κρατώ στα πόδια μου το λάπτοπ, ενώ απέναντι παίζει αδιάφορα η τηλεόραση τους Illuminati. στη μια γωνία του σαλονιού έχω ένα επιδαπέδιο φωτιστικό, ενώ ταυτόχρονα καίνε και τα σποτάκια της κουζίνας. αραιά και πού ανάβει το φωτάκι της αυτόνομης θέρμανσης, ώστε η θερμοκρασία του χώρου να είναι σταθερή.
πριν λίγο σιδέρωσα, έβαλα πλυντήριο, μαγείρεψα.
και φυσικά έκανα μπάνιο. με καθαρό, τρεχούμενο, ζεστό νερό.
δεν περιγράφω το σπίτι μου, ούτε τη μέρα μου. σκέφτομαι - το ερέθισμα μού το έδωσε ένα βιβλίο που διάβασα τελευταία- πως αν την ίδια προνομιούχα ζωή ήθελαν να την κάνουν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη, απλά δεν θα έφταναν οι ενεργειακές πηγές της γης.
το να μιλάει κανείς για κρίση κάνοντας την παραπάνω απλή σκέψη ή συγκρίνοντας τη ζωή του σήμερα με αυτήν πριν από δύο αιώνες, είναι τουλάχιστον πολυτέλεια.
φυσικά και έχουμε κρίση... έχουμε μάθει τόσο πολύ στην σπατάλη και στον καταναλωτισμό που τις θεωρούμε δεδομένες καταστάσεις. στο κάτω κάτω κανείς δεν αισθάνεται καλά όταν χάνει όσα είχε συνηθίσει
πριν δυο αιώνες ή και σήμερα σε χώρες του τρίτου κόσμου, ο κόσμος πέθαινε από το μολυσμένο νερό, ο μόνος τρόπος φωτισμού ήταν αυτός με κεριά , οι περισσότερες αρρώστιες έφερναν και τον θάνατο , τα παιδιά εργάζονταν από την ηλικία των πέντε χρόνων, ο μέσος όρος ζωής ήταν γύρω στα 20-30 χρόνια και η τροφή ελάχιστη και μονότονα ίδια.
πριν δύο αιώνες δεν υπήρχε σύστημα ύδρευσης, δεν υπήρχε ρεύμα, οι μετακινήσεις γινόταν μόνο με άμαξες που έσερναν ζώα ή με άλογα, οι εγχειρίσεις γίνονταν χωρίς αναισθησία και απολύμανση με πολλές πιθανότητες να πεθάνει ο ασθενής, οι τάξεις στις οποίες ήταν χωρισμένοι οι άνθρωποι ήταν αυστηρά καθορισμένες και όσοι ανήκαν στις κατώτερες από αυτές, δλδ οι περισσότεροι, είχαν δικαιώματα λιγότερα κι από αυτά των ζώων.
δε μιλάμε για 1000 χρόνια πριν. μιλάμε για 100-200 χρόνια πριν. δλδ για 4-5 γενιές μόλις νωρίτερα.
κάναμε πολλά βήματα να φτάσουμε εδώ που είμαστε και θα είναι κρίμα να μην το διαφυλάξουμε
το παρόν ποστ δε θέλει να υποτιμήσει τη σημερινή κρίση, στην οποία άλλωστε δεν αναφέρεται.
ο προβληματισμός μου μετά την ανάγνωση του βιβλίου επικεντρώθηκε στην τελευταία του φράση, η οποία επίσης δεν είναι άγνωστη στους περισσότερους από εμάς, απλά προτιμούμε να την προσπερνούμε με κάποια αδιαφορία.
ότι ο σύγχρονος δυτικός τρόπος ζωής εξαντλεί τόσο γρήγορα τα αποθέματα της γης, που όχι μόνο δεν επαρκούν για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, αλλά σύντομα δεν θα είναι αρκετά ούτε για εμάς, τους λίγους και προνομιούχους που τα ξοδεύουμε αλόγιστα.
