πεζοδρόμια

Στις παρακάτω εικόνες υπάρχουν μερικά από τα πεζοδρόμια που καθημερινά διασχίζω. Δε χρειάστηκε να πάω μακριά, έξω από το σπίτι μου είναι όλα κι ενώ μένω σε μιαν μάλλον ήσυχη -μακριά από το κέντρο- περιοχή, με δεντράκια και πάρκα και σχετικά λίγη κίνηση, αν προσέξετε, είναι όλα αδιάβατα.
Όσοι επιθυμείτε δημοσιεύστε τα πεζοδρόμια που βρίσκονται κοντά στα δικά σας σπίτια.
Και μετά ελάτε να συζητήσουμε για το πόσο εύκολο είναι να κινηθεί κανείς με αναπηρικό καροτσάκι, με τροχήλατο πι ή ακόμη και μια μητέρα με το καροτσάκι του μωρού της σ'αυτούς τους δρόμους.
Ούτε μέχρι το φαρμακείο δεν μπορούν να πάνε μόνοι τους αυτοί οι άνθρωποι, ούτε μέχρι την ΕΒΓΑ για να προμηθευτούν το πιο απλό.
Ακόμη κι όσοι περπατάμε ακόμη στα δυο μας πόδια, έναν κίνδυνο τον διατρέχουμε.
Όπως μου είχε πει και ο Χ από παλιά : Το επίπεδο πολιτισμού μιας χώρας φαίνεται από το πώς η κοινωνία της συμπεριφέρεται στα πιο αδύναμα μέλη της.

Αυτό το πεζοδρόμιο, διακόπτεται για τουλάχιστον 50 μέτρα από την βλάστηση, η οποία είναι πολύτιμη μεν στα πεζοδρόμια, αλλά μάλλον ανεπιθύμητη στα δάση που κάθε χρόνο καίμε.

αναπηρικά καροτσάκια

Το έχω ξαναγράψει νομίζω.
Ένα από τα πρώτα πράγματα που προσέχεις στη Γερμανία  όταν είσαι ξένος , είναι η πληθώρα των ανάπηρων (με καροτσάκι) στο δρόμο και των ηλικιωμένων με τροχήλατα πι.
Φτάνεις στο σημείο να αναρωτιέσαι γιατί αυτή η χώρα έχει τόσους ανθρώπους με ειδικές ανάγκες.
Η απάντηση φυσικά δεν έχει σχέση με αριθμούς και αναλογίες που είναι παντού σχεδόν οι ίδιες.
Η απάντηση βρίσκεται στο ότι στη Γερμανία αυτοί οι άνθρωποι μπορούν να κυκλοφορήσουν. Στους δρόμους, με τα ΜΜΜ ...παντού. Τους προσέχουν, τους σέβονται, τους δίνουν τη δυνατότητα να συνεχίσουν να ζουν φυσιολογικά και όχι κλεισμένοι στους τοίχους ενός σπιτιού ή ιδρύματος.
Υπάρχουν κατάλληλα πεζοδρόμια, οι απαραίτητες ράμπες στα λεωφορεία, ασανσέρ που λειτουργούν  αρκετά φαρδιά για να δεχτούν καροτσάκια, φιλότιμοι υπάλληλοι να βοηθήσουν όπου χρειαστεί.
Και ΚΥΡΙΩΣ η φιλοσοφία ότι η σωματική σου αναπηρία δεν πρέπει να σταθεί εμπόδιο στη ζωή σου.
Ίσως γι'αυτό οι άνθρωποι αυτοί να μπορούν να συνεχίζουν κανονικά τη ζωή τους, χωρίς εμμονές, χωρίς παράνοιες, χωρίς το αίσθημα του αποκομμένου από την κοινωνία.
Εδώ, δόξα να έχει ο Κύριος, αποκομμένοι είμαστε όλοι όσοι δεν ανήκουμε σε συγκεκριμένα λόμπι.

Αυτό φυσικά είναι αδύνατον να το καταλάβει ο γελωτοποιός του εγχώριου βασιλιά , αλλά και μεγάλο κομμάτι της ελληνικής κοινωνίας.
Ή, απλά, δεν συμφέρει να το ξέρουμε και στρέφουμε προς την κατεύθυνση που θέλουμε το μίσος και την αγανάκτηση του κόσμου.

