Κυριακή 5 Ιουλίου 2015

πόκερ

Μην μου πεις πως δεν είναι τραγικά αστείο όλο αυτό που συμβαίνει εδώ και μία εβδομάδα ?
Οι πολιτικοί του Ναι και του Όχι. Οι καλλιτέχνες του Ναι και του Όχι. Οι πνευματικοί άνθρωποι του Ναι και του Όχι. Οι μπλόγκερ του Ναι και του Όχι.
Χωριστήκαμε.

 Μόνο και μόνο για να μπλοφάρει ο πρωθυπουργός, που ζητά Όχι , αλλά εύχεται ένα ξεκάθαρο Ναι, γιατί πώς αλλιώς θα περάσει μέτρα από την κοινοβουλευτική του ομάδα, δίχως να εκτεθεί ο ίδιος ? Και να μη χάσει και τη θεσούλα του.
Ο λαός είναι αυτός που συναινεί στα μέτρα της άγριας λιτότητας, όχι ο ίδιος.
Κι έτσι μ'ένα δημοψηφισματάκι και με λίγο καλό πόκερ νίπτεις τας χείρας σου ως άλλος Πόντιος Πιλάτος.
......
Σήμερα η πιο σωστή κίνηση  θα ήταν η αποχή όλων. Κι ας βγάλουν τα κάστανα από την φωτιά αυτοί που πληρώνονται αδρά γι'αυτό και πουλάνε ψεύτικες υποσχέσεις για τη δική τους καρέκλα, που δεν λένε να αφήσουν με τίποτα..
Λίγη τσίπα να είχε πάνω του σήμερα, θα έπρεπε να παραιτηθεί, άπαξ και ακουστεί το Ναι ως αποτέλεσμα, αφού ο ίδιος ούτε το στηρίζει, ούτε θέλει την παραιτέρω φτωχοποίησή μας. Αντί γι'αυτό μάλλον θα ακούσουμε πάλι ένα από αυτά τα γελοία : Θα σεβαστώ τη λαϊκή ετυμηγορία.

Παρασκευή 3 Ιουλίου 2015

των ημερών

Όχι, δεν είναι δική μου δουλειά να διαπραγματευτώ με τους θεσμούς. Ούτε και της κάθε νοικοκυρούλας που έβγαλε ένα δημοτικό να μελετήσει ένα κείμενο 34 σελίδων για να αποφανθεί αν συμφωνεί ή όχι με αυτό
Όταν κάποιος αποδεικνύεται ανίκανος να φέρει σε πέρας το έργο του και να κρατήσει τις υποσχέσεις του οφείλει τουλάχιστον να μην μεταφέρει στον λαό που ξεγέλασε την ευθύνη.
Δεν είναι δική μου υπόθεση ούτε το Ναι ούτε το Οχι, γιατί δεν ήταν ποτέ δική μου η διαπραγμάτευση.
Σε μια δική μου διαπραγμάτευση οι όροι θα ήταν πολύ διαφορετικοί από την αρχή,  αλλά δεν είμαι εγώ η πολιτικός. 

Παρασκευή 19 Ιουνίου 2015

end of an era

συνήθως ο τίτλος είναι κάτι που ποτέ δεν σού'ρχεται από την αρχή, εκτός κι αν ο τίτλος είναι από μόνος του όλη η ιστορία.
μια ιστορία που δεν μπορείς να προσδιορίσεις πότε ακριβώς άρχισε.....ίσως το '03, ίσως το '97, ίσως το '12
δεν έχει σημασία.
το μόνο που έχει σημασία είναι ότι κάποια στιγμή αδειάζεις τόσο πολύ μέσα σου, που απλά ξέρεις ότι κάτι τέλειωσε. οριστικά και αμετάκλητα

....
την άλλη φορά που μιλούσαμε με τον Χ, του είπα πως το κακό με μας είναι ότι γνωρίζουμε πως δεν έχουμε τίποτα τόσο πολύτιμο (σαν την ψυχή) για να πουλήσουμε στον διάβολο
όμως
κάποτε φυλούσα έναν ήλιο στις τσέπες, γελώντας με αφελή αθωότητα προς τον ουρανό .
κι αυτή ίσως ήταν μια από τις πιο ευτυχισμένες μου στιγμές

.....
είναι περίεργο, πως στο τέλος θυμάσαι μόνο κάτι μικρά ίσως και ασήμαντα.





