Τρίτη, 1 Μαρτίου 2011

Serge

με μέγιστη +1 βαθμούς δεν θα το έλεγες ακριβώς άνοιξη, αλλά η αίσθηση είναι εκεί. κάτι το μεγάλωμα της μέρας, κάτι οι νάρκισσοι που αρχίζουν να σκάνε δειλά δειλά στο χώμα, κάτι η κούραση από το χειμώνα και την νιώθεις ακόμη και τυλιγμένος στο πιο χοντρό σου πανωφόρι.

στην επιστροφή για το σπίτι γεμίζω πάλι από εικόνες.
κάποιοι ιδιαίτερα θαρραλέοι τρέχουν με σορτς  δίπλα στο ποτάμι, αψηφώντας την ομίχλη και το κρύο.ενώ οι πύργοι των εκκλησιών μοιάζουν αποκομμένοι από το υπόλοιπο περιβάλλον βουτηγμένοι σε λευκά νέφη.
πιο πάνω, στην πλατεία του δημαρχείου , αργούν ακόμη να ξεστολίσουν. ξεφούσκωτα μπαλόνια, τα φώτα των γιορτών, κανείς δε βιάζεται.
και παντού τα ποτάμια. μ'αυτήν την αδιάκοπη κίνηση
είναι φορές που θα'θελα να ριζώσω εδώ σαν τα δέντρα. μ'αυτές τις εικόνες.
και μόνο να προσμένω την άνοιξη . και το πολύ σύντομο καλοκαίρι.
γίνεται ;

....................
χτες, λίγο πριν τον ύπνο, σ'ένα τελευταίο ζάπιγκ, έπεσα πάνω στην ιδιάζουσα καλλιτεχνική μορφή του Serge Gainsbourg  (προφανώς κάποιο αφιέρωμα για τα 20 χρόνια από το θάνατό του).
οφείλω να το ομολογήσω. για λίγα λεπτά με καθήλωσε.
έμεινα να κοιτώ αυτόν τον  άσχημο Ρωσο-Εβραίο της Γαλλίας  με το έντονο βλέμμα και τη λάμψη του αλκοόλ στα μάτια, τους σκυφτούς ώμους, την ξεχειλίζουσα αυτοπεποίθηση , τον απροκάλυπτο ερωτισμό, το  τσιγάρο που έμοιαζε να μην ξεκολλάει  απ'το χέρι  και αναρωτιόμουν τι ήταν αυτό που του προσέδιδε αυτήν την ιδιαίτερη αύρα ...ίσα ίσα για να επιβεβαιώσω ότι η γοητεία και η ομορφιά δεν υπάκουσαν ποτέ σε νόρμες και σε προκαθορισμένα σχήματα, αλλά είναι πάντα προϊόντα μιας χαρισματικής αδιαφορίας για ό,τι δεν σε αγγίζει  σε συνδυασμό με μια εμμονή σε πάθη.

40 χρόνια και βάλε μετά δεν έχει γραφτεί πιο αισθησιακό τραγούδι από εκείνο το σκανδαλώδες  «Je T'Aime...Moi Non Plus». (λιγα χρόνια μετά ακολούθησε το La decadanse)
εκείνος έκανε την πλάκα του με την κούκλα Jane, και ένας  πλανήτης ερχόταν αντιμέτωπος με τις αξίες του συντηρητισμού του.

6 σχόλια:

thinks είπε...

Το Je T'Aime...Moi Non Plus και το La décadence είναι ένα αξέχαστο και ακόμη επίκαιρο μέρος των '70. Πολύ σωστά λες "ένας πλανήτης ερχόταν αντιμέτωπος με τις αξίες του συντηρητισμού του". Τα έχω τώρα στο κομπιούτερ και τα ακούω καμιά φορά. τα θυμάμαι και τα δύο καλά από τότε. Ο Gainsburg και η Birkin ήταν "royalty" την Montmartre, και βρίσκεται τώρα στο exclusive νεκροταφείο της. Η κόρη τους, Charlotte, έγινε ηθοποιός, με 40 ταινίες και TV συμπεριλαμβανομένου του έργου Jane Eyre του 1996, και είναι πολύ καλή. Λίγο γνωστή είναι η ταινία του Serge και της Jane, Je T'Aime Moi Non Plus, toy 1976.

scarlett είπε...

