Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015

τα γατάκια

Κάθε μέρα την ακούω να νιαουρίζει γοερά περιδιαβαίνοντας τις γύρω αυλές. Δεν αντέχεται τόσος πόνος. Τα φωνάζει τα ξημερώματα, τα φωνάζει το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ κι όσο κι αν της εξηγώ πως τα γατάκια δεν θα τα ξαναβρεί, εκείνη δεν καταλαβαίνει.
Πριν μια βδομάδα τα ανακάλυψα σε μια κρυψώνα στον κήπο. Μόλις που είχαν αρχίσει να κάνουν τα πρώτα δειλά τους βηματάκια. Δεν τα ακουμπούσα, δεν τα πλησίαζα πολύ να μην τρομάξουν.
Πριν τρεις μέρες δύο κοπρόσκυλα, ρατσέ εννοείται και killer (ποιος Έλληνας υιοθετεί αδέσποτα?), που δεν τα βγάζει κανείς μια βόλτα, μόνιμα σε έναν κήπο με μία αλυσίδα, βρήκαν την πόρτα ανοιχτή και μέσα σε δευτερόλεπτα βρήκαν τα γατάκια και τα διαμελίσανε.
Ευθύνη ; Κανένας.
Η λέξη που για κάθε πολιτισμένη χώρα είναι συνώνυμη του πολιτισμού της, στην Ελλάδα καλά θα κάναμε να την σβήναμε κι από τα λεξικά, να μην πιάνει τζάμπα χώρο.
Θα μου πει τώρα ο κάθε Ελληναράς, έλα μωρέ για τρία γατάκια κάνεις έτσι; Χιλιάδες γεννιούνται κάθε μέρα, εδώ έχουμε προβλήματα σοβαρά να ασχοληθούμε.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.


Σάββατο 29 Αυγούστου 2015

βόρεια θάλασσα

Το Norderney είναι ένα από τα νησάκια μιας αλυσίδας νησιών που βρίσκονται στη Βόρεια Θάλασσα. Τα επτά από αυτά ανήκουν στη Γερμανία  ενώ τα υπόλοιπα είναι ολλανδικά.
Δεν είναι εύκολα νησιά λόγω του κλίματος και οι μόνιμοι κάτοικοί τους είναι ελάχιστοι. Το πιο τουριστικά αναπτυγμένο και το πιο εύκολα προσβάσιμο είναι το Norderney, από το οποίο και οι φωτό.
 Τα υπόλοιπα νησιά είναι κάπως δύσκολα όσον αφορά την πρόσβαση μια που εξαρτώνται πολύ από την άμπωτη και την πλημμυρίδα που είναι ιδιαίτερα έντονες σ'αυτά τα βόρεια νερά.


Η Βόρεια Θάλασσα είναι μία γκρίζα θάλασσα. Την ημέρα της επίσκεψης στο νησί οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδανικές. Παρ'όλα αυτά το γκρίζο και η θολούρα κυριαρχούσαν.






Το κέντρο όμως ήταν γραφικό και συμπαθητικό.


Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού - όπως και όλα τα υπόλοιπα νησιά- είναι εθνικά προστατευόμενα πάρκα.
Καθώς το φαινόμενο της παλίρροιας δημιουργεί κατά διαστήματα μικρές νησίδες σ'αυτές τις θάλασσες, με λίγη τύχη μπορείς να δεις εκατοντάδες φώκιες να λιάζονται στον ήλιο.

......
Βέβαια....πηγαίνοντας προς την Βόρεια Θάλασσα -αυτό πρέπει να το πω -  θάλασσα δεν βλέπεις.
Αιτία είναι το ακριβώς προηγουμένως αναφερόμενο φαινόμενο (η παλίρροια).
Κατά μήκος όλης της βόρειας ακτής της Γερμανίας υπάρχει ένα ψηλό ανάχωμα -κατάσπαρτο με προβατάκια που βόσκουνε ολημερίς (ίσως και ολονυχτίς) και νερό δεν βλέπεις.
Να κάπως έτσι:


Πρέπει να ανέβεις το λόφο με τα πόδια για να γίνει η εικόνα έτσι (και κάπου πέρα στον ορίζοντα να διακρίνεις μία γκρίζα λωρίδα νερού) :


....
Κι αν είσαι λίγο τυχερός με τις ημερομηνίες ενώ είσαι τόσο βόρεια, μπορεί να πέσεις και πάνω σε κάτι τέτοιο :









Και ως κάτοικος "ναυτικής" χώρας, με το γαλάζιο της οποίας είσαι εσαεί ερωτευμένος, δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι, γιατί όχι κι εμείς ; Γιατί όλα αυτά τα τετρακάταρτα και τα τρικάταρτα, οι ρέπλικες του καραβιού του Μαγγελάνου ή του Goetheborg δεν μπορούν να φιλοξενηθούν και στα δικά μας λιμάνια ; 
(εδώ το επίσημο σποτάκι της διοργάνωσης με εντυπωσιακές εικόνες)

