 5 Μαρτίου 2017

άνοιξη

Νομίζω πως φέτος περιμένω την άνοιξη περισσότερο από κάθε άλλη φορά. Ίσως γιατί είναι το μόνο αισιόδοξο που μπορεί να περιμένει πια κάποιος σε αυτόν τον τόπο, ίσως γιατί ο χειμώνας ήταν βαρύς και κράτησε πολύ, ίσως γιατί ταλαιπωρούμαι εδώ και καιρό με κάποια  θέματα.
Γεγονός είναι πως η μιζέρια που ανακοινώνει ο bloomberg δεν είναι φανταστική ή μια λέξη στα χαρτιά. Είναι απτή και σε περικυκλώνει από παντού.

Μέρες σαν τη σημερινή, που ο ουρανός είναι καταγάλανος και ο ήλιος υπέροχα λαμπερός, βγαίνω και ξαναβγαίνω στο μπαλκόνι, χαζεύω το χορτάρι απέναντι που θέριεψε μέσα σε έναν μήνα και προσπαθώ να νιώσω λίγη από την ευφορία που φέρνει η αναγέννηση της φύσης και οι ζεστές ακτίνες του ήλιου.

Τετάρτη, 15 Φεβρουαρίου 2017

«Ο ιδιαίτερος πολιτιστικός χαρακτήρας των μνημείων της Ακρόπολης δεν συνάδει με τη συγκεκριμένη εκδήλωση, καθώς πρόκειται για μοναδικά μνημεία και σύμβολα παγκόσμιας κληρονομιάς, μνημεία παγκόσμιας κληρονομιάς της Unesco»

Το που ξεπουλάμε λιμάνια και μαρίνες σε Τούρκους και Κινέζους*  δεν πείραξε κανέναν, η φωτογράφιση της Gucci στον Παρθενώνα μας έθιξε.

*και όχι μόνο. σε λίγα χρόνια όλες οι πλουτοπαραγωγικές πηγές της χώρας θα ανήκουν σε ξενους

Σάββατο, 7 Ιανουαρίου 2017

2016/17

λίγο πριν - λίγο μετά
σύννεφα, ίχνη στο χιόνι και μια εκπληκτική δύση διαρκείας