Πέμπτη, 8 Αυγούστου 2013

αυγουστιάτικο απόγευμα

Το καλοκαίρι είναι φευγαλέο σαν τρεχούμενο νερό. Αδύνατο να το κρατήσεις στις χούφτες σου. Αν μπορούσες κάποτε να ακινητοποιήσεις τον χρόνο, καλοκαίρι θα ήτανε . 
να, σαν τώρα.
Ο ήλιος χρυσίζει την ώρα του απογεύματος το δεξί μου χέρι και η κουρτίνα  ανεμίζει απαλά από τον αέρα του ανεμιστήρα. Σε λίγο ο ήλιος θα πέσει πίσω από τον λόφο.
Θα ήθελα να διαφυλάξω την ηρεμία αυτού του απογεύματος.
Έχει μια πληρότητα που νομοτελειακά θα χαθεί .
(το «δεν θέλω» μου, δεν έχει καμία δύναμη απέναντι στους αιώνιους ρυθμούς)


2 σχόλια:

είπε...

σα να εισαι μεσα στο μυαλο μου.. ναι!

και δεν θα συζητησω περισσοτερο τις 3 τελευταιες σειρες.. (δεν με παιρνει)

;)

scarlett είπε...

κανέναν μας δεν τον παίρνει...:)
μακάρι να μπορούσαμε να κρατήσουμε τον χρόνο κάποιες στιγμές

καλή σου μέρα, Στέλλα !

:)