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015

παράξενες μέρες

είναι οι μέρες των μικρών και μεγάλων απολογισμών αυτές.
στο τέλος του καλοκαιριού -κι ενώ ο ήλιος ακόμη χαϊδεύει το γυμνό δέρμα- ψάχνεις, αναζητάς τον λόγο, την αιτία αυτής της αδιέξοδης λύπης και τον επόμενο δρόμο .
όσο το σύστημα που υπηρέτησες σου πρόσφερε μια ψευδαίσθηση αυτού του κάτι του απαραίτητου για να συνεχίσεις, δεν λογάριαζες που δεν το πίστεψες ποτέ.
(το πλήρωνες βέβαια ακριβά και δεν φανταζόσουν το ξεπούλημα....αλλά δεν ήξερες)
τώρα, βαραίνει η απιστία και δεν υπάρχει πολλή ζωή για ξόδεμα.
....
μπαίνω στο ασανσέρ, μετά στην αποβάθρα, καθρέφτες, κόσμος,μια νέα κοπέλα μιλάει αδιάκοπα στο κινητό ενώ βαδίζει πέρα δώθε με το ανέμελο διακοπίστικο λουκ της
αυτό το πίσω
κι όλα θα γίνονταν αγάπη  κι επιθυμία και όνειρο
αν μόνο γινόταν
δεν παλεύεται διαφορετικά όταν όλα τα ντόμινο πέφτουν
....
με αγάπη μόνο για καθετί μικρό για καθετί μεγάλο.


Παρασκευή 24 Ιουλίου 2015

δρόμοι του Αιγαίου

Όταν περάσαμε μπροστά από τη Σέριφο, θυμήθηκα το παρακάτω, αλλά δεν είχα το βιβλίο για να γίνει εκεί η αντιπαραβολή, μπροστά στο θαύμα.
Τώρα λοιπόν που κρατώ το Εν λευκώ στα χέρια μου, μπορώ να νοσταλγήσω σωστά.

"Μπροστά στη ράχη της Σέριφος, όταν ανεβαίνει ο ήλιος, τα πυροβόλα όλων των μεγάλων κοσμοθεωριών παθαίνουν αφλογιστία. Ο νους ξεπερνιέται από μερικά κύματα και λίγες πέτρες- κάτι παράλογο ίσως, παρ'όλα αυτά ικανό να φέρνει τον άνθρωπο στις πραγματικές του διαστάσεις. Επειδή, τι άλλο θα του ήτανε πιο χρήσιμο για να ζήσει; Αν του αρέσει να ξεκινά λάθος, είναι γιατί δε θέλει ν'ακούσει. Ερήμην του το Αιγαίο λέει και ξαναλέει, εδώ και χιλιάδες χρόνια, με το στόμα του φλοίσβου, σ'ένα μήκος ακτών απέραντο: αυτός είσαι! Και το επαναλαμβάνει το σχήμα του φύλλου της συκιάς επάνω στον ουρανό, το συλλαμβάνει και κλείνει τη γροθιά του το ρόδι ώσπου να σκάσει, το κανοναρχάνε τα τζιτζίκια ώσπου να γίνουν διάφανα....".

(από την εισαγωγή του Εν λευκώ του Οδ. Ελύτη)

Τρίτη 14 Ιουλίου 2015


...
η θάλασσα του Προβατά. χρυσαφένια άμμος και κρύσταλλο νερό .
στη στάση ένα πλήθος ξενάκια φτάχνουνε τις δικές τους παιδικές αναμνήσεις με τις απόχες και τα φουσκωτά στρώματα στα χέρια και με ένα κλεμμένο καρπούζι-  άγουρο ακόμη- από το διπλανό μποστάνι.
.....
τζιτζίκια κι ο άνεμος στα στάχυα. παράδοση άνευ όρων στους ήχους του καλοκαιριού.

Κυριακή 12 Ιουλίου 2015

επιστροφή

οι συμφωνίες που θα κλείσουν σε 48 ώρες, οι "κόκκινες γραμμές", το σκίσιμο των μνημονίων, τα νταούλια και οι αγορές, τα όχι του λαού και τα ποκερίστικα δημοψηφίσματα...

χρειάζονται σχόλια ;

το γεγονός και μόνο πως μέσα σε ελάχιστο χρονικό διάστημα όλη η δημόσια διοίκηση έχει γίνει μονοκομματική, χωρίς ούτε το πρόσχημα μιας κάποιας αξιοκρατίας
αρκεί


από Δευτέρα σε Τετάρτη κι από Τετάρτη σε Δευτέρα αυτό που χάνουμε είναι η ζωή μας

...