κατινιές

αναπολώ τις εποχές που κανείς δεν κράταγε κινητό στο χέρι, που μπορούσες να κάνεις μία διαδρομή, ένα ταξίδι σιωπηλά.

μόνο οι εικόνες να εναλλάσσονται δίπλα σου.

αυτή η κατάργηση της ησυχίας όπου κι αν βρεθείς, όπως και της ιδιωτικότητας, είναι από τα πλέον δυσάρεστα της εποχής μας.

θες δε θες να γίνεσαι κοινωνός ιστοριών που καθόλου δεν σε ενδιαφέρουν.
να μην μιλήσω για το ύφος.

τα ίδια

γερνώ άχαρα τελευταία, με πολλές ανεξέλεγκτες φθορές που μου κοστίζει η πίεση και το άγχος των τελευταίων χρόνων.συν η έλλειψη της ελαφρότητας που έχει η ζωή όταν κατευθύνεται προς κάποιους επιθυμητούς στόχους.
ουσιαστικά σπρώχνω τις μέρες, παρατηρώ την κατασκευασμένη από τα media οικονομική κρίση, διαβάζω για τα ναυάγια στο Αιγαίο και αναρωτιέμαι πόσο μακριά βρίσκεται μια τέτοια μοίρα από όλους μας.
η Αθήνα του 2016 δεν διαφέρει πολύ από αυτήν του 2000. οι δρόμοι είναι γεμάτοι, στα μαγαζιά γίνεται το αδιαχώρητο, οι παραστάσεις είναι sold out.
ίσως όντως η όποια κρίση να έχει πλήξει κάποιους από μας, αλλά πρέπει να είμαστε πολύ λίγοι, αυτοί οι λίγοι που πληρώνουμε στο ακέραιο τις υποχρεώσεις μας σ'ένα κράτος που αλλάζει προβιά αλλά συνεχίζει να μας κοροϊδεύει.

conclusions

Ένα κάπως δυσάρεστο γεγονός, είναι κάθε φορά που ανακαλύπτεις πως δεν μπορείς να κάνεις να σκεφτεί ένας άνθρωπος με IQ ας πούμε 90, σαν να είχε 100.

Βέβαια ο λόγος που πέφτεις συνήθως σε μια τέτοια παγίδα, είναι επειδή θεωρείς δεδομένο ότι ο άλλος -εφόσον αξιώθηκε να έχει την θέση που έχει-  έχει και τον ανάλογο δείκτη νοημοσύνης.

Κι εκεί την πατάς. Μοιάζει σαν να μιλάς σε τοίχο και στο τέλος χτυπάς το δικό σου κεφάλι, γιατί προσπαθείς να εξηγήσεις κάτι που ξεπερνά τη νοημοσύνη του απέναντι.

Συμπεράσματα 

-Υπομένεις όλες τις μαλακίες των προϊσταμένων σου , γιατί δεν έχεις άλλη επιλογή. (δεν είναι βέβαια ιδιαίτερα ευχάριστο, ειδικά όταν ξέρεις πώς λειτουργούν οι βελτιωμένες βερσιόν κάποιου πράγματος)

- Όσο πιο ανάξιος κάποιος, τόσες περισσότερες πιθανότητες να γίνει διευθυντής, προϊστάμενος, κάτι υψηλόβαθμο. Ίσως γιατί το μόνο προσόν γι'αυτές τις θέσεις είναι η φιλοδοξία και οι πραγματικά σοβαροί άνθρωποι ασχολούνται με πραγματικά σοβαρά θέματα.

-Δεν είναι τυχαίο, ότι ζούμε όσα ζούμε.

confusion

όταν ακούω τη νεαρά να διαδηλώνει μπροστά στη Βουλή, επειδή στο σχολείο της δεν στείλανε ακόμη δασκάλα  κοντραμπάσου, αναρωτιέμαι τι σύγχυση έχουμε πάθει σαν λαός  και ζητάμε παντεσπάνι όταν δεν έχουμε ψωμί