Σάββατο, 16 Ιουνίου 2012

υπάρχουν περίοδοι του παρελθόντος στο μυαλό σας , που να σας αφήνουν μια γκριζάδα, ένα ανεπιθύμητο βάρος;
στο δικό μου , ναι.
είναι κάθε που πέφτω πάνω σε μνήμες από έναν  συγκεκριμένο τόπο και χρόνο.
και δίχως να είμαι απόλυτα βέβαιη, συνδέω την τότε σκοτεινιά περισσότερο με τον τόπο και λιγότερο με το χρόνο, γιατί αλλάζοντας τον τόπο έφυγε και η σκοτεινιά και ούτε υπήρχε πριν από αυτόν.

όλη η εφηβεία  όταν την αναπολώ έχει γκρίζα χρώματα.
ούτε τα πρώτα σκιρτήματα της καρδιάς, ούτε η υποτιθέμενη ανεμελιά εκείνης της ηλικίας δεν μπορούν να απαλλαγούν από το ανερμήνευτο βάρος εκείνης της περιόδου

και καθώς νιώθω σε έναν βαθμό την επίδρασή της ακόμη και σήμερα πάνω μου, δίχως καμία  προσωπική αμφιβολία θα ανέτρεπα μια από τις βασικές θεωρίες των κλασικών ψυχολόγων που θέλουν τον ανθρώπινο χαρακτήρα να έχει διαμορφωθεί ήδη στην ηλικία των 5, των 6 ή των 8 το πολύ χρόνων

ίσως αυτό να συμβαίνει όταν η πραγματικότητα γύρω παραμένει σταθερή ή εξελίσσεται ομαλά, αλλά όχι όταν συμβαίνει κάτι ανατρεπτικό στη ζωή σου. όχι υποχρεωτικά δυσάρεστο, αλλά οπωσδήποτε ανατρεπτικό

για μένα αυτό ήταν μια αλλαγή τόπου.
ένα μικρό πολιτισμικό σοκ σε μια ηλικία εύπλαστη, όπως συνειδητοποίησα αργότερα
έπαψα να είμαι αυτό που ήμουν για να γίνω κάτι το οποίο  ποτέ δεν μου πολυάρεσε .
το αποδέχτηκα μόνο , με τον τρόπο που αποδέχεσαι κάτι που δεν μπορείς να αλλάξεις.

...
...
το πρώτο φως...μετά από αυτό των παιδικών μου χρόνων....το είδα ενήλικη πια στην Αθήνα
το επόμενο, ακόμη πιο εκτυφλωτικό....στις Κυκλάδες
πάντα μαλωμένη μαζί τους
πάντα ερωτευμένη μαζί τους
...
ίσως η πιο φωτεινή μου ανάμνηση να είναι αυτή μιας βόλτας στο Θησείο
...
φορές φορές θυμάμαι κάτι...τυχαία ή συνειρμικά...και πάντα αυτό το κάτι έχει ένα δικό του ειδικό βάρος
το βάρος του τόπου
τόσο διαφορετικό για τον καθένα

4 σχόλια:

thinks είπε...

Και τα χρόνια απ' όπου μόνο μαυρόασπρες φωτογραφίες έχω, τα θυμάμαι με χρώματα και φως, και λύπη να έχουν αφήσει οι άνθρωποι -το φως πάντα ήταν πάνω από αυτά, έστω και για να φωτίζει αυτά... Ο τόπος, για μένα, είναι πάντα το λυτρωτικό, το όμορφο, σε συννεφιά ή λιακάδα, πάνω και πέρα από ότι πρόσκαιρο συνέβη κάτω από αυτό... Το "ανατρεπτικό" -όσο δάκρυ και να φέρει, ίσως είναι καλύτερο από το τέλμα, και, άλλωστε, τα πάντα συμβαίνουν για ένα λόγο/σκοπό, και εξαρτάται από εμάς να τον ορίσουμε... Καλό σου απόγευμα Scarlett :-)

scarlett είπε...

Γεια σου Δημητρη!

Αυτη η αισιοδοξία που βγαζεις τοσο στο παραπανω σχολιο , όσο και γενικότερα σαν σταση ζωής, πρεπει να ειναι απο τα χαρακτηριστικα σου γνωρισματα, για το οποιο ειμαι σιγουρη πως θα σε αγαπουν πολυ οι δικοι σου

Καλό σου βραδυ :)

Τζων Μπόης είπε...

Είναι πάντα ιδιαίτερο το αίσθημα που νιώθω κάθε φορά που διαβάζω κάποιον να γράφει ή να μιλάει για την Ελλάδα, ενώ βρίσκεται στο εξωτερικό.
Είναι αυτό που λένε ότι την Ελλάδα την έχεις μέσα σου, αυτό που μάλλον θα ήθελες να είναι...την ιδέα...
...η καθημερινότητα μας εδώ είναι πολύ διαφορετική, ζούμε τις δυσκολίες αυτής της χώρας και ξεχνάμε την "ιδέα", γιατί η Ελλάδα αυτό είναι πιο πολύ, κάτι αύλο, λιγότερο χειροπιαστό.

Καλό απόγευμα Scarlett

scarlett είπε...

Κι εσεις που ζειτε μεσα στη χωρα, Τζων Μποη, κουβαλατε την ιδια Ελλαδα με μας τους "εξω",απλά η καθημερινη σας ζωή εκει, προσανατολιζει και περιοριζει τις σκεψεις σας στα τρεχοντα προβληματα.(Κατι απολυτα φυσιολογικο)
Οι αποστασεις παντα σου δινουν την δυνατοτητα να δεις κατι απο μακρια, να κάνεις συγκρίσεις,αλλά και να αναπολήσεις, να μεγενθύνεις κάτω από το βάρος της νοσταλγίας τις αρετες ενός τόπου, ανθρωπου κλπ, να προσπερασεις τις αδυναμιες...
απλες εγκεφαλικες λειτουργιες :)