Σάββατο 9 Μαΐου 2015

περί οραμάτων

Ανάμεσα σε μια στάσιμη, χωρίς φιλοδοξίες (πόσο ονειροπόλος να είσαι πια !), διαπραγμάτευση και σε μια ανάπτυξη που κανείς δεν δρομολόγησε ποτέ ( σα να περιμένεις ένα τρένο που όχι μόνο δεν ξεκίνησε, αλλά δεν είναι καν στον πίνακα δρομολογίων), δείχνω την δουλειά του Γ στον Χ, γνωρίζοντας πως λόγω αντικειμένου είναι ικανός να την εκτιμήσει:
εξαιρετική δουλειά , πρότυπη, δημιουργική (μήνες και χρόνια εντατικής ενασχόλησης. αμισθί).
ο Χ με κοιτάει μελαγχολικά:
- Και πώς αυτό το έργο επηρεάζει το επαγγελματικό μέλλον του Γ;
Η ερώτηση είναι εντελώς ρητορική. Τόσο ο Χ όσο κι εγώ γνωρίζουμε πως χωρίς κομματική σημαία (οποιουδήποτε χρώματος) αναγνώριση στον δημόσιο τομέα δεν υπάρχει, ούτε επαγγελματική καταξίωση. Μπορείς μόνο να ζεις σαν απλό μυρμηγκάκι, δίχως πολλές απαιτήσεις, δίχως φιλοδοξίες.  Εκτός κι αν ανήκεις σε κάποια από τις οικογένειες που επηρέαζαν και επηρεάζουν καταστάσεις. Τότε γίνεσαι μέχρι και πρωθυπουργός.
Ο Γ έκανε το συγκεκριμένο πρότζεκτ για να βελτιώσει τη δουλειά του. Σε άλλη χώρα θα μπορούσε να προωθηθεί η εργασία του και να χρησιμοποιηθεί ευρύτερα.
Εδώ, είναι ένα καλά κρυμμένο μυστικό που κάποια στιγμή θα θαφτεί μαζί με τον δημιουργό του.
.....
Καταθλιπτικά τα παραπάνω , μελαγχολικά, αλλά το χειρότερο είναι πως όσο τα χρόνια περνούν η πιθανότητα μιας διάψευσης μοιάζει όλο και περισσότερο με ρομαντική αφέλεια.

Κυριακή 3 Μαΐου 2015

Daydream



αυτές οι πρώτες καλοκαιρινές μέρες, εντελώς ξεμυαλιστικές...
εισπνέεις δυνατά το άρωμα από τα πεσμένα φύλλα της νεραντζιάς
η ζωή γεμάτη ήλιο και μια αίσθηση καλοκαιρινής ελαφρότητας
(σχεδόν σαν ψευδαίσθηση)

Κυριακή 26 Απριλίου 2015

ανοιξιάτικη απόδραση

Αν και είχαμε πάρει το μετεωρολογικό δελτίο, τόση διαύγεια ,να σου επιτρέπει να βλέπεις γύρω γύρω όλα τα νησιά, ήταν ένα σπάνιο ανοιξιάτικο δώρο.


Το στενό θαλάσσιο πέρασμα μεταξύ Άνδρου και Τήνου, όπως φαίνεται από το βόρειο τμήμα της Σύρου.
Την επόμενη μέρα ένας ελαφρύς νοτιάς τα έσβησε όλα.








                                          Συκιές και χαλάσματα, πάντα μαζί.


Το δειλινό, το φως έπεφτε γλυκά πάνω στα χορταριασμένα σκαλιά, τα ίδια σκαλιά των αλλοτινών αναμνήσεων.
Η μέρα είχε απίστευτο φως.



                        Για την Άνω Σύρο δε χρειάζονται σχόλια, μόνο κουράγιο.

Μία μόνο από τις πολλές όμορφες μορφές του νησιού.
......
Το πιο ωραίο και επίκαιρο σύνθημα, δεν κατάφερα να το φωτογραφίσω.
"Ζητείται προλεταριάτο για επανάσταση"




Σάββατο 25 Απριλίου 2015

Οι μέρες κυλάνε μέσα σ'ένα βαρύ γκρίζο χρώμα, σαν το σακάκι του πατέρα που ακόμη κρέμεται στο χολ του πατρικού.
-Όταν πεθάνω κι εγώ, κάντε ό,τι θέλετε. Όσο ζω, θα κρέμεται εκεί.
...
Καθημερινά πρόσωπα θλιμμένα, μικρές ασήμαντες σκέψεις από το σήμερα στο αύριο, πιο πέρα δεν φτάνουν.
Κάποιες σπάνιες στιγμές μικρές αναλαμπές -δυνατότητες.... μικρά "ίσως"...."θα μπορούσε"

...