Καλώς ήρθες, thinks!

Ναι, τα γνωρίζω όσα μου γράφεις, αλλά σ'ευχαριστώ που μου τα παραθέτεις εδώ.

Με αφορμή πάντως τον Serge, αναρωτιέμαι αν η μουσική και γενικότερα η καλλιτεχνική δημιουργία αποτελούν έκφραση της εποχής τους (ή καμιά φορά είναι και πολύ πιο μπροστά από αυτήν) τι να σημαίνει άραγε που σήμερα θεωρείται είδωλο από πολλούς η Lady Gaga

Jolly Roger είπε...

Στην αρχη των 70s τα πραγματα ηταν εντελως διαφορετικα απο σημερα. Υπηρχε ενας σαφεστατος διαχωρισμος αναμεσα στο "εμεις" και στο "οι αλλοι", που ηταν εμφανεστατα ορατος και στην Τεχνη.

Το "εμεις" ηταν το χιπικο κινημα, τα παιδια των λουλουδιων και του ελευθερου ερωτα. Οι "αλλοι" ηταν σαφως πολυπληθεστεροι, αλλα τελματωμενοι στην παραδοσιακη ηθικη τους.

Ο Gainsbourg με την Birkin ηταν "σκανδαλο" μονο για τους μικροαστους. Για τους υπλοιπους, το χαπενινγκ με τους αναστεναγμους που διοργανωσε με την κοπελα του ηταν μαλλον βαρετο και κοινοτοπο.
Υπηρχαν ΠΟΛΥ καλυτερα χαπενινγκς τοτε - κατι που αποτελει ακομα μια διαφορά με την σημερινη εποχη.

Σημερα οι εταιρειες και οι παπάδες εχουν αλωσει τα παντα. Τα εχουν κανει ενα ανοστο μιαμιά (και στην Τεχνη).
Δεν υπαρχει κανενας διαχωρισμος, δεν ξερει κανενας που βρισκεται.

Το τεραστιο λαθος των προοδευτικων και εξυπνων ανθρωπων ειναι οτι δεν καταλαβαν τις τακτικες των παπαδων.
Πιστεψαμε οτι παπας (και χωροφυλακας) ειναι μονο εκεινος που φοραει ρασα (η στολή).
Αυτο μπορει να ισχυε για το 1974, αλλα οχι το 1994, ουτε το 2004.

Η Lady Gaga ειναι ενας παπας. Οπως το αλλο το βλαμμενο η Β. Spears πριν μερικα χρονια. Προπαγανδιζουν την παρθενια τους, τις συντηρητικες αξιες, τον γαμο και τα παρομοια. Μαζι με μια γενναια δοση καταναλωτισμου (πρεπει να ζησουν και οι εταιρειες που πουλανε μαλακιουλες).

Οι παπαδες καταλαβαν οτι δεν θα πιασουν την νεολαια με το να κανουν κυρηγματα απο αμβωνος φορωντας ρασα. Εφτιαξαν λοιπον μια ομοια τους με μινι φουστιτσα και μεγαλα γυαλια και την εξαπελυσαν εναντιον των παιδιων.

Το ιδιο και οι χωροφυλακες καταλαβαν οτι δεν θα μπορεσουν φερουν το 1984 οπως το προβλεψε ο Οργουελ (δλδ με βασανιστηρια). Εφτιαξαν λοιπον εναν χωροφυλακα με "μοντερνο" προσωπο - δλδ τον Zuckerberg με το facebook και καταφεραν τα ιδια πραγματα που περιγραφει το 1984 με αλλες μεθοδους.

