Δευτέρα, 1 Αυγούστου 2016

Το νησί
























































Δεν ήθελα να φύγω από το νησί. Δεν ήθελα να τελειώσει.
Το νησί. Ο χρόνος. Η ευτυχία μοιρασμένη σε στιγμές διαμαντάκια. Κι ένα αίσθημα ελευθερίας, ανυπάκουο.
Κάποτε η νοσταλγία δεν έχει πριν και μετά.

Ίσως η πιο ωραία εικόνα:
Ένας δρόμος κατά τη δύση του ήλιου να οδηγεί αέναα στη θάλασσα.






2 σχόλια:

Velvet είπε...

Και ποιος αφηνει την ομορφια για την ασχημια

scarlett είπε...

Μα το θέμα είναι γιατί να είναι τόσο άσχημη και δυσάρεστη η καθημερινότητα μας.