ίσως τελικά η κρίση να πρέπει να μας συνετίσει ακριβώς σε αυτόν τον τομέα πριν είναι αργά και βλέπουμε στις τιμές του σημερινού πετρελαίου να πουλιέται το νερό.
πριν λίγο σιδέρωσα, έβαλα πλυντήριο, μαγείρεψα.
και φυσικά έκανα μπάνιο. με καθαρό, τρεχούμενο, ζεστό νερό.
δεν περιγράφω το σπίτι μου, ούτε τη μέρα μου. σκέφτομαι - το ερέθισμα μού το έδωσε ένα βιβλίο που διάβασα τελευταία- πως αν την ίδια προνομιούχα ζωή ήθελαν να την κάνουν όλοι οι κάτοικοι του πλανήτη, απλά δεν θα έφταναν οι ενεργειακές πηγές της γης.
το να μιλάει κανείς για κρίση κάνοντας την παραπάνω απλή σκέψη ή συγκρίνοντας τη ζωή του σήμερα με αυτήν πριν από δύο αιώνες, είναι τουλάχιστον πολυτέλεια.
φυσικά και έχουμε κρίση... έχουμε μάθει τόσο πολύ στην σπατάλη και στον καταναλωτισμό που τις θεωρούμε δεδομένες καταστάσεις. στο κάτω κάτω κανείς δεν αισθάνεται καλά όταν χάνει όσα είχε συνηθίσει
πριν δυο αιώνες ή και σήμερα σε χώρες του τρίτου κόσμου, ο κόσμος πέθαινε από το μολυσμένο νερό, ο μόνος τρόπος φωτισμού ήταν αυτός με κεριά , οι περισσότερες αρρώστιες έφερναν και τον θάνατο , τα παιδιά εργάζονταν από την ηλικία των πέντε χρόνων, ο μέσος όρος ζωής ήταν γύρω στα 20-30 χρόνια και η τροφή ελάχιστη και μονότονα ίδια.
πριν δύο αιώνες δεν υπήρχε σύστημα ύδρευσης, δεν υπήρχε ρεύμα, οι μετακινήσεις γινόταν μόνο με άμαξες που έσερναν ζώα ή με άλογα, οι εγχειρίσεις γίνονταν χωρίς αναισθησία και απολύμανση με πολλές πιθανότητες να πεθάνει ο ασθενής, οι τάξεις στις οποίες ήταν χωρισμένοι οι άνθρωποι ήταν αυστηρά καθορισμένες και όσοι ανήκαν στις κατώτερες από αυτές, δλδ οι περισσότεροι, είχαν δικαιώματα λιγότερα κι από αυτά των ζώων.
δε μιλάμε για 1000 χρόνια πριν. μιλάμε για 100-200 χρόνια πριν. δλδ για 4-5 γενιές μόλις νωρίτερα.
κάναμε πολλά βήματα να φτάσουμε εδώ που είμαστε και θα είναι κρίμα να μην το διαφυλάξουμε
το παρόν ποστ δε θέλει να υποτιμήσει τη σημερινή κρίση, στην οποία άλλωστε δεν αναφέρεται.
ο προβληματισμός μου μετά την ανάγνωση του βιβλίου επικεντρώθηκε στην τελευταία του φράση, η οποία επίσης δεν είναι άγνωστη στους περισσότερους από εμάς, απλά προτιμούμε να την προσπερνούμε με κάποια αδιαφορία.
ότι ο σύγχρονος δυτικός τρόπος ζωής εξαντλεί τόσο γρήγορα τα αποθέματα της γης, που όχι μόνο δεν επαρκούν για όλους τους κατοίκους του πλανήτη, αλλά σύντομα δεν θα είναι αρκετά ούτε για εμάς, τους λίγους και προνομιούχους που τα ξοδεύουμε αλόγιστα.
ίσως τελικά η κρίση να πρέπει να μας συνετίσει ακριβώς σε αυτόν τον τομέα πριν είναι αργά και βλέπουμε στις τιμές του σημερινού πετρελαίου να πουλιέται το νερό.