Τρίτη, 5 Μαρτίου 2013

πριν από μερικά χρόνια, θυμάμαι που καθόμουν στην αποβάθρα ενός σταθμού και ήδη νοσταλγούσα
έτσι είναι η νοσταλγία....όταν αφήνεις κάτι που αγάπησες... έρχεται και τρυπώνει μέσα σου και γίνονται δύσκολα τα αντίο
σήμερα πια .... άλλαξαν τόσα πολλά...δεν θα ήταν το ίδιο αίσθημα

αλλά από κείνη την εποχή θυμάμαι μια τρομερή λαμπρότητα . σαν ο ουρανός να ήταν πιο γαλάζιος κι ο ήλιος πιο φωτεινός, και η πόλη τόσο όμορφη και τα βήματα  ανάλαφρα

αναπολώ εκείνη τη φρεσκάδα, την αμεριμνησία

εδώ και καιρό νιώθω χωρίς ρίζες. σαν τρένο στο σταθμό που καθυστερεί την αναχώρησή του γιατί δεν ξέρει τον προορισμό του
και μετά ακούω αυτό ( full screen , please)



και ξεκινώ ήδη ένα νοερό ταξίδι

(ίσως γιατί το πιο ακριβό πράγμα στη ζωή  είναι η ελευθερία μας και το πιο πολύτιμο η αγάπη)

2 σχόλια:

Τζων Μπόης είπε...

Θα ξεκινήσεις ένα νοερό ταξίδι με το συγκεκριμένο τραγούδι;
Χμμμ, κινδυνεύεις να παρεξηγηθείς, καθώς οι στίχοι του λέγεται ότι αναφέρονται σε κάτι που αν το πάρεις, μετά θα έχεις παραισθήσεις και εθισμό...ποιος ξέρει όμως τι πραγματικά είχαν στο μυαλό τους οι Stranglers όταν το έγραφαν...
Προσωπικά είναι από τα αγαπημένα μου τραγούδια.

Το πιο ακριβό και παράλληλα πολύτιμο πράγμα στον κόσμο είναι η υγεία και στις αποβάθρες μην κάθεσαι, είναι μελαγχολικές, εκτός κι αν πρόκειται να ταξιδέψεις.

Καληνύχτα Scarlett

scarlett είπε...

Φυσικα και η υγεια ειναι το υπερτατο αγαθο, Τζων Μποη. Κανεις δεν μπορει να το αμφισβητησει αυτο.

Νοερα ταξιδια ξεκινουμε και με μελωδιες και με στιχους που δεν πολυκαταλαβαινουμε και με μνημες τραγουδιων.
Το συγκεκριμενο ασχετως του τι θελει να πει ο ποιητης, μπορει και το κανει αυτο

Καλη σου νυχτα, Τζων Μποη

(υπαρχουν και οι αποβαθρες που χρησιμοποιεις καθε μερα, καθε μερα, για πολλα χρονια....και καποτε φευγεις....και καποτε δε σε νοιαζει που φευγεις)