Δευτέρα 12 Οκτωβρίου 2015

ασήμαντες παρατηρήσεις

κάποτε όταν ψηφίζανε πολυνομοσχέδια πολύ πιο ήπια από αυτό που τρέχει αυτές τις μέρες, καίγανε το Σύνταγμα (σήμερα γίνανε κυβέρνηση, οπότε ποιοι να κάψουν τι).
τώρα το μνημόνιο είναι γλυκό, τα μέτρα "αναγκαία", η κυβέρνηση κάνει ό,τι καλύτερο μπορεί.
και κανείς δε σηκώνει κεφάλι.
θυμάμαι ακόμη τον Γερμανό δημοσιογράφο να δηλώνει σε κανάλι του τόπου του (λίγο μετά την πρώτη εκλογή του Σύριζα), πως αν δεν μπορέσει ο Τσίπρας να περάσει τα μέτρα, τότε ποιος ?

να τα χαιρόμαστε


Παρασκευή 9 Οκτωβρίου 2015

25-52-14

τα τελευταία δυο τρία χρόνια η Ελλάδα με γεμίζει με απίστευτη κατάθλιψη.
προσωπικές ματαιώσεις ζωτικής σημασίας και μια διαρκής απέχθεια για όλα τα ανεκδιήγητα που καθημερινά ακούμε, βλέπουμε και βιώνουμε.
ένα αίσθημα αδυναμίας να μην μπορείς να αλλάξεις τίποτα, όσο κι αν προσπαθήσεις.
χαμένοι αγώνες, χαμένες αξίες.
μια πλήρης αποδοχή των πάντων, όσο παράλογα κι αν είναι αυτά.
έλλειψη λογικής, σεβασμού, αξιοπρέπειας.
μια κατιούσα πορεία που μοιάζει να μην έχει τέλος πριν την πλήρη εξαθλίωση.
τελικά είναι πολύ εύκολο να νιώθεις ξένος στον τόπο σου.να τον μισήσεις.

ζω παρατηρώντας τα πολύ πολύ απλά,και μετρώντας.
τα πάντα γύρω μου γίνονται αριθμοί, κι οι αριθμοί γίνονται η ζωή μου



Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2015

αλλαγή εποχής

μάζεψα σήμερα μερικά από τα πολύ καλοκαιρινά... κάτι τιραντάκια, κάτι ανάλαφρα και διάφανα....  κι έχει πάντα κάτι το μελαγχολικό αυτό το μάζεμα για το χειμώνα.
σα να αποθηκεύεις μαζί με τα δροσερά, πολύχρωμα υφάσματα και την ανεμελιά , ίσως και κάτι από μια ζωή που ολοένα μας γλιστρά μέσα από τα χέρια. αναμνήσεις και ματαιώσεις και ελπίδες για το επόμενο καλοκαίρι. όλα μαζί στη θήκη με τα χρωματιστά μπλουζάκια και φορέματα.

το όνειρο ενός καλοκαιριού που δεν θα τελειώσει πριν το χορτάσω, που δεν θα περάσει σε ένα απογοητευτικό, δυσάρεστο φθινόπωρο, παραμένει κυρίαρχο

Παρασκευή 25 Σεπτεμβρίου 2015

εκεί που κανείς δεν θα γνωρίζει


τίποτα δεν αλλάζει και το όραμα μιας φυγής αποτελεί πια τον μόνο φεγγίτη στις καθημερινές σκέψεις. ονειρεύομαι νησιά - σε απόσταση ασφαλείας από τη χώρα - στη μέση κάποιου ωκεανού. σαν τον άγιο που ρωτούσε τον κόσμο αν γνώριζαν το κουπί, μέχρι να βρει τον τόπο που κανείς δεν θα είχε ακουστά τη θάλασσα, θα ρωτώ αν γνωρίζουν το όνομα της χώρας που χρόνια τώρα μας θαλασσοπνίγει.
και μόνο εκεί που κανείς δεν θα 'χει ακούσει το όνομά της....μόνο εκεί




Σάββατο 12 Σεπτεμβρίου 2015

τα γατάκια

Κάθε μέρα την ακούω να νιαουρίζει γοερά περιδιαβαίνοντας τις γύρω αυλές. Δεν αντέχεται τόσος πόνος. Τα φωνάζει τα ξημερώματα, τα φωνάζει το μεσημέρι, το απόγευμα, το βράδυ κι όσο κι αν της εξηγώ πως τα γατάκια δεν θα τα ξαναβρεί, εκείνη δεν καταλαβαίνει.
Πριν μια βδομάδα τα ανακάλυψα σε μια κρυψώνα στον κήπο. Μόλις που είχαν αρχίσει να κάνουν τα πρώτα δειλά τους βηματάκια. Δεν τα ακουμπούσα, δεν τα πλησίαζα πολύ να μην τρομάξουν.
Πριν τρεις μέρες δύο κοπρόσκυλα, ρατσέ εννοείται και killer (ποιος Έλληνας υιοθετεί αδέσποτα?), που δεν τα βγάζει κανείς μια βόλτα, μόνιμα σε έναν κήπο με μία αλυσίδα, βρήκαν την πόρτα ανοιχτή και μέσα σε δευτερόλεπτα βρήκαν τα γατάκια και τα διαμελίσανε.
Ευθύνη ; Κανένας.
Η λέξη που για κάθε πολιτισμένη χώρα είναι συνώνυμη του πολιτισμού της, στην Ελλάδα καλά θα κάναμε να την σβήναμε κι από τα λεξικά, να μην πιάνει τζάμπα χώρο.
Θα μου πει τώρα ο κάθε Ελληναράς, έλα μωρέ για τρία γατάκια κάνεις έτσι; Χιλιάδες γεννιούνται κάθε μέρα, εδώ έχουμε προβλήματα σοβαρά να ασχοληθούμε.

