Τρίτη, 23 Απριλίου 2013

επιθυμίες vs ανάγκες

Προχτές είδα ένα φόρεμα ,από αυτά που μια γυναίκα ερωτεύεται. Ή τουλάχιστον μια γυναίκα με το δικό μου γούστο.. Παραμυθένιο, νεραϊδίσιο . Δυστυχώς η τιμή του σε απότρεπε από μια επιπόλαιη αγορά  κι επιπλέον ήταν από κείνα τα φορέματα που φοράς σε πολύ ειδικές περιστάσεις.
Χάιδεψα το αέρινο ύφασμα του και προχώρησα....
Τουλάχιστον κάποιοι κάπου κατασκευάζουν ακόμη όνειρα.
Και η σκέψη αυτή, ότι κάποιοι κάνουν ακόμη όμορφα πράγματα, ήταν από μόνη της ενθαρρυντική.
....

Τελευταία με πιάνω συχνά να σκέφτομαι, πως η κρίση έκανε αρκετούς από εμάς πιο δημιουργικούς. Όπως παλιότερα. Που όταν δεν βρίσκαμε κάτι έτσι όπως το θέλαμε, προσπαθούσαμε να το φτιάξουμε.
Θυμάμαι  κάτι παιδάκια σε απομακρυσμένα χωριά στην Κένυα να κρατούν στα χέρια τους μικρά αυτοσχέδια παιχνίδια, από τα πιο ετερόκλητα υλικά. Από εκείνα που εμείς πετάμε δίχως ποτέ να αναρωτηθούμε αν θα μπορούσαν να έχουν μια οποιαδήποτε άλλη χρήση. Ήμουν - είμαι βέβαιη πως εκείνα τα παιχνίδια ήταν πολύ πιο πολύτιμα απ'όσα στολίζουν τα γεμάτα παιδικά δωμάτια των παιδιών μας.

......
Τα προηγούμενα χρόνια απλώναμε τις επιθυμίες και τα όνειρά μας λίγο πιο πέρα και λίγο πιο πέρα, ανάλογα με τους στόχους που μπορούσε να προσεγγίσει ο καθένας και τώρα καλούμαστε να κάνουμε ακριβώς το αντίθετο.
Δε μας αρέσει, δεν είναι εύκολο.Είναι πιο εύκολο (και αναμφισβήτητα ευχάριστο) να δημιουργείς "ανάγκες" από το να τις καταργείς ή να τις περικόβεις. Εντελώς αντικειμενικά όμως είναι η αντιστροφή της προηγούμενης κατάστασης.
Γυρίζουμε στις βασικές μας ανάγκες και φτιάχνουμε όνειρα στα μέτρα μας. Όχι υποχρεωτικά μικρά, αλλα πιο προσεχτικά διαλεγμένα.

3 σχόλια:

thinks είπε...

Έχουμε εδώ, στο καθιστικό, δύο παιγνίδια φτιαγμένα από παιδιά στην Αφρική: ένα αεροπλάνο και ένα ποδήλατο. Υπέροχη λεπτομέρεια. Φτιαγμένα από άδειες κονσέρβες. Αν ένα παιδάκι δεν προσέξει μπορεί να κοπεί και να ματώσει. Στις δυτικές κοινωνίες τέτοια πράγματα απαγορεύονται για την ασφάλεια των παιδιών -και τα κέρδη των παιγνιδοβιομηχανιών. Διαβάζοντας το κείμενό σου σκέπτομαι ότι τα παιδιά που τα έφτιαξαν δεν ανέπτυξαν απλά την δημιουργικότητά τους αλλά και το αίσθημα προφύλαξης και ασφαλούς μεταχείρισης των παιγνιδιών τους...

Δεν ξέρω αν ο πυρήνας της τελευταίας παραγράφου είναι το να "καταργεί" ή να "περικόβει" κανείς... θα έλεγα μάλλον να "προσαρμόζει" --να εισάγει "ρεαλισμό" βάση του "εφικτού" και όχι του "διαφημιζόμενου". Και αν η προσαρμογή γίνεται ενεργητικά αντί παθητικά, με πρωτοβουλία αντί λόγω ανάγκης, ακόμα καλύτερα για την ψυχή. Και το αποτέλεσμα.

Καλή σου μέρα Scarlett :-)

thinks είπε...

Πολύ ωραία η καινούργια "ταπετσαρία". Μυρίζει άνοιξη και λεμονιές.

scarlett είπε...

Καλησπέρα Δημητρη

Σ΄ευχαριστω για τα καλά σου λόγια και χαιρομαι που σου αρεσαν κι εσενα τα λεμονακια μου :)

Καποτε ξοδευα αρκετα χρηματα για πραγματα που δεν αξιζαν παντα.Την δε δημιουργικοτητα μου την ειχα εξοβελισει εντελως , αφου τα παντα μπορουσαν να αγοραστουν αντι ενος χρηματικου τιμηματος.
Σημερα ξαναγυριζω σε παλιοτερους τροπους σκεψης και ανακαλυπτω πως δεν μου ειναι καθολου δυσαρεστο.

Δυστυχως τα παιδια της εποχης μας στον πλουσιο δυτικο κοσμο, εχουν μαθει τοσο πολυ στην υπερβολη, που σπανια ξερουν να εκτιμησουν την αληθινη αξια των πραγματων γυρω τους.Θα πρεπει να γινουν κι αυτα πιο δημιουργικα και ολιγαρκη και δε νομιζω πως θα τα βλαψει.


Να εχετε ενα ομορφο βραδυ! :)