Ο Gainsbourg λοιπον δεν ηταν παρα ενας απλος χιπης. Μπραβο του που καταφερε να φερει ανατριχιλες στις μικροαστες κυριουλες και τις κορες καλων οικογενειων, αλλα μεχρις εκει.
Σαν καλλιτεχνης δεν ειπε και τιποτα παραπανω.

Ειχε την τυχη να δημιουργησει καλλιτεχνικα σε μια εποχη που οι διαχωρισμοι ηταν σαφεις, γι αυτο και αναδειχτηκε. Σημερα θα χανονταν μεσα στην λαιλαπα της διακυρησσομενης παρθενιας (το 1976 ηταν *ντροπη* να εισαι παρθενα).

Σιγα τους σοκαριστικους αναστεναγμους της Birkin. Σημερα υπαρχουν οι ραπερ που φωναζουν "f**k your mother" μπροστα σε ακροατηρια εκατομμυριων και κανενας δεν συγκινειται (ειναι κι αυτοι μερος του συστηματος).

Υ.Γ. Γι αυτο και προτιμω τους ελληνορθοδοξους παπαδες (και τους αγιατολλαδες) απο τους υπολοιπους. Τουλαχιστον αυτοι φορανε ακομα τα ρασα τους οταν κανουν την προπαγανδα τους και ξερουμε που βρισκομαστε.

scarlett είπε...

Jolly Roger
κατ' αρχήν σ'ευχαριστώ γι' αυτήν την εκτενή ανάλυση.
Την εποχή των χίπηδων δεν την έζησα, γι' αυτό και δεν μπορώ να έχω προσωπική άποψη για το τι μπορεί να θεωρούνταν τότε κοινωνικά αποδεκτό και τι υπερβολικά προχωρημένο.
Ξέρω πάντως ότι ο συγκεκριμένος καλλιτέχνης προκάλεσε σκάνδαλο σ'ένα μεγάλο κομμάτι της κοινωνίας και δε νομίζω ότι αυτό αποτελούνταν μόνο από "μικροαστούς".Άλλωστε τι θα πει μικροαστοί, αν όχι το μεγαλύτερο τμήμα της κοινωνίας ; Και ποια τα ήθη της αστικής τάξης ;
Πες μου χιπηδες και μη χιπηδες να συνεννοηθούμε ;)


Νομίζω ότι τον αδικείς λίγο τον SG, λέγοντας πως ήταν απλά τυχερός. Μπορεί να μην έκανε τις συνθέσεις του αιώνα, αλλά εκφράστηκε πρωτοπόρα και διαφορετικά.

Κι ακόμη θεωρώ πως αυτό που διαφοροποιεί την μουσική του "τότε" με αυτήν που ακολούθησε λίγα χρόνια αργότερα, πέρα από την αχαλίνωτη απελευθέρωση των ηθών στα 60's-70's και την ακόλουθη επιστροφή σε έναν νεοσυντηρητισμό, είναι η αλλαγή στο γυναίκειο πρότυπο.
Ενώ μέχρι και την εποχή του Gainsbourg οι ρόλοι ανάμεσα στα δύο φύλα ήταν διακριτοί,
λίγο αργότερα με κύρια εκπρόσωπο την Madonna , επικράτησε ένα αντρόγυνο πρότυπο γυναίκας, τόσο απελευθερωμένου που άλλαζε εντελώς την εικόνα του ερωτισμού.
Κάπου ανάμεσα στην πάλη να αποδείξει το "ασθενές" φύλο, ότι δεν υστερεί πουθενά, ότι μπορεί να προκαλεί ερωτικά και να επιβάλλεται στο αρσενικό, χάθηκε ο αισθησιασμός.

Δε θεωρώ την Jane Birkin καθόλου "γυναικούλα" και το απέδειξε με όλη τη ζωή της. Σκέψου όμως την αντίθεση που κάνει το πρότυπό της με αυτό της Madonna και της Lady Gaga

Jolly Roger είπε...

Μα ειπα ηδη οτι οι (μικρο)αστοι ηταν πολυπληθεστεροι των χιπηδων. Αλλα ηταν (και ειναι) ενα μαλλον ανενεργο κομματι της κοινωνιας, σε οτι αφορα τις καλλιτεχνικες καινοτομιες.

Το να σκανδαλιζεις τους αστους ηταν και ειναι μια αγαπημενη, αλλα ευκολη (και κλισεδιαρικη) ενασχοληση πολλων καλλιτεχνων.
Και η πολυφερνη μαντονα "κρεμαστηκε" σε σταυρο, και το κινημα των πανκ ειχε σαν βασικο στοχο να εξοργισει τους αστους και πολλα, πολλα άλλα παραδειγματα.

Ο Gainsbourg λοιπον εγινε διασημος επειδη σκανδαλισε τους αστους, και ΟΧΙ για την καλλιτεχνικη του αξια.
Κανοντας κατι αυτονοητο και τετριμμενο (για τα χιπικα δεδομενα) καταφερε να σκανδαλισει κυριουλες.
Σημερα, επειδη ολα εχουν πολτοποιηθει σε μια αηδιαστικη γλιτσα (πρωιναδικα, ροζ σκανδαλα, κουτσομπολια, trash τιβι κλπ), δεν θα καταφερνε ουτε καν αυτο.

Δεν κρινω λοιπον τον καθε καλλιτεχνη αναλογα με το αν καταφερε να σκανδαλισει τους (μικρο)αστους. Το να σκανδαλισεις τους οπισθοδρομικους ειναι το μονο ευκολο.
Οι πραγματικοι καλλιτεχνες της εποχης των 70s ειπαν (και εκαναν) ΠΟΛΥ πιο επαναστατικα πραγματα.

O Gainsbourg τραγουδησε "σ' αγαπαω - ωχχχχ, αχχχχ, μμμμ - εγω οχι". Και μαλιστα με μια υποτυπωδη μουσικη υποκρουση (1 ακορντο ολο κι ολο).
Τι το πρωτοποριακο βρισκεις σ' αυτο;

Δες καλυτερα τον Μικ Τζαγγερ. Να πιανει εκστασιασμενος τα αχαμνα του και να φωναζει I can get no - satisfaction.
Αυτη ειναι μια πολυ μεγαλυτερη επανασταση απο το "σ' αγαπαω ωχωχωχ".
Το οτι οι μικροαστοι δεν την πηραν πρεφα για να τσιριξουν, δεν σημαινει τιποτα.

Διαβασε τους στιχους του Δημητρη Μορισον αν θελεις να καταλαβεις τι σημαινει επαναστατημενος ερωτισμος και πρωτοποριακος τροπος εκφρασης:

The time to hesitate is through
No time to wallow in the mire
Try now we can only lose
And our love become a funeral pyre

Come on baby light my fire
Come on baby light my fire
Try to set the night on, fire yeah.

Τελος με ΤΗΝ ερωτικη ροκ τραγουδιστρα, κυρια Πετρούλα Σιδερά ;-)
take me now, baby, here as I am
pull me close, try and understand
desire is hunger is the fire I breathe
love is a banquet on which we feed

Διαβαζοντας τους παραπανω στιχους, δεν διανοεισαι ουτε στιγμη οτι το "σ' αγαπαω ωχωχωχ" μπορει να ειναι πρωτοποριακο.

Υ.Γ. Πουθενα δεν ειπα οτι η Jane Birkin ηταν "γυναικούλα"

scarlett είπε...

Εστιάζουμε σε εντελώς διαφορετικά σημεία, πειρατή.
Καταλαβαίνω τι λες , και δεν είναι θέμα πού συμφωνώ και πού όχι, αφού τόσο το ποστ όσο και το προηγούμενο μου σχόλιο κινούνταν σε μια μάλλον διαφορετική κατεύθυνση