Αυτό ακριβώς είναι το πρόβλημα.


Σάββατο 29 Αυγούστου 2015

βόρεια θάλασσα

Το Norderney είναι ένα από τα νησάκια μιας αλυσίδας νησιών που βρίσκονται στη Βόρεια Θάλασσα. Τα επτά από αυτά ανήκουν στη Γερμανία  ενώ τα υπόλοιπα είναι ολλανδικά.
Δεν είναι εύκολα νησιά λόγω του κλίματος και οι μόνιμοι κάτοικοί τους είναι ελάχιστοι. Το πιο τουριστικά αναπτυγμένο και το πιο εύκολα προσβάσιμο είναι το Norderney, από το οποίο και οι φωτό.
 Τα υπόλοιπα νησιά είναι κάπως δύσκολα όσον αφορά την πρόσβαση μια που εξαρτώνται πολύ από την άμπωτη και την πλημμυρίδα που είναι ιδιαίτερα έντονες σ'αυτά τα βόρεια νερά.


Η Βόρεια Θάλασσα είναι μία γκρίζα θάλασσα. Την ημέρα της επίσκεψης στο νησί οι καιρικές συνθήκες ήταν ιδανικές. Παρ'όλα αυτά το γκρίζο και η θολούρα κυριαρχούσαν.






Το κέντρο όμως ήταν γραφικό και συμπαθητικό.


Το μεγαλύτερο μέρος του νησιού - όπως και όλα τα υπόλοιπα νησιά- είναι εθνικά προστατευόμενα πάρκα.
Καθώς το φαινόμενο της παλίρροιας δημιουργεί κατά διαστήματα μικρές νησίδες σ'αυτές τις θάλασσες, με λίγη τύχη μπορείς να δεις εκατοντάδες φώκιες να λιάζονται στον ήλιο.

......
Βέβαια....πηγαίνοντας προς την Βόρεια Θάλασσα -αυτό πρέπει να το πω -  θάλασσα δεν βλέπεις.
Αιτία είναι το ακριβώς προηγουμένως αναφερόμενο φαινόμενο (η παλίρροια).
Κατά μήκος όλης της βόρειας ακτής της Γερμανίας υπάρχει ένα ψηλό ανάχωμα -κατάσπαρτο με προβατάκια που βόσκουνε ολημερίς (ίσως και ολονυχτίς) και νερό δεν βλέπεις.
Να κάπως έτσι:


Πρέπει να ανέβεις το λόφο με τα πόδια για να γίνει η εικόνα έτσι (και κάπου πέρα στον ορίζοντα να διακρίνεις μία γκρίζα λωρίδα νερού) :


....
Κι αν είσαι λίγο τυχερός με τις ημερομηνίες ενώ είσαι τόσο βόρεια, μπορεί να πέσεις και πάνω σε κάτι τέτοιο :









Και ως κάτοικος "ναυτικής" χώρας, με το γαλάζιο της οποίας είσαι εσαεί ερωτευμένος, δεν μπορείς να μην αναρωτιέσαι, γιατί όχι κι εμείς ; Γιατί όλα αυτά τα τετρακάταρτα και τα τρικάταρτα, οι ρέπλικες του καραβιού του Μαγγελάνου ή του Goetheborg δεν μπορούν να φιλοξενηθούν και στα δικά μας λιμάνια ; 
(εδώ το επίσημο σποτάκι της διοργάνωσης με εντυπωσιακές εικόνες)

Πέμπτη 27 Αυγούστου 2015

παράξενες μέρες

είναι οι μέρες των μικρών και μεγάλων απολογισμών αυτές.
στο τέλος του καλοκαιριού -κι ενώ ο ήλιος ακόμη χαϊδεύει το γυμνό δέρμα- ψάχνεις, αναζητάς τον λόγο, την αιτία αυτής της αδιέξοδης λύπης και τον επόμενο δρόμο .
όσο το σύστημα που υπηρέτησες σου πρόσφερε μια ψευδαίσθηση αυτού του κάτι του απαραίτητου για να συνεχίσεις, δεν λογάριαζες που δεν το πίστεψες ποτέ.
(το πλήρωνες βέβαια ακριβά και δεν φανταζόσουν το ξεπούλημα....αλλά δεν ήξερες)
τώρα, βαραίνει η απιστία και δεν υπάρχει πολλή ζωή για ξόδεμα.
....
μπαίνω στο ασανσέρ, μετά στην αποβάθρα, καθρέφτες, κόσμος,μια νέα κοπέλα μιλάει αδιάκοπα στο κινητό ενώ βαδίζει πέρα δώθε με το ανέμελο διακοπίστικο λουκ της
αυτό το πίσω
κι όλα θα γίνονταν αγάπη  κι επιθυμία και όνειρο
αν μόνο γινόταν
δεν παλεύεται διαφορετικά όταν όλα τα ντόμινο πέφτουν
....
με αγάπη μόνο για καθετί μικρό για καθετί